Saturday, March 24, 2012

Cochin to Vadakara

Thripunithura Railway Station at midnight.

“This is actually cruel to send a poor guy to a strange place.. I can’t accept it..”

The voice of Sanoj reached my ear like a barking. From the beginning, he is against my journey to Vadakara; that also in the midnight to an unknown place.

“Why you are telling he is chap?… He need to fight with the challenges in the life…. If he is sitting some corner; he will stay like that only, until the end of life”

Mathew can’t accept Sanoj’s statement. This is the heating arguments going on at this railway station last few hours. Most of the inmates of Company Hostel are here. As all are elder than me; the flow of cosset from these people are little high. Mathew is the leader of this gang. We have to compel to follow his advise because he is elder, a post graduate and after all; was a teacher for few years! 

I am waiting to start my trip to attend an interview on tomorrow morning. Truly this is a long trip for me. I will reach only morning 7 or 8 O’clock at the venue. Couple of day’s back only got a letter for this interview. In the beginning; I was reluctant to go for such a long way. But my friends has been screwed me; the reason is – experience from interview and test for the betterment of future. What kind of future? May be  a shadow of present only.

The fighting of streetlights against the night is going on. In the corner of darkness some tussles are in progress between the street dogs at opposite track. Why they are ? Here my friends got some genuine reason to argue… but for dogs?  May be it is more reasonable than this spat.

Mathew touched my shoulder. “Don’t fear. I know this is your first long trip in train especially at night. Be optimistic, our prayer is with you. You have to come back tomorrow night with some good news.. Okay?”

Sanoj, Madhu, Aneesh, Suresh are murmuring… I grabbed my hand bag toughly to hide the shivering hands from others! Merely lift-up the face towards my friends, yes… Sanoj is smiling.

The announcement of train approaching from the air in three languages. When light with sound swiftly arriving from the blindness, the inmates are silently wishing best of luck. Mathew embraced me…. “Kutta.. all the best”

The friction of track with wheel murmured.

More seats are empty in this general compartment. My eyes are blinking between the darkness and flash of light peeping to compartment. Pupil narrowly fleeting through the address, darkness and then the sleeping old man. To a strange place in midnight!! Hearts starts pumping more blood to vein than before.

I am the predecessor of one Maria who made a charming period to office during her tenure. Her activeness grabbed the attention of others within a short span. Her farewell was a painful to my colleagues and when I replaced her; they considered me as a person who usurped that seat with some treachery. But the fact everybody knows –I will also expelled after one year. Gradually, collogues are accepted the fact and later myself blended with them as well.

From friend’s narration; I made a picture of Maria in mind. A girl who is passing through the corridors of welfare office, time office, stores, administration, finance then canteen etc. In other words, the fragrance silhouette of Maria is still surviving here.

One day I asked my boss about her. Looked in the air few moment then his lips are in motion “She was perfect in works……. Still I remember, last day; she promised to post letters on and off - but it was a futile promise…”

Thinking and making the picture of her is a pointless business… the caution from other side of mind starts ticking. Why I have to fly with illusions on a person I never met and never going to meet??! Finally mind is accepted.

The sound and luminosity of train are stabbing the darkness. This general compartment is silent because all are embraced with sleep. In opposite seat, the snoring from an old man arguing with the frisking of metal wheels and track.

One busy pantry boy flying from one compartment to other and I asked him the scheduled time at Vadakara. “7 O’clock” He whispers. My eyes are vehemently prying to the needles of my watch.

Morning 7 O’clock - Vadakara.

The black letters in yellow background invited me. The potpourri smell from train, track and diesel conceded my nose. How to search THSLCs? “If your tongue is expert, no need to worry”  The advice of Mathew given some impetus to the ticking mind as well.

Old film songs are flying in the air from a small hotel. The owner is versatile genius - taking the order, making the tea, cleaning the table then serving also. His customers enjoying the breakfast along with the tune of songs. When that genius searching tender for my currency in his wooden box; I asked my destination to the people gathered outside the shop. One moment; they stopped discussion of news papers stories. Some curiosity filled on their faces because my language style. Finally, I got confused because of their explanation.

Anyway reached the destination at 8 O’clock - two hours earlier than the scheduled time.

The bulged fear about this place vanished now. Planned to walk through the roads, between heaps of dry-coconuts and its aroma filled atmosphere - fresh and rejuvenating matter to my eyes and nose. The sound of vender’s and buyers increased along with the rhythm of vehicles and bicycles. An atmosphere of difference.

