Tuesday, July 26, 2011

Pain of Blessings

It’s a call… call from the wilderness.

There is no remedy available to cease the pain of death especially an unexpected end.  Mind not accepting the truth. Because her face is glitter in the darkness of my reminiscence.  In the darkness of mind, the smile is impending and I can hear the smooth voice and her smile.

Yes. She was vanished from the earth – ten years back. Then why my mind is throbbing again? I already expressed my feelings ten years back itself through a small story. But the fact is, whenever I am taking the pen to write, her facade and support is coming to my hands. Some kind of vibration passing from body through the pen and then the expression…. unlimited expression !  obviously my psyche is crack… really crack !!

A summer in Mumbai. Evening, I got a call from home, explaining the unexpected shocking news. Somebody told that it was a cardiac arrest. I didn’t asked more reason and cause or the story behind it because my mind is not accepting the fact. Her smiling face is not allowing me to accept it.

She was my neighbour. I like to call her ‘Aunty’ or some times ‘Amma’.

It was the period I had started to take the pen and paper to express my cracked thoughts. There is no support or it is better to tell nobody accepting the shabby things I am jotting down in my old notebook pages. One day, she accidentally noticed my ‘creativity’ and told me to read the lines I wrote in notebook.  Actually I thought that she is going to fire me like others. As I was reluctant to recite the bulged words, she taken the book from me and stated reading it. I was really shy to hear my own broken literature. After completion; she called me near… touched my head and told “my son… try to write more… and more… at least for me !! “  It given great impetus to take the pen.  

When I visited last to my home, I went to cemetery and in front of her tomb, I prayed… silently; one kind of thanksgiving! For giving the inspiration to move my pen in different phases.

I cant deny the truth – she is not with me. In childhood, I had spent lot of time with her. Hearing her stories and advise. In adolescence, just thinking the past, the charming face and curly hair…

Why the pain ? Pain of memory ? Is it still hunting me? I don’t know. But it is the fact; fact and reality. May be the cradle of my creativity still awaiting her lullaby.

In the darkness alongwith my pillow, I am sharing my pain, pain of heart… pain of death… pain of absence of a woman who paved the way. The bitterness, sweetness and beautifulness of pain !!  Some memories will follow us like shadow. We are keeping that memory in the safe corner of our mind. Because it is the spirit and fact to rejuvenate body and soul in out entire life.

Yes. It is again a sweet moment to write something about her. After ten years ! With a tearful mind. Eye lids are feeling more lubricants than before. Eyelash is getting more weight than before. Expressing the pain of mind is a big dilemma…. Sometimes. In the middle of my pain, I  know she is smiling… somewhere.. may be in front of me, in the darkness, in the light…..in the sky… between the stars may be in between the gap between my pen and paper.

My ‘Aunty’ again I need your blessing….

-------  end  --------

Wednesday, July 6, 2011

The Love Letter

I remember, It was a Sunday in 1995. A rainy evening…. yes, the blessing of stream coming from heaven to earth.

I am walking through the muddy pathway in the paddy fields. I can see totally tired red sun is escaping to the hills of horizon. Following the way of sun, the birds are returning to their homes by making different types of black design in the sky. It is really a great feeling to walk between paddy fields and the long and long view of greenery. The  heaven is blessing the paddy fields with the rain water…. I kept the book inside my shirt to protect it from rain and speed-up my walk to the library.

It’s a routine walk for me. I cant live without the smell of books in my village library. Most of the books are old, because the new books are vanishing from library swiftly - the members are not returning it. So it is a hard task to search good books from this  old collection. But I am lucky, because getting some reasonable books as a daily bread for common man.

Heaven is going to stop its blessing to paddy field…. The cold breeze is approaching me after kidding and kissing all the trees and paddy field….! And  injecting a great refreshment for mind and body so far.

