Monday, February 19, 2018

എലിക്കെണിയിൽ വീണ മാനേജർ

നിയമപരമല്ലാത്ത മുന്നറിയിപ്പ് :
ഈ കഥ തലതെറിച്ച മാനേജർമാർ കേൾക്കരുത്, വായിക്കരുത്. അനുസരണക്കേട് കാണിച്ചാൽ ഉത്തരവാദിത്വം ഞാൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നതല്ല.

മാനേജരായിക്കഴിഞ്ഞാൽ എന്തുമാകാം എന്നൊരു വിചാരം പല സാറന്മാർക്കും ഉണ്ട്.  കൂടെ ജോലിചെയ്യുന്നവന്മാരെ ഒക്കെ പാഠം പഠിപ്പിക്കുവാനും, കഠിന നിയമങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുവാനും പിന്നെ പലർക്കും മുട്ടൻ പണി കൊടുക്കുന്നതിനുമാണ് താൻ ഇലോകത്ത് അവതരിച്ചിരിക്കുന്നത്  എന്നൊരു രീതി, യേത്?  എന്നാൽ ഈ മാരണങ്ങൾ വിചാരിക്കുന്നില്ല ഈ കൊടുക്കുന്ന പണിയൊക്കെ കൊല്ലത്ത് മാത്രമല്ല കൊച്ചിയിലും  തിരികെകിട്ടുമെന്ന്.

കൊച്ചിയിൽ ഇമ്മിണി വല്യ ഒരു കേന്ദ്രസർക്കാർ സ്ഥാപനത്തിലെ മൂത്ത മാനേജർഎലിക്കെണിപോലൊരു സംഭവത്തിൽ വീഴുകയും ട്രിപ്പീസുകളിക്കാരന്റെ കളികളിച്ചതുമായ കഥായാണിത്.

ആരും കൊടുക്കാതെ സ്വയം വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ പണി.  അതിനാൽ പ്രിയപ്പെട്ടവരേ, സഹപ്രവർത്തകർക്ക് കൊടുക്കാനായി ഓലപ്പടക്കം മുതൽ ആറ്റംബോംബ് വരെ ശേഖരിക്കുന്നവരേ, നിങ്ങൾ സൂക്ഷിച്ചുകൊള്ളുവിൻ.  എട്ടിന്റെ പണി നിങ്ങളുടെ ചാരെയുണ്ട്.

1993-കാലം.  മധ്യതിരുവതാംകൂറിലെ ഓരോണംകേറാമൂലയിൽ നിന്നും ഞാൻ അമ്പലമുകളിലെ ഹിന്ദുസ്ഥാൻ ഓർഗാനിക് കെമിക്കൽസ് എന്ന സ്ഥാപനയിൽ അപ്രന്റീസായി അറബിക്കടലിന്റെ റാണിയുടെ മടിത്തട്ടിലെത്തി.  എന്റെ ആഗമനത്തിനു പിന്നിൽ ഇൻറർവ്യൂ ബോർഡിന്റെ നോട്ടപ്പിശകോ, ആരുടെയോ ഗുരുത്വദോഷമോ ആണോ എന്നുള്ളത്  ഇന്നും തർക്കവിഷയമാണ്.

കൊച്ചി കണ്ടാൽ അച്ചി വേണ്ടാ എന്ന് നമ്മുടെ ഓണംകേറാമൂലയിലൊക്കെ പറയപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അന്നെനിക്ക് പിടികിട്ടി.  എന്താ പവ്വറ്?  എന്താ സിറ്റി?  'ഞങ്ങ, നിങ്ങ' എന്നീ രാജകീയപദങ്ങളും, ദേശീയ ഭക്ഷണമായ പുട്ടും മീൻകറിയും, പുട്ടും പോത്ത് കറിയും എന്നുവേണ്ടാ, അമ്പലമുകളിൽ എത്തിയ ഞാൻ കൊച്ചിൻ റിഫൈനറിയും, എഫ്. എ. സി. റ്റിയും  ഒക്കെ രാത്രിയിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഇവിടെ ജെമിനി സർക്കസ്, ഭാരത് സർക്കസ് ഇത്യാദി വല്ലതും വന്നതാണോ എന്ന മട്ടിൽ അങ്ങ് നിന്നുപോയി.  അങ്ങനെ 'നുമ്മ' കൊച്ചിയിൽ എത്തപ്പെട്ട് അത്ഭുതപരതന്ത്രനായി നിന്ന എനിക്ക് പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കിട്ടിയത്  അഡ്‌മിനിസ്ട്രേഷനിലും (P & A) വെൽഫെയർ ഓഫീസിലും ഒക്കെയാണ്.