Time now 9.30 AM.  

I return to my interview place. Few boys and girls are gathered in front of that office. Usual chatting going on between the candidates.

Before my interview; I noticed that a girl who is sitting near to me along with her father because of her charming smile. In front of the office cabin; we are desperately waiting our turn.

“Maria Jacob next….. Maria Jacob….”

The roaring sound of the attendant disturbed by catnap. Maria Jacob? My pupil enlarged. She gone inside and father is with me. He presented a smile and naturally asked about me. Alongwith my reply, I asked him the same questions as well. The reply from that old man has been given some impetus to the resurrection a forgotten picture! They are also first time in this place. Before my interview starts; I requested him “Uncle, will you please wait until my interview finish ?... because both of us are going back to Cochin”  He presented a flourished smile.

When Maria came outside after interview, attendant again starts roaring my name.

Interview was finished within 20 minutes. During that 20 minutes I just asked my mind… shall they wait for me?

When I came outside; both father and daughter waiting for me. Onset; I asked her “You are the same Maria who worked in HOCL”

She is totally amazed to hear my words. The curiosity embraced her face with a stubborn looks towards me !

“You…? How you know that??!!”  her curiosity spreading from the face.  “Of course… I am the same Maria worked there…. But you….?”

There was a solace in my mind. This is the face which my mind pampered from the oral decorations of my colleagues!

“Because …. I am your inherit in Welfare Office” My reply.

“Oh.. God!! Really…. It’s really surprising…” The she started to talk to her father about this.

Time is 2 PM.

We started to Cochin. During the trip,  curiosity and surprise continued throughout her talk. Sometimes her eyes were filled - because of some unknown reason.

The suspense in mind going to end with an unexpected meeting. There is lot of matching aspects between my mind’s picture and her talkative face. The fear and loneliness of this trip entirely deserted from mind and body.

Night 9 O’Clock

Our bus reached Ernakulam bus station.  Maria and father gifted one more thanks and smile to me and vanished in the darkness. On the way I noticed that; her eyes are glittering again and again!

I can assure myself … these are not really a dream in the darkness.

The buildings are moving fast …. Tripunithura, Hillpalace, Karinachira ……. and Ambalamugal.

Now there is some fresh story in mind to tell my hostel inmates. Really fresh!

*********                                   *********                *********

Saturday, March 17, 2012

ബ്രോക്കര്‍ ജങ്ങ്ഷന്‍ കഥകള്‍ : മൂര്‍ഖന്‍ പാമ്പിനെ നോവിക്കരുത്.

ഇവിടെ ഒരു ജങ്ങ്ഷന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു പണ്ട്. പക്ഷെ പേരില്ലായിരുന്നു. ബസ്സ് നിര്‍ത്തുന്ന സ്ഥലം ഒക്കെ നമുക്ക് ജങ്ങ്ഷന്‍ ആണല്ലോ. അങ്ങനെ പേരില്ലാത്ത ഈ ജങ്ങ്ഷന് പേരുവന്നത് ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ മരണത്തോടെ ആണത്രെ.

ഇന്ദിരാജി മരിച്ചതിന്‍റെ വിഷമത്തിലും   അവരുടെ ഓര്‍മ്മ നാട്ടുകാരുടെ മനസ്സില്‍ സൂക്ഷിക്കുവാനും ആരൊക്കെയോ ചേര്‍ന്ന് ഈ നാല്‍കവലക്ക് പേരിട്ടു- ഇന്ദിരാ ഗാന്ധി ജങ്ങ്ഷന്‍.  ഓരോ വര്‍ഷവും ഇന്ദിരാ സ്മരണ ദിവസം ഇവിടെ അവരുടെ ഫോട്ടോ വച്ചു പായസം വിളമ്പിയിരുന്നു. കലാന്തരെ ഇന്ദിര മാഞ്ഞു പോവുകയും ഗാന്ധി മാത്രം നിലനില്‍ക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ദിരാ ഗാന്ധിയുടെ സ്ഥാനത്ത് ആള്‍കാരുടെ മനസ്സില്‍ മഹാത്മാ ഗാന്ധി ചേക്കേറുകയും ചെയ്തു പോലും! എന്തായാലും രണ്ടിലും ഗാന്ധി ഉള്ളതിനാല്‍ ആര്‍ക്കും ഒരു എതിര്‍പ്പും ഉള്ളതായി തോന്നിയിട്ടില്ല. ഉണ്ടങ്കില്‍ തന്നെ വല്ല കമ്മ്യുനിസ്റ്റു കാര്‍ക്ക് മാത്രമേ ഉണ്ടാകൂ എന്നാണത്രെ കോണ്ഗ്രസ്സ് കാരുടെ പതിഞ്ഞുള്ള സംസാരം!!