“Uncle..!!”  I just set a break to my walk by hearing that tone of voice.. It was voice of a boy.. Where is he?? I turned back in search of that boy. Yes! he is in the vicinity of  me… he is breathing like an athlete after a long competition !! I just scratched my reminiscence…. I know this boy.. somewhere I had seen him…

“What happened?  I asked him”

“Uncle….” He want to talk something, but sound is not coming outside… His face telling that he is fearing something.

“Tell me.. what happened?? Why you are fearing? ….What’s your name?..... come-on….” He is looking pathetically to my face and inserted his right hand in his pocket…. Just removed one notebook paper and given to me….

“What is this?” I asked him with a wondering mind. That paper was little bit wet due to the blessing from heaven.

“Uncle.. this letter given by my ‘Chechi’ for you”

“for me….” I looked him and asked sharply…. “for me….? Who is your Chechi…first of all I don’t know you at all….”

After a well breath, he told about him and the originator of that letter. She is my neighbour and this boy came to their home for vacation. He explained this in short sentences and before I start my reply he ran away.

The sun is totally fall down in the horizon. I just checked my surroundings. Nobody is here…. I can see some people are walking on paddy fields in a reasonable distance. I really wondered to open that wet note book paper given by that boy. What is this? I just opened the fold.

It was a beautiful handwriting. When I start to read that letter, some kind of electricity passed through my veins! After reading two three sentences, I checked my vicinity to make sure nobody watching me !! Ohh..!!?? Yes it was a love letter…!!

I was unable to read after three sentences. Folded it again and kept it in the library book. Then resume my walk to library. The electrons passed through my vein is still making shock on my mind and body. This is first time I am getting anything like this. I know the originator of this letter. My neighbour, on and off visitor to my home, studying pre-degree in college. And especially on my way to library; we are daily meeting in between the paddy fields and exchanging an average smile. But now… yes, my mind was totally upset for some time. Like a machine, I reached the library and kept that ‘letter’ to the new book I had selected.

That night was really extraordinary for me. Different types of questions passed through my mind. In my room, amid the closed door and walls, I read that ‘letter’ numerous times. Its her expression of love towards me! But my question is how she selected me? I am a common village boy without any specialties. An average student, lean body, common family etc.…  It is sure that I don’t have any kind of quality to catch the attention of a girl. Then what is the reason she wrote this letter to me? The words in that letter burning my mind. In bed, I was unable to sleep… the strong tides of words  haunting me totally. She is offering her love to me. In the books I had read about love, different types of love… but this kind of approach I never expected! Her face blinking in front of my eyes in the darkness. I opened the door of my window. Now I can see the stars in the sky.. the cool and fresh air from outside approaching  like a thief in the dark. Shall I accept her love? This is the question caught my mind that full night. Really I was unable to find an answer…. My mind and brain are totally corrupted by seeking an answer. Then finally in the lap of night, I slept unconsciously.

It was a period which I had taken some strong decision in my life. I joined for graduation and desperately want to pass with a good mark. Planned to destroy the belief of my kith and kin that I can’t earn good mark in any exam.  Some incidents in my life given impetus to me and I decided to prove my ability with my degree. That oath taking burning in my mind every day before sleeping. But that night was different. I forgot all matters in front of the beautiful handwriting in a piece of paper.

But in the morning I wake up with an answer.

Again evening. Same time, I started my walk towards the library. Sky looks clear today. I kept the library book in my armpit and inside that book the ‘love letter’. This is the time normally we both are meeting in the way of paddy fields. There is some bold decision in my mind and in same time, my mind is ticking with some kind of fear. I don’t know why it is, but the fear was there. I never talked a girl in this condition, in this attitude. First time….. it is like a stammering.

She appeared and coming… just opposite me! My heart is again ticking, but I want tell something to her. This is the time and chance. Why I have to wait? She is just to me, with college books in her hand. As the muddy path is narrow we both have to adjust to pass the way. She is now in front of me! Our eyes are locked in between. I think she is going to make a same regular smile. There is no other reaction or reflection in her face!   Now she just passed me….. there is no point to think again.