P & A-യിൽ ഒന്ന് രണ്ട്‍ സർവ്വാധിപതികൾ ഉണ്ടായിരുന്നതിൽ പ്രധാനിയായിരുന്നു ശിവരാമൻ സാർ.  ഞാൻ എച്ച്. ഒ. സി. യിൽ ജോയിൻ ചെയ്യുന്നതിന് ഒന്ന് രണ്ട് മാസംമുമ്പ് നടന്ന ഇന്റർവ്യൂവിൽ എന്നെ വേവുവെള്ളം കുടിപ്പിച്ച മഹാനാണിത്.  "തനിക്ക് ഒരു പരീക്ഷയ്ക്കും ഫസ്റ്റ്, സെക്കൻഡ് ക്ളാസുകൾ ഒന്നും കിട്ടുകേല്ലേ?"  എന്ന ചങ്കെകൊള്ളുന്ന ചോദ്യമാ അന്ന് ഈ മഹാൻ എന്നോട് ചോദിച്ചത്.  പത്താം ക്ലാസ്സിലും ഹയർസെക്കണ്ടറിക്കും ആരുടെയോ മുജ്ജന്മ സുകൃതത്തിന് ജയിച്ചുകയറിവന്ന എന്നോടാ ഇമ്മാതിരി ചൊറിയുന്ന ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നെ? ഈ ജയത്തിനുതന്നെ എനിക്ക് അവാർഡ് തരണം എന്ന് ചിന്തിച്ചു നടക്കുമ്പോളാ ഒരുമാതിരി മറ്റേടത്തെ ചോദ്യം.

കമ്പനിയിൽ ശിവരാമൻ സാറിന്റെ മുന്നിലോക്കെ ഒന്ന് നിവർന്നു നിൽക്കാൻ  കീഴ്‌ജീവനക്കാർക്ക് പുളിക്കും.  അങ്ങനെ സർവ്വപ്രതാപിയായി കഴിഞ്ഞ സമയത്താണ്  ആരോ ചെയ്ത എമണ്ടൻ കൂടോത്രം പോലെ  സാറിന് ഈ അക്കിടിപറ്റിയത്.

P & A യോട് ചേർന്ന് ഒരു ചെറിയ മീറ്റിംഗ് റൂം ഉണ്ട്.  ഒരുദിവസം സാറിന് ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ വെളിപാടുണ്ടായപോലെ മീറ്റിങ്ങ് റൂം ഒന്ന് ചെക്കുചെയ്യണം എന്ന ബോധം ഉണ്ടാവുകയും, അവിടെ ചെന്ന് എന്തെങ്കിലും മുട്ടൻ കുറ്റം കണ്ടുപിടിച്ച് ഓഫീസിൽ തേരാപാരാ നടക്കുന്ന പണിക്കാരെയോ, വാളികളിച്ചു നടക്കുന്ന ഫോട്ടോകോപ്പി മെഷീന്റെ ഇൻ ചാർജ്ജ് ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടനെയോ തന്തക്കും തള്ളയ്ക്കും വിളിക്കാം എന്ന മനോരാജ്യത്തിൽ കഥാനായകൻ മീറ്റിങ്ങ് റൂമിൽ  എത്തിച്ചേർന്നു.

അപ്പോൾ ഏതോ മീറ്റിങ്ങ് കഴിഞ്ഞ്  റൂം കാലിയടിച്ച് കിടക്കുകയാണ്.  ഇനി വൈകിട്ട് ഓഫീസ് അടയ്ക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മാത്രമേ അടയ്ക്കുകയുള്ളു.