എന്തായാലും നാട്ടുകാര്‍ ചേര്‍ന്ന് ഇവിടെ ഒരു ഗാന്ധിജി യുടെ പ്രതിമ അങ്ങ് നാട്ടി  പേര് അങ്ങനെ സ്ഥാപിച്ചു കളഞ്ഞു. ഇനി ദൈവം തമ്പുരാന്‍ പോലും വിചാരിച്ചാല്‍ പേര് മാറ്റാന്‍ പറ്റില്ല.  കട്ടായം!!

എന്ത് ചെയ്യാന്‍?  കാറല്‍ മാര്‍ക്സും ഏഗല്‍സും ഒക്കെ മരിക്കുന്ന സമയത്ത് ഈ ജങ്ങ്ഷന്‍ ഇല്ലായിരുന്നു പോലും.. ഇവിടെ എത്രയോ കമ്യുനിസ്റ്റുകാര്‍ മരിച്ചിരിക്കുന്നു... അന്നൊന്നും ഒരുത്തനും ഈ ദുര്‍ബുദ്ധി തോന്നിയില്ലല്ലോ..ഇനി പറഞ്ഞിട്ടെന്തു കാര്യം. രാഷ്ട്ര പിതാവ് പേര് അടിച്ചു മാറ്റി ക്കളഞ്ഞു.. ഇനി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല... ലോക്കല്‍ കമ്മറ്റിക്കാര്‍ ഖേദം പ്രകടിപിച്ചു.

രാഷ്ട്ര പിതാവിന്‍റെ പ്രതിമ ജങ്ങ്ഷനില്‍ അനാചാദനം ചെയ്ത ദിവസം  ബാബുജി പ്രസംഗിച്ചു.."എന്‍റെ പേര് ബാബുജി.. ഇത് ഗാന്ധിജി..."

ഇതൊക്കെ ആണെങ്കിലും ഈ ജങ്ങഷന് വേറെ ഒരു പേരുകൂടി കാലാന്തരേ വന്നു  ചേര്‍ന്നു എന്നത് വിസ്മരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. നാട്ടിലുള്ള ബ്രോക്കര്‍ മാര്‍ ഒക്കെ കൂടി ചേരുന്ന ഒരു സ്ഥലം ആയി മാറിയത്രെ ഈ ജങ്ങ്ഷന്‍. അതോ ഇവിടുള്ള ചേട്ടന്മാര്‍ ഒക്കെ ബ്രോക്കര്‍ മാരായി പരിവര്‍ത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടോ? അറിയില്ല...ബ്രോക്കര്‍ മാരെ ഇടിച്ചു വഴി നടക്കാന്‍ പാടില്ലതയപ്പോള്‍ ഏതോ വിവരം കേട്ടവന്‍ ഇട്ട പേരാണ് "ബ്രോക്കര്‍ മുക്ക്" അത് സമൂഹത്തിലെ മാന്യന്‍ മാര്‍ പോലും ഏറ്റു പിടിച്ചു എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ എന്ത് പറയാന്‍.. അങ്ങനെ പരസ്പര ബന്ധമില്ലാത്ത രണ്ടു പേരുകള്‍ ഒരേ സമയം ഈ കവലയെ അലങ്കരിച്ചു..മുഖ്യമന്ത്രിയെ  പുതുപള്ളിക്കാര്‍ കുഞ്ഞൂഞ്ഞു എന്നും കേരളം ഉമ്മന്‍ ചാണ്ടി എന്ന് വിളിക്കുന്നില്ലേ .. ചേര്‍ത്തലക്കാരന്‍ തങ്കച്ചനെ എ. കെ ആന്റണീ എന്ന് വിളിക്കുന്നതും നമ്മള്‍ തന്നെ അല്ലെ..പിന്നെ  എന്‍റെ കൂട്ടുകാരെ സാബുവിന്റെ ഒഫീഷ്യല്‍ പേര് പി. ടി ചെറിയാന്‍ എന്നാണ്... അതുപോലൊക്കെ തന്നെ ഇതും!!  അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ബ്രോക്കറുമുക്ക്കാര്‍ക്ക്  എന്നും ഇരട്ട പേരിടാന്‍ ഒരു പ്രത്യേക കഴിവാണല്ലോ...

ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ഉള്ള ഈ ബ്രോക്കര്‍ മുക്കില്‍ താരങ്ങള്‍ അനവധി ആണ്. പ്രത്യേകിച്ചു സന്ധ്യ ആയി ക്കഴിഞ്ഞാല്‍. അതില്‍ ഒരാളെ ഇപ്പോള്‍ കാട്ടിത്തരാം.. അല്‍മാരു ചേട്ടന്‍!

Saturday, March 10, 2012

പുഴയും പുഴയുടെ ഓരവും

തോടിനും പുഴക്കും, പിന്നെ സമുദ്രത്തിനും ഒക്കെ പ്രായം ആകുമോ ആവൊ..? കറവ വറ്റിയ പശുവിനെ പോലെ ആറ്റിറമ്പും, പുഴ വക്കും ഒക്കെ വറ്റി വരളുമോ??

വായില്‍ കുത്തി തിരുകിയിരിക്കുന്ന മുറുക്കാന്‍ അടക്കിയൊതുക്കി മുറ്റത്ത് അതിന്‍റെ തുപ്പലുകൊണ്ട്  ചാറ്റല്‍ മഴ സൃഷ്ട്ടിച്ചു കാര്‍ന്നോര്‍ പറയും...

"പുഴ വറ്റാന്‍ പാടില്ല..വറ്റിയാല്‍ ഗ്രാമം മുടിയും..വയലുകള്‍ മുടിയും...തെങ്ങും, കവുങ്ങും, വാഴയും, ചേനയും, ചേമ്പും, കാച്ചിലും, ചക്കയും, മാങ്ങയും .. പിന്നെ മീനും, തവളയും, നീര്‍ക്കൊലികളും, പകല്‍   മീനെ പിടിക്കുന്ന പൊന്‍മാനുകളും  സന്ധ്യക്ക്‌ ചൂണ്ടയുമായി  ചുറ്റിത്തിരിയുന്ന മൂത്തോന്മാരും എല്ലാം മുടിയും...എല്ലാം.. പുഴ വറ്റില്ല... വറ്റാന്‍ പറ്റില്ല..."

ഒരു നിഷേധിയെ പോലെ ആയിരിന്നു അവള്‍ അന്ന് മഴക്കാലത്ത്‌ . ഉന്മത്തയായി ആര്‍ത്തലച്ചു വരുന്ന ഭീകരത.  അതിനെ ചുറ്റുന്ന അപാരത. പാലത്തിനടിയിലും, പൊത്തുകല്‍ക്കുള്ളിലും  ഇരച്ചു കയറുന്ന കാരാളിമ. നിഷേധത്തിന് തിലകം ചാര്‍ത്തുന്ന ചെഞ്ചായക്കൂട്ടിന്റെ മിശ്രണം ആകുന്ന  പുടവ അലങ്കോലമായി വാരി ഉടുത്തു ഉറഞ്ഞു തുള്ളി എങ്ങോട്ടോ പോകുന്നു.  മദം പൊട്ടിയ പോലെ...

പച്ചില ചാര്‍ത്തുകള്‍ ഈ പുഴയ്ക്കു എന്നും അലങ്കാരമായിരുന്നു. പുഴയിലേക്ക് ചാഞ്ഞും  തലോടിയും നില്‍ക്കുന്ന പച്ചില ക്കൂട്ടങ്ങളെ ചുംബിച്ചു, ചുംബിച്ചു സുന്ദര സ്വപ്നങ്ങള്‍ ഒക്കെ  കണ്ട് അവള്‍ അങ്ങനെ ഒഴുകും... മഴക്കാലത്ത്‌ ഒഴികെ അവള്‍ എന്നും സുന്ദരിയാണ്...ഒത്തിരി ഒത്തിരി സുന്ദരി...

പരല്‍  മീനിന്‍റെ കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക്‌ നൃത്ത ചുവടുകള്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും. പാമ്പുകള്‍ക്ക് പൊത്തുകള്‍ കൊടുത്തു ഊട്ടി ഉറക്കും.. വയല്‍ വരമ്പുകളെ നനച്ചു നനച്ചു ഗ്രാമത്തിനു ഉറവയുടെ ഉണര്‍വ് പകര്‍ന്നു കൊടുക്കും...പിന്നെയും അവള്‍ ദയാലു ആയിരുന്നു - വര്‍ഷകാലതൊഴികെ.