“Excuse me…” the word just came out from my lips. Instantly, she turns around and looked sharply to my face. “This is your letter??” I showed  letter which made an electric shock in my mind. She is not talking anything. “Could you please tell… if this is not yours; then I believe that boy making me fool”

“Yes…. it’s  my handwriting. I just want to tell you something…” 

I walked two three steps towards her because I want to talk personally, silently.  I talked five minutes. Those five minutes expressed all my feeling and opinions. She is two years younger than me, I talked like a bother to her. The content was my ‘refusal’ of her ‘offer’. I told her about my planning and my oath and my bold decision not allow anything to hamper my pledge. She was silent, looking to the earth. After that five minutes speech, then I took her letter which I kept in my book and given back to her.

“This is your letter which provided lot of heat and shock in my mind…. I am very sorry to deny your love. May be you will think that I am not a ‘man’. This decision I had taken after thinking lot. If we start our love now, I really fear what will happen to my study. I have some decision in my mind – to prove the world that I have the ability to study. I like to see you as a friend or better a good neighbor. I hope you can understand what I am telling…”

She collected that letter from me and continued her walk. Before leaving she looked me with a pale face. I also continued walk to opposite direction. The sky was clear .. my mind also!

*************                 *************                 ************

Ten years later, I came for a vacation.

After my graduation, I have less interaction with my village. The annual leave are the only occasions to mingle with my place and release the nostalgia. 

Now most of the paddy fields has been converted to land and the paining memory is only remaining.

One evening, I am walking through the Panchayat road which have replaced the old paddy fields. One lady is coming opposite with her kids. They are talking something and playing together. It made some curiosity on me. When they reached to me I opened my eyes.. yes it was the owner of that ‘beautiful handwriting’ ! I think she also recognized me. We just passed smile. Again it was around five minute talks. I asked her about husband, kids, family and she also asked about my work, life etc. She smiled once again and before leaving asked one question.

“Are you married…??”

--- end ---

Thursday, March 3, 2011

അവധിക്കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ - ഭാഗം ഒന്ന്

കിഴക്കോട്ടു വണ്ടി കാത്തുനില്‍കുമ്പോള്‍ പടിഞ്ഞാറോട്ട് ആയിരിക്കും പോകുന്നത്. വെറുതെ കവലയില്‍ ഇറങ്ങി നിന്നാല്‍ തരുണീമണികളുടെ ജാഥ ആയിരിക്കും. ഒരു പെണ്ണുകെട്ടാന്‍ നാട്ടില്‍ മുപ്പതു ദിവസത്തെ അവധി എടുത്തു പോകുന്നവന് പോകുന്നിടത്തൊന്നും നല്ല ഒരു  പെണ്ണിനെപോലും കിട്ടില്ല. ഏതാണ്ടിതുപോലെ ആയിപ്പോയി 2010-ലെ എൻറെ ഒരു  നാട്ടില്‍പോക്കും. അപശകുനങ്ങളുടെ ഒന്നിച്ചുള്ള ഘോഷയാത്ര  ആയിപ്പോയി ആ പോക്ക്. 