ഈ മീറ്റിങ്ങ് റൂമിന്റെ താക്കോലാധികാരിയായ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടൻ ഗുണനപ്പട്ടിക അറിയാത്തവൻ കണക്കുക്ലാസ്സിൽ പോകുന്നപോലെയാണ് ജോലിക്ക് വരുന്നത്.  എല്ലാ മാസവും കൃത്യമായി ശമ്പളം വാങ്ങണം എന്നതിൽ മാത്രം നല്ല കൃത്യനിഷ്‌ഠയുള്ള മഹാൻ.  ആരേലും കയ്യോ കാലോ പിടിച്ച് പറഞ്ഞാൽ ഫോട്ടോകോപ്പി, സൈക്ളോസ്റ്റൈൽ ഒക്കെ  എടുത്തുകൊടുക്കും.  മൂപ്പിച്ച് വരുന്നവനോട് 'പോനാൽ പോകട്ടും പോടാ' രീതി.  ഈ മുരട്ടുകാള സ്വഭാത്തിന് എന്താണ് കാരണം ഒരു ഇന്റലിജൻസ്‌  അന്വേഷണത്തിൽ  ഞാൻ കണ്ടുപിടിച്ചതാകുന്നു.

കമ്പനി പണിയാൻ അമ്പലമുകളിലുള്ള സ്ഥലമൊക്കെ സർക്കാർ ഏറ്റെടുക്കുമ്പോൾ, സ്ഥലം നഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്ക് കമ്പനിയിൽ ജോലികൊടുത്തുകൊള്ളാം എന്ന ഉറപ്പിന്റെമേൽ കിട്ടിയ ജോലിയാണിത്. അതായത് സ്ഥലവാസികൾക്ക് ഒരുപണികൊടുത്ത് കമ്പനിപ്പണിക്കെടുത്തു എന്ന് സാരം.  തൻറെ വീടിരുന്ന സ്ഥലത്ത് സർക്കാർ കേറി നാശകോശമാക്കി കമ്പനി പണിഞ്ഞതിന്റെ ഓർമ്മ ചേട്ടായിക്ക് വരുന്നതും ആ ചൊരുക്ക് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതും ആരേലും 'പണി പണി' എന്ന് പറയുമ്പോഴും മാത്രമാണ്.

P & A സിംഹം ശിവരാമൻ സാർ എത്തിയപ്പോൾ  റൂം തുറന്ന് കിടക്കുകയാണല്ലോ (ഫാൾട്ട് നമ്പർ വൺ).  അകത്തേക്ക് കയറി മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി. ഫാനിൽ പൊടി പിടിച്ചിരിക്കുന്നു (ഫാൾട്ട് നമ്പർ ടു).  ബോർഡിൽ ഓഞ്ഞ കൈയക്ഷരത്തിൽ ആരോ എഴുതിയത് ഇതുവരെ മായിച്ചിട്ടില്ല (ഫാൾട്ട് നമ്പർ ത്രീ).  എഴുതിയതിൽ വല്ല സ്‌പെല്ലിംഗ് മിസ്റ്റേക്കും ഉണ്ടോ? (എവിടെ? നേരാവണ്ണം വായിക്കാൻ പറ്റിയിട്ടുവേണ്ടേ സ്പെല്ലിംഗ് !).  ഹോ.. ഇപ്പോൾ വന്ന് നോക്കിയത് കാര്യമായി.  അരമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞേങ്ങാനം വന്നിരുന്നേൽ ആരേലും വന്ന് ഇതൊക്കെ ശരിയാക്കുകയും ചീത്തവിളിക്കാനുള്ള അവസരം നഷ്ടമാവുകയും ചെയ്തേനെ.  അങ്ങനെ കഥാനായകൻ തെറിവിളിക്കാനുള്ള റോമെറ്റിരിയൽ ഒക്കെ തപ്പികൂട്ടി നിൽക്കുമ്പോളാണ് ആ അപകടം സംഭവിച്ചത്.

ലോകത്തോട് മുഴുവൻ വെറുപ്പുള്ള മുഖവുമായി ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടൻ അതുവഴി ആഗതനായി.  വന്ന വഴിയിൽ നോക്കുമ്പോൾ ആണ്ടടാ നമ്മുടെ മീറ്റിങ്ങ് റൂമിന്റെ കതക് തുറന്ന് കിടക്കുന്നു!  ഇതിപ്പോ ഇപ്പോളായാലും വൈകിട്ടായാലും ഞാനല്ലാതെ ഇവിടുത്തെ ഒരു മറ്റേമോൻമാരും വന്ന് മീറ്റിങ്ങ് റൂം പൂട്ടില്ലല്ലോ എന്ന കഠിന ചിന്തയുമായി, കർമ്മനിരതനായ  അദ്ദേഹം മീറ്റിംഗ് റൂമിന്റെ  കഥകടച്ചങ്ങ് പൂട്ടി!