തെളിനീരിന്റെ കുളിരില്‍ ആണും പെണ്ണും നീരാടി ..  വിഴുപ്പുകള്‍ അടിച്ചു നനച്ചു വെളുപ്പിച്ചെടുത്തു.. മരക്കൂട്ടങ്ങളില്‍ അയകെട്ടിയ തുണികള്‍ പാറിക്കളിച്ചു. തോര്‍ത്ത് മാറത്തു വലിച്ചു കെട്ടിയ പെണ്‍കൊടികള്‍ സോപ്പും പതപ്പിച്ചു  വേണ്ടതും വേണ്ടാത്തതും ഒക്കെ    പറഞ്ഞു.. കള്ളം പറഞ്ഞു...കഥകള്‍ പറഞ്ഞു... അവരുടെ തുടിപ്പുകളിലൂടെ ഊളിയിട്ടപ്പോള്‍ പുഴപെണ്ണിനും  അതേ വികാരമായിരുന്നു..

പരല്‍ മീനുകള്‍ കാലില്‍ കൊത്തുമ്പോള്‍ ഇക്കിളി ആയി പിള്ളേര്‍ പുളഞ്ഞു.
"വലിയോര്‍ക്ക് മീന്‍ കൊത്തിയാല്‍ ഇക്കിളി വരില്ലത്രെ..??!!"  ഒരു ചെക്കന്‍ പറഞ്ഞു...
അപ്പോള്‍ മറ്റൊരു ചെക്കന്‍ പറഞ്ഞു..."ശ്ശോ.. ഒന്ന് വലുതായാല്‍ മതി ആയിരുന്നു...ഈ മീനിന്റെ ഇക്കിളി കൊണ്ട് തോറ്റു..!!"

കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളില്‍ ചെളിക്കുണ്ടിനുള്ളില്‍ പിള്ളേര്‍ പന്ത് കളിച്ചു.. കുട്ടിയും കോലും കളിച്ചു..ഏറു പന്ത് കളിച്ചു...ചെളി പന്ത് ഉണ്ടാക്കി എറിഞ്ഞു കളിച്ചു..ചെളിപന്ത് കൂട്ടുകാരന്റെ മുതുകത്ത് പറ്റിപിടിച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അവര്‍ ചിരിച്ചു ചിരിച്ചു തിമിര്‍ത്തു..ഉത്തരവാദിത്വം ഉള്ള തന്തയും തള്ളയും ഒക്കെ ഈ 'പന്ന പിള്ളാരെ' കമ്പും കോലും ഒക്കെ കൊണ്ടുവന്നു അടിച്ചോടിച്ചു..വികൃതിയുടെ തിമിര്‍പ്പ് ആര്‍ത്ത നാദമായി ഈ പുഴയിലേക്ക്  അപ്പോള്‍  വന്നലക്കുകയായിരുന്നു !

ദീപാരാധന കാണാന്‍ പോകുന്ന പെണ്‍കൊടികളെ പുഴ പെണ്ണ്  ഒളിഞ്ഞും തിരഞ്ഞും നോക്കും... പൂവും പ്രസാദവും ഒക്കെ ആയി അവരുടെ വരവും നോക്കി അവള്‍ കാത്തിരിക്കും..  പിന്നെ വടക്ക് പള്ളിമണി മുഴങ്ങുന്ന നേരത്ത് ഓടിക്കൂടുന്ന,   തലയില്‍ നെറ്റ്കെട്ടിയ പെണ്‍കുട്ടികളുടെ കലപില ശബ്ദം..സന്ധ്യക്ക്‌ സെമിത്തെരില്‍ കാറ്റിനോട് മല്ലിട്ട് എരിഞ്ഞു തീരുന്ന മെഴുകുതിരി കൂട്ടങ്ങള്‍...പുഴയ്ക്കു അതും കാണാം.. ചെറുതായി..