നാട്ടില്‍ പോകാന്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റില്‍ ടിക്കറ്റ് പരതുമ്പോള്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ വരുന്ന അഡ്രസ്സ് ആണ് www.airindiaexpress.in. അതിലെ റേറ്റ്  നോക്കിയിട്ടേ ഇതര വിമാന കമ്പനികളുടെ വിലാസത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കൂ. ഇപ്രാവശ്യവും അതുപോലെ എയര്‍ ഇന്ത്യ എക്സ്പ്രെസ്സ്, എമിരേറ്റ്സ്, ഇത്തിഹാദ് എല്ലാം നോക്കി. എയര്‍ ഇന്ത്യയും എയര്‍അറേബ്യയും ഏതാണ്ട് ഒരേ നിരക്ക്. സമയനിഷ്ഠക്കും സേവനത്തിനും എയര്‍അറേബ്യ എയര്‍ ഇന്ത്യയെക്കാള്‍ ആ സമയത്ത് മുമ്പിലാണ്, എങ്കിലും മഹാകവി "ഭാരതമെന്നു കേട്ടാല്‍ അഭിമാനപൂരിതമാകണം" എന്ന് പാടിയതിനാൽ രാജ്യസ്നേഹം തിളച്ചുപൊന്തി എയര്‍ ഇന്ത്യക്ക് തന്നെ ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.  മംഗളൂരിൽ ഉണ്ടായ വിമാന ദുരന്തത്തിൻറെ മാറ്റൊലി അടങ്ങിയിട്ടില്ലാത്ത സമയം.  എയര്‍ ഇന്ത്യ എന്നത് "ഫിയര്‍ ഇന്ത്യ"  എന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും സംഗതി ശുഭം ... ബുക്കിങ്ങും കഴിഞ്ഞു .. ടിക്കറ്റിന്റെ പ്രിൻറ് എടുത്ത് ഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചുവച്ചു.

മാസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. നാട്ടിലേക്ക് യാത്ര പോകേണ്ട ദിവസം ആയി. എല്ലാ പ്രവാസിയെയുംപോലെ മനസ്സില്‍ ഉത്സവമേളവുമായി അബുദാബിയില്‍ നിന്നും നാടകട്രൂപ്പുകാര്‍ ഉത്സവപറമ്പില്‍ കെട്ടുകെട്ടി പോകുന്നപോലെ വിമാനകമ്പനി അനുവദിക്കുന്ന അത്രയും ലഗ്ഗേജുമായി സഹപ്രവര്‍ത്തകന്‍ ശ്രീകുമാറിനൊപ്പം യാത്രതിരിച്ചു. അബുദാബിയില്‍ നിന്ന്  ദുബായ് ഇൻവെസ്റ്റ്മെന്റ് പാർക്ക് വഴി (DIP) ഹെഡ് ഓഫീസിലേക്ക് ... HRDയില്‍ പേപ്പറുകൾ ഒപ്പിട്ട് പാസ്പോര്‍ട്ട് വാങ്ങി  തുടർയാത്ര.

ഒരു പതിനഞ്ചുമിനിട്ട് ആയിട്ടുണ്ടാകും, കാറിന്റെ ഇടതുവശത്ത് ഒരു പാളിച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്‍റെ സുഹ്യുത്ത് റോഡിന്‍റെ അരികിലേക്ക് കാര്‍ നിർത്തി.  പുറത്തിറങ്ങിനോക്കിയപ്പോൾ  ഞങ്ങള്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി! മുമ്പിലെ ഒരു ടയര്‍ വെടി തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു...!!??

ഞങ്ങള്‍ രണ്ടും അവിശ്വസനീയതയോടെ  മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി.  'ഈ കാര്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് പണി മുടക്കുന്നത്' ശ്രീകുമാർ പറഞ്ഞു. വല്ലാത്തോരു അപശകുനം തന്നെ.. ആലോചിക്കാനൊന്നും ഇല്ല അടുത്ത കാലത്ത് പഞ്ചർ ശരിയാക്കിയെടുത്ത ഒരു ടയറുണ്ട്. ഒന്നും ആലോചിക്കാനില്ല, അതെടുത്ത് ഇടുകതന്നെ. മരുഭൂമിയിലെ റോഡ് വാഹനങ്ങള്‍ അതിവേഗം പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. നട്ടുച്ച നേരത്ത് വിയര്‍പ്പില്‍ കുളിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ജാക്കി വച്ചു വണ്ടി ഉയര്‍ത്താന്‍ തുടങ്ങി.  ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന കാർ റിപ്പയർ. ചെറിയ കാര്‍ ആയതിനാല്‍ അടിവശം ഒന്നും കാണാനില്ല. ഒരു ഊഹത്തിന്റെ പുറത്താണ് ജാക്കിവച്ച് ഉയർത്തൽ കർമ്മം നിറവേറ്റുന്നത്. നാട്ടിലേക്ക് പോകാന്‍ ഇട്ടിരുന്ന കാല്‍ശ്രായി മരുഭൂമിയിലെ മണലില്‍ പൊതിഞ്ഞു. പെർഫ്യുമിന്റെ ഗന്ധം വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിത്താണു.