കതകിന് പുറത്ത് കടകട ശബ്ദം കേട്ടെങ്കിലും മാനേജർ മൈൻഡ് ചെയ്തില്ല.  അടുത്ത ഒരുകുറ്റം കൂടി കണ്ടുപിടിക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോളാ കടകട ശബ്‌ദം?

അൽപം കഴിഞ്ഞ് തൻറെ ഇൻവെസ്റ്റിഗേഷൻ പൂർത്തിയാക്കി തിരികെ ഇറങ്ങുമ്പോളാണ് താൻ ബന്ധനസ്ഥനായ അനിരുദ്ധൻ ആയ കാര്യം അദ്ദേഹം അറിയുന്നത്.

എന്ത് ചെയ്യും?

ഇനി ഈ കതക് തുറക്കണമെങ്കിൽ അടുത്ത മീറ്റിങ്ങ് വരണം. മാനേജരാണെകിലും അതോർത്തപ്പോൾ അകവാൾ വെട്ടി.  പത്മവ്യൂഹത്തിൽ അഭിമന്യു പെട്ടപ്പോൾ ആ പാവംപിടിച്ചവന് എന്ത് തോന്നിക്കാണും?  അതുതന്നെ നമ്മുടെ മാനേജരദ്യത്തിനും തോന്നി.  കതകിന് ഒന്നുരണ്ട് തട്ട് കൊടുത്തു. നോ രക്ഷ.  നേരുബുദ്ധിക്ക് പറഞ്ഞാൽ മാനേജരുടെ ആ നിൽപ്പ് കുമാരനാശാനോ മറ്റോ കണ്ടിരുന്നെങ്കിൽ 'ചിന്താവിഷ്ടനായ മാനേജർ' എന്ന മനോഹര ഖണ്ഡകാവ്യം ഓൺ ദ സ്‌പോട്ടിൽ പിറന്നേനെ.

കാലക്കേട് എന്നല്ലാതെ എന്തുപറയാൻ?  താനൊരു എലിക്കെണിയിൽ പെട്ടപോലായിപ്പോയി എന്ന് മാനേജർക്ക് മനസ്സിലായി.  ആരുടേയും ഒരനക്കവുമില്ല.  ഓഫീസ് സമയം കഴിയാറായി.  എല്ലാവരും കെട്ടും കിടക്കയുമെടുത്ത് പോകാൻ റെഡിയാകുമ്പോൾ മാനേജരെ നോക്കാൻ ആർക്ക് സമയം.  P&A പുലിക്കുട്ടി മീറ്റിങ്ങ് റൂമിൽ പൂട്ടപ്പെട്ട വിവരം അറിയാതെ ഓരോരുത്തരും ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.

ദൈവമേ!  എല്ലാവരും പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും?  എലിക്കെണിയിൽ പെട്ട സാറിൻറെ നെഞ്ചിടിപ് വർധിച്ചു.  വർഷങ്ങളായി വിയർപ്പ് എന്തെന്നറിയാത്ത സാറിനെ വെട്ടിവിയർക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒന്നലറി വിളിച്ചാലോ? തൊണ്ടയിൽ നിന്നും ശബ്‌ദം പുറത്തുവരുന്നില്ല.  മാത്രവുമല്ല, ഒരു മാനേജർ ആകുമ്പോൾ ഇച്ചിരി അഭിമാനം ഒക്കെയില്ലേ? ചുമ്മാ ചാളമേരിയെപ്പോലെ കിടന്ന് കാറിവിളിക്കാൻ ഒക്കുമോ? ഒരു  അന്തസ്സും ഗുഡ്‌വില്ലും വേണ്ടേ?  പക്ഷേ ഒച്ചയെടുക്കാതിരുന്നാലോ?  ചുരുക്കം പറഞ്ഞാൽ, നമ്മുടെ ശിവരാമൻ സാർ കൂട്ടിലിട്ട വെരുകിനെപ്പോലെയോ, ഏതാണ്ട് കളഞ്ഞുപോയ അണ്ണാനെപ്പോലെനിൽപ്പായി.