വെളുത്തു സുന്ദരായ സൂര്യന്‍ സന്ധ്യക്ക്‌ മത്തുക്കെട്ട് സായന്തനത്തിന്റെ പട്ടുമെത്തയിലേക്ക് തലച്ചയ്ക്കുംപോള്‍, റോഡിലൂടെ ഷാപ്പിലെ കള്ളു കുടത്തിന്റെ പൊട്ടും പോഴും ചുണ്ടത് പറ്റിച്ചു മദ്യപന്മാര്‍ തെക്കോട്ടും വടക്കോട്ടും ഉലാത്താന്‍ തുടങ്ങും.  ചിലര്‍ വഴിവക്കത്തു വീഴും...ചിലര്‍ വയല്‍ വരമ്പത്ത് വീഴും...ചിലര്‍ സുന്ദരിപെണ്ണായ  പുഴയുടെ മാറത്തേക്ക്  വീണ് അവളെ മാനഭംഗപെടുത്തും. അവരുടെ പ്രായത്തെ കരുതി പുഴപെണ്ണ് ക്ഷമിച്ചു...അല്ലേല്‍???

വേനല്‍ക്കാലത്ത് കിണറുകള്‍ എല്ലാം വറ്റുമ്പോള്‍ നാട്ടുകള്‍ ഒരുത്സവം പോലെ ഈ പെണ്ണിന്റെ അടുത്ത് കൂടും...വയലില്‍ വലിയ കുഴികള്‍ കുത്തി അവര്‍ അവളുടെ വെള്ളത്തെ ഊറ്റിഎടുക്കും.  ആണുങ്ങള്‍ നിര്‍വൃതിയോടെ നെറ്റിയിലെ വിയര്‍പ്പു തുടച്ചകട്ടുമ്പോള്‍ പെണ്ണുങ്ങള്‍ കള്ളകണ്ണുകള്‍ ചിമ്മിയടക്കും!

വീണ്ടും വികൃതിക്കാരായ ചെക്കന്മാര്‍ കരക്ക്‌നിന്ന് പുഴയിലേക്ക് ബാലന്‍സ് പിടിച്ചു മൂത്രം ഒഴിച്ചു.. അതുകണ്ട മൂത്തോമ്മ വന്നു ചെവിയങ്ങു പൊന്നാക്കി...എന്നിട്ട് പറയും  " ദാണ്ടെ...വെള്ളത്തില്‍ പെടുത്താല്‍ നിന്‍റെ ചുണ്ണി ചീത്തയായി പോകും...കേട്ടോ..."

എന്നാലും അവര്‍ വെള്ളത്തില്‍ പെടുത്തു... ആരും കാണാതെ.. പാവം പുഴ പെണ്ണ് ആരോട് പറയാന്‍??  ചെക്കന്മാരുടെ ഉപ്പിലിട്ട മൂത്രം കുടിച്ചപ്പോള്‍ പരല്‍ മീനുകള്‍ക്ക് ഒത്തിരി ദേഷ്യമായി... "ഇങ്ങോട്ട് വാ വെള്ളത്തില്‍ .... അവിടേം ഇവിടേം കൊത്തി നിന്നെയൊക്കെ ഇക്കിളി ഇട്ടു കൊല്ലും... കണ്ടോ.."  മീനുകള്‍ വാലെടുത്തടിച്ച്ചു പള്ളു വിളിച്ചു.

വാഴകള്‍ വെട്ടി കാര്‍ന്നോമ്മാര്‍ കുലയെടുക്കുംപോള്‍ പിള്ളേര്‍ തഞ്ചത്തില്‍ ചെന്ന് തടവെട്ടി ചങ്ങാടം ഉണ്ടാക്കും..പിണ്ടിയെടുത്തു വണ്ടിയുണ്ടാക്കും...കളിപ്പാട്ടങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കും, ചങ്ങാടം പുഴയിലേക്ക് തെള്ളിയിട്ടു വള്ളംകളി നടത്തും.. ചന്തിക്ക് വടിയുടെ ഊക്കനടി കിട്ടുമ്പോള്‍ വീണ്ടും അലറി വിളിച്ചു കൂരയിലെക്കോടും.

അലങ്കരമാകുന്ന ആലസ്യം പുഴക്കെന്നും അഴക്‌ പകര്‍ന്നു. അവള്‍ തുള്ളി... കളിച്ചു... ചിരിച്ചു...മദിച്ചു...പൊട്ടിയെപ്പോലെ .. ഉന്മാദിനിയെപ്പോലെ.