കവിന്ന്വീഴുന്ന കുട്ടികള്‍ തറയില്‍ കിടക്കും പോലെയായിരുന്നു എൻറെ ശരീരത്തിൻറെ അവസ്ഥ. ആ കിടപ്പിൽ കാറിന്റെ നഗ്നത നോക്കും പോലെ ജാക്കി യഥാസ്ഥാനത്താണോ എന്ന് ഇടയ്ക്കിടെ ഞാൻ നോക്കുന്നുണ്ട്. ഏതാണ്ട് അരമണിക്കൂര്‍ ഞാനും സുഹ്യുത്തും പ്രയത്നിച്ച്ചപ്പോള്‍ കാര്‍ ജാക്കിയുടെ പുറത്തുകേറി നെഞ്ചും വിരിച്ചങ്ങനെനിന്നു.

സ്റെപ്പിനി എടുത്തു പുറത്തേക്കിട്ടു ഞങ്ങള്‍ അതിന്റെ പുറത്ത് ഒന്ന് ചവിട്ടി നോക്കി. ഇനി ഇത് ഒന്ന് ഫിറ്റു ചെയ്‌താല്‍ എത്രയും പെട്ടെന്ന് ശ്രീകുമാറിനു ഷാര്‍ജയിലും എനിക്ക് ദുബായ് എയര്‍പ്പോട്ടിലും എത്താം. നാട്ടില്‍ പോകാനുള്ള ഊർജ്ജം സിരകളിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നതിനാൽ അതിവേഗം സ്റെപ്പിനി ഇട്ടു. ഒരുവിധത്തില്‍ ജാക്കി അഴിച്ചു പണി തീര്‍ത്ത സന്തോഷത്തില്‍ തിരിച്ചു കാറില്‍ കയറാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ആണ് ചങ്ക് പൊട്ടുന്ന ആ ദൃശ്യം കണ്ടത്. സ്റ്റെപ്പിനിയിൽ നിന്നും "ശൂ " എന്ന ശബ്ദത്തിൽ കാറ്റ് പുറത്തേക്ക് പോകുന്നു! ഇനി എന്തുചെയ്യും?  പൊരിവെയിലത്ത് ഞാനും സുഹൃത്തും നിന്നു വിയര്‍ത്തു.  ശ്രീകുമാര്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സുഹൃത്തുക്കളെ വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. പലരും ജോലിയുടെ തിരക്കിലാണ്. പെട്ടെന്ന് എത്താൻ പറ്റിയ ഒരു സ്ഥലത്തല്ല ഞങ്ങൾ നിൽക്കുന്നത്.  അവസാനം ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ വരാമെന്നേറ്റു . പാഞ്ഞു പോകുന്ന വണ്ടിക്കൊക്കെ ഞാന്‍ കൈ കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഒരുത്തനും നിര്‍ത്തുന്നില്ല.