രക്ഷപെടാൻ എന്താണൊരു വഴി?  കൂലങ്കഷമായി ആലോചിച്ചാലോച്ച് മാനേജർ താക്കോൽ പഴുതിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി. ഓഫീസ് ഏകദേശം കാലിയായിക്കഴിഞ്ഞു.  ഇനിയിപ്പോൾ അലറിവിളിച്ചാൽ പോലും ആരുകേൾക്കാൻ?  കതകിന് ഒന്നുരണ്ട് തട്ട്, ചവിട്ട്  എന്നിങ്ങനെ തൻറെ അഭിമാനത്തിൻറെ പരിധിക്കകത്തുള്ള കൈകാൽ ക്രിയകൾ ഒക്കെ ചെയ്തുനോക്കി.

ഫ്രാൻസിസ് പോയിട്ടുണ്ടാകില്ല.  ഓഫീസ് ഒക്കെ ഒന്ന് പരിശോധിച്ച് അവസാനം മാത്രമേ അയാൾ പോകൂ.  പക്ഷേ തന്നെ അകത്തിട്ട് പൂട്ടി ഫോട്ടോകോപ്പി മെഷീൻറെ അടുത്തുപോയിരിക്കുന്ന ആ കാലമാടന് അറിയില്ലല്ലോ എലിക്കെണിയിൽ താൻ കിടക്കുന്ന കാര്യം.  അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ പുറത്ത് പ്ളാന്റിന്റെയും, വന്നുപോകുന്ന ടാങ്കറുകളുടെയും ശബ്ദകോലാഹലങ്ങൾ തന്നെ ഒരു പൂരത്തിനുള്ളതുണ്ട്.

സത്യമായും പെട്ടുപോയി!   എന്തൊരു ദുർവിധി?  പദവിയും പത്രാസും എല്ലാം അഴിച്ച്‌വച്ച് ഒരുദിവസം രാത്രി മുഴുവൻ ഈ മുറിയിൽ കിടക്കേണ്ടിവരുമോ?

അപ്പോളാണ് P & A യിലേക്കുള്ള വെന്റിലേഷൻ സാറിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടുന്നത്.  ആ ഹോളിൽ കൂടി ഏന്തിവലിഞ്ഞ് നോക്കിയാൽ ഒരു പക്ഷേ P & A കാണാൻ പറ്റും.  ഒന്നൊച്ചയെടുത്താൽ ഫ്രാൻസിസ്  ശ്രദ്ധിച്ചേക്കാം.

പക്ഷേ വെന്റിലേഷനിലേക്ക് എത്താൻ തനിക്ക് ഉയരമില്ലല്ലോ.  അതിന് പോംവഴി ആ ബുദ്ധിരാക്ഷസൻ കണ്ടെത്തി.  മീറ്റിങ്ങ് ടേബിൾ വലിച്ച്, വലിച്ച് അവിടേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.  അതിന്റെ പുറത്ത് ഒരു കസേര എടുത്തിട്ട് വെന്റിലേഷനിൽ തല എത്തിച്ചു.  ആഹാ! കിട്ടിപ്പോയി. ഒരുമാതിരി കാക്ക സംശയം വരുമ്പോൾ തല ചരിച്ച് നോക്കുന്നപോലെ P & A യിലേക്ക് ആ മാന്യദേഹം പ്രതീക്ഷയുടെ പൊൻകിരണങ്ങളോടെ ഒരു നോട്ടം നോക്കി.

ഒള്ളത് പറയാലോ, ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് അധിപൻ  ശിവരാമൻ സാർ മീറ്റിങ്ങ് റ്റേബിളിന്റെ പുറത്ത് കസേരപ്പുറത്ത് കേറി നിൽക്കുന്ന ആ നിൽപ്പ് കണ്ടാൽ, പെറ്റതള്ളപോലും പൊറുക്കത്തില്ല.

സാർ നോക്കുമ്പോൾ ആണ്ടടാ, നമ്മുടെ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടൻ ചാരിയിരുന്ന്  കൂർക്