നിറവും, നിറവും, പിന്നെ നിറവും കലര്‍ന്ന് നിറമില്ലായ്മ യിലേക്ക് കുതിക്കും പോലെ, അവള്‍ ഗ്രാമത്തില്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു. അവരുടെ കളികള്‍, അവരുടെ ചിരികള്‍, ചീത്തവിളികള്‍, കുറുമ്പ് മൂത്ത പെണ്ണുങ്ങള്‍ കവലയിലെ പുരുഷന്മാരെ പറ്റി പറയുന്ന നിറമുള്ള കഥകള്‍ .. എല്ലാം അവള്‍ക്കു ജീവിതമായിരുന്നു...അവളുടെ ഒഴുക്ക് ഗ്രാമത്തിനു വേണ്ടി ആയിരുന്നു..ഗ്രാമത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം. അവള്‍ വീണ്ടും ചിരിച്ചു... അമര്‍ത്തിച്ചിരിച്ചു.. ഉറക്കെ ചിരിച്ചു... കലപിലെ ചിരിച്ചു.. നിര്‍ത്താതെ.

ഗ്രാമത്തിലെ അമ്പലത്തില്‍ ഉത്സവത്തിനു മുന്നോടിയായി പറയെടുപ്പുമായി ആനയും ആള്‍ക്കാരും വാദ്യമേളവും പൊടിപൊടിച്ചു. പള്ളികളില്‍ വിശുദ്ധന്മാരും വിശുദ്ധകളും പെരുനാളിനു കാതോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ കാവിനകത്തു എണ്ണയില്‍ മുങ്ങി നാഗത്താന്മാര്‍ പ്രീതിയടഞ്ഞു.

കാക്കകള്‍ കലപില കൂട്ടി ചേക്കേറാന്‍ പായുമ്പോള്‍ മുറ്റത്ത് നിന്ന വല്യമ്മ അടുത്ത് നിന്ന നെല്ലിമരത്തില്‍ പിടിച്ചു മാനത്തേക്ക് നോക്കി.. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.. "സന്ധ്യ ആയിട്ടും മീന്‍പിടിക്കാന്‍ പോയ പിള്ളാരെ കാണുനില്ലല്ലോ...ഇതുങ്ങള്‍ ഒക്കെ എവിടെ പോയി കിടക്കുവാ...നേരും നെറിയും ഇല്ലാത്ത ജാത്യോള്.. തള്ളയും, തന്തയും...പിള്ളേരും എല്ലാം..എല്ലാം..."

"അമ്മൂമ്മക്ക്‌ പ്രാന്ത്..." ചെക്കന്മാര്‍ മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി പിറുപിറുത്തു  ചെക്കന്മാരുടെ ചൂണ്ടയിലെ ഇരയെ കാര്‍ന്നു കാര്‍ന്നു തിന്നു പരല്‍മീനുകള്‍ അവരെ പൊട്ടന്‍കളിപ്പിച്ചു . അത് കണ്ട് ...അത് കേട്ട് പുഴ ചിരിച്ചു.. ആദ്യം മുഖംപൊത്തി ചിരിച്ചു പിന്നെ ഉറക്ക.. ഉറക്കെ... പിന്നെയും ഉറക്കെ...അതെ പിന്നയും ഉറക്കെ..
**********                                     ******************
സമര്‍പ്പണം: ദാശാബ്ധങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പുള്ള എന്‍റെ ഗ്രാമത്തിന് ....
ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട് : എന്‍റെ സുഹൃത്ത് പൊടി എന്ന ലതീഷിന്...

Thursday, March 1, 2012

പുതു മഴ - കവിത

മാനം കോപിച്ചിരുണ്ടു കൂടുന്നു
മദയാനകള്‍ നിരയായ് നടനടയായി
കാറ്റും മഴയം മത്സരമായി
മത്സരമോ അത് തകൃതിയിലായി

മഴ എങ്ങും മഴ പുതുമഴ അത് നിറമഴ

കുസൃതി കുട്ടികള്‍ക്കത് കൌതുകമായി
ഉടുതുണി ഊരി കലപിലയായി
മഴയിലെക്കോടി ഉത്സവമായി 
മഴയും കുട്ടികളുംചിരിചിരിയായി 

കാറ്റത്താടും മാമരക്കൂട്ടം
തെക്കൊട്ടാടും വടക്കൊട്ടാടും
കണ്ണിമകള്‍ നനവോടത് കാണ്‍കെ
ഭീതിതോടെ പക്ഷികള്‍ വിറച്ചു

ചൂളം വിളിയുടെ താളത്തിനൊപ്പം
കുട്ടികള്‍ നൃത്ത ചുവടുകള്‍ പയറ്റി
ചില്ലകള്‍ ഓടിയും കട പിട ശബ്ദം
കാതുകളില്‍ നനവോടെ പതിപ്പു..