സമയം നീങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഞാന്‍ റോഡിലേക്ക് നീങ്ങിനിന്ന് കൈ ഉയര്‍ത്തി "സഹായം" ചോതിക്കുകയാണ്. ഭാഗ്യം !! മുന്നോട്ടു പോയ ഒരു പിക്കപ്പ് പുറകോട്ടു വരുന്നു! ദൈവത്തിനു നന്ദി. അതൊരു മലയാളി ആയിരുന്നു. ഇനി ഈ കാറ്റില്ലാത്ത ടയര്‍ ഊരി ഏതെങ്കിലും പെട്രോള്‍ പമ്പില്‍ കൊണ്ടു കാറ്റടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു ഇടണം.   മലയാളി  സുഹൃത്ത്   അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പിക്കപ്പിലെ കമ്പി എടുത്തുകൊണ്ടു വന്നു. ഞങ്ങളുടെ കാറിന്‍റെ ജാക്കി തിരിക്കുന്ന കമ്പി ഞങ്ങളുടെ പ്രയോഗം കാരണം വളഞ്ഞു ഒരു പരുവമായി. അങ്ങനെ മൂവര്‍ ചേര്‍ന്ന് ടയര്‍ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍ അതിവേഗം പോയ ഒരു വാഹനം പെട്ടെന്ന് ബ്രെകിട്ടു നിര്‍ത്തി. ഭഗ്യം അത് ഞങ്ങളുടെ കമ്പനി വണ്ടി ആയിരുന്നു... പരിജയക്കരനായ ഡ്രൈവര്‍ വിവരം തിരക്കി...അപ്പോളേക്കും മലയാളി സുഹൃത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കര്‍ത്തവ്യം നിര്‍വഹിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു...ഊരിയ ടയര്‍ പുറത്തേക്ക് ഇട്ടു ആ പാവത്താന്‍ ഒന്ന് നടു നിവര്‍ത്തി. നന്ദിയുടെ വാക്കുകള്‍ പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ അയാളെ യാത്രയാക്കി. ഇനി കമ്പനി ഡ്രൈവര്‍ പാകിസ്ഥാനിയുടെ ഊഴം. തന്‍റെ വണ്ടിയില്‍ ടയര്‍ എടുത്തിട്ടു അയാള്‍ എന്നെയും കൂട്ടി അടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പിലേക്ക്‌....സുഹൃത്ത് തന്‍റെ സുഹൃത്തിന്‍റെ വരവും നോക്കി ഫോണ്‍ വിളിച്ചു നിന്നു. .

ഞങ്ങള്‍ അതിവേഗം അടുത്തുള്ള പെട്രോള്‍ പമ്പില്‍ എത്തി. എത്രയും പെട്ടെന്ന് എയര്‍പോര്‍ട്ടില്‍ എത്തേണ്ട ആവശ്യം ഡ്രൈവറും മനസ്സില്‍ ആക്കിയിരിക്കുന്നു..!! ദൈവദൂതനെ പോലെ എത്തിയ ഡ്രൈവര്‍ക്ക് ഞാന്‍ നന്ദി പറഞ്ഞു... പെട്രോള്‍ പമ്പിലെ കാറ്റടിക്കുന്ന മെഷിന്റെ മുമ്പിലെ ഇഗ്ലീഷില്‍ എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നത്നോക്കാതെ   കാറ്റടിക്കാന്‍ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി...ഞാന്‍ ആ നോട്ടീസിലേക്ക്‌ നോക്കി..." Machine is out of order" ദൈവമേ...കഷ്ടകാലത്തു മൊട്ടയടിച്ചപ്പോള്‍ കല്ലുമഴപെയ്തോ? ഇനി എന്ത് ചെയ്യും??!

" അടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പിലേക്കു പോകാം" ഡ്രൈവറുടെ തല പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ഉടനെ തന്നെ അടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പിലേക്കു ഡ്രൈവര്‍ പറന്നു. ഭാഗ്യം!! മെഷീന്‍ പ്രവര്‍ത്തനക്ഷമമാണ്. ഈശ്വരന് നന്ദി. ടയറില്‍ ആവശ്യത്തിനു കാറ്റ് കുത്തി നിറച്ചു ഞങ്ങള്‍ തിരികെ ടയര്‍ ഊരി എടുത്ത വണ്ടിക്കരികിലേക്ക്. വീണ്ടും വണ്ടി ജാക്കി വച്ച് പൊക്കല്‍... കൈ റോഡില്‍ ഉരഞ്ഞു ചോര പൊടിയാന്‍ തുടങ്ങി.. ഒരു വിധത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ കാറ്റ് നിറച്ച ടയര്‍ ഇട്ടു. ശ്രീകുമാറിന്റെ സുഹൃത്ത് തന്‍റെ കമ്പനി ഡ്രൈവറുമായി കൂട്ടത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു...