ലക്ഷ്യമതില്ല മഴക്കോ കാറ്റിനോ..
അലക്ഷ്യമതല്ലോ ചെക്കന്‍മാര്‍ക്കും
വെള്ളം എങ്ങും വെള്ളമയം
തൊടിയും പാടവും കലങ്ങി മറിയുന്നു

കായല്‍ പോലെ കടലത് പോലെ
പാടത്തെങ്ങും വെള്ളം നിറഞ്ഞു
തടിയും വാഴയും കൃഷികള്‍ അതെല്ലാം
വെള്ളപ്പരപ്പില്‍ നിര നിരയായി

വാഴപിണ്ടികള്‍ ചങ്ങാടംപോല്‍.... 
വിളയാക്കുലകള്‍ ഒളിച്ചുകളിപ്പൂ
ചേനയും ചേമ്പും കാച്ചിലും ഒക്കെ
 അട പടലോടെ ഒഴുകുകയായി

ഹരിതകമാകും പാടത്തിന്‍ നിറം
മണ്‍ചായത്തല്‍ ദാരുണമായി
വെള്ളപാച്ചിലില്‍ മദമിളകുന്നൂ
പ്രകൃതിക്കിത്തിരി  അഹങ്കാരവുമായി

കൂരക്കുള്ളിലെ ചോര്‍ച്ചക്കെതിരേ
പാത്രങ്ങള്‍ അത് നിര നിരയായി
കൂര്‍ക്കം വലിക്കും അപ്പൂപ്പനപ്പോള്‍
സുഖ നിദ്രതന്‍ സ്പര്‍ശനം പുണ്യം പുണ്യം 

അടുപ്പില്‍ തിളപ്പൂ ചുക്കിന്‍ കാപ്പി
അമ്മയതിത്തിരി മൊത്തിക്കുടിപ്പൂ
ചൂടും തണുപ്പും സുഖകരമാക്കാന്‍
മന്ത്രമതങ്ങനെ  അമ്മക്കുണ്ടെ ...

മേല്‍ക്കൂരയില്‍ നിന്നും പ്രവഹിക്കുന്നൊരു
വെള്ളച്ചാട്ടം രസകരമായി
മേലാകെ കുളിരൂളിയിടുന്നു
നഗ്നത തന്നിലെക്കിരച്ചിറങ്ങുന്നൂ

ഉടുതുണി ഇല്ലാ ചെക്കന്മാരെ
കണ്ടതു പിന്നെ മഴപെണ്ണിന് നാണം
നൃത്തം വെക്കും കുഞ്ഞിക്കാലുകള്‍
നാണമോ മാനമോ ഇല്ലാത്തതുപോല്‍

മാവിന്‍ ചോട്ടില്‍ മധുരം കിനിയും
കനികള്‍ പിള്ളേര്‍ അന്വേഷണമായ്‌
ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നൂ ചുണ്ടുകളില്‍ നവ-
പുളിയും മധുരവും ഒന്നിച്ചങ്ങനെ

തെക്കന്‍ മലയില്‍ പടു മഴ പെയ്തു
വടക്കന്‍ മലയില്‍ ചെറു മഴ പെയ്തു
താഴ്‌വാരത്തൊരു മരത്തിന്‍ പൊത്തില്‍
തള്ളക്കിളിയുടെ നെഞ്ചിടയുന്നൂ ...

കാറ്റേ വീശുക മഴയേ പെയ്യുക
ചെക്കന്‍മാര്‍ അവര്‍ ആര്‍പ്പുവിളിപൂ
അവരുടെ ലോകത്തവരും മഴയും
പിന്നെ കാറ്റും... കാറ്റിന്‍ കുതന്ത്രവും !

ചൂളം വിളി അത് വീണ്ടും മുഴങ്ങി
ഇനിയൊരു മഴ ഒരു പെരുമഴ പോലെ !
താണ്ഡവമാടും നീരിന്‍ നിറവില്‍
ഭൂമിയതൊത്തിരി നിര്‍വൃതി നേടി

പടിഞ്ഞാറു നിന്നും കല്പന വന്നു
ഏറ്റു പിടിച്ചു ആ കല്പനപാടേ 
കിഴക്കും തെക്കും വടക്കും ഒരുപോല്‍

മഴയോ മഴ അത് പെരുമഴ പുതുമഴ
മഴ മഴ പിന്നെ മഴ മഴ മാത്രം  ...