അങ്ങനെ ടയര്‍ മാറി, ഞങ്ങളുടെ കമ്പനി ഡ്രൈവെരോടും ശ്രീകുമാറിന്റെ സുഹൃത്തിനോടും യാത്ര പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു യാത്രയായി...ഒരു വലിയ ദൌത്യം പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ പോലെ...ഞങ്ങള്‍ക്ക് രണ്ടുപേര്‍ക്കും ഇനി ദുബായില്‍ ചെന്ന് വേണം പര്ച്ചസ് ചെയ്യാന്‍. അപ്രതീക്ഷിതമായി എത്തിയ കഷ്ടകലത്തെ ചീത്ത പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്ന്.. അങ്ങനെ മുന്നോട്ടു പോയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കെ ഒന്ന് നിര്‍ത്തി ടയര്‍ എങ്ങനെ ഉണ്ട് എന്ന് ഒന്ന് നോക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു..ഒരു മനസമാധാനത്തിന്. റോഡരികില്‍ വണ്ടി നിര്‍ത്തി. ടയറിലേക്ക് നോക്കിയ ഞങ്ങളുടെ കണ്ണ് തള്ളിപോയി!! കാറ്റു അതിവേഗത്തില്‍ പുറത്തേക്ക് പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കുറച്ചു നാള്‍ മുമ്പ് പഞ്ചര്‍ ആയിട്ട് ശരിയാക്കിയ ടയര്‍ ആണ്...  ബാധകള്‍ വിട്ടൊഴിയാതെ പിടികൂടിയിരിക്കുന്നത് ഞങ്ങളെ അമ്പരപ്പിച്ചു. ഇനി അടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പ് തന്നെ ശരണം. അവിടെ നിന്ന് കാറ്റടിച്ചാലും അത് എത്ര  നേരത്തേക്ക്?

ഇനി അടുത്ത പെട്രോള്‍ പമ്പ് തപ്പുക തന്നെ ശരണം.  അങ്ങനെ മുന്ന് നാല് പെട്രോള്‍ പമ്പില്‍ കയറി കാറ്റടിച്ചു , കാറ്റടിച്ചു ഒരു വിധത്തില്‍ ദുബായില്‍ എത്തി. എന്‍റെ സുഹൃത്ത് തന്‍റെ കാര്‍ ഇടണ്ട സ്ഥലത്ത് പാര്‍ക്ക് ചെയ്തു. ആകെ അവശരായ ഞങ്ങള്‍ അടുത്ത് കണ്ട ഒരു ഹോട്ടലില്‍ കയറി ഭക്ഷണം കഴിച്ചു..... വലിയൊരു ഗര്‍ത്തത്തില്‍ നിന്നും കരകയറിയ പോലെ ഞങ്ങള്‍ക്ക്  ആശ്വാസം.. എനിക്ക് ഇനി ദുബായില്‍ ദയിരയിലേക്ക് പോണം .... സുഹൃത്തിന് ഷാര്‍ജക്കും... ഞങ്ങള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞു പിരിഞ്ഞു... വലിയൊരു ആശ്വാസം എന്‍റെ മനസ്സില്‍ ചേക്കേറി.

പക്ഷെ അത് ഇതിലും വലിയ തലവേദനകളിലേക്ക് പോകുന്നതിന്റെ ആരംഭം ആണെന്ന് ഞാന്‍ അപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും കരുതിയില്ല...

കഥ തീരുന്നില്ല...തുടരുകയാണ്...അത് രണ്ടാം ഭാഗത്തില്‍...!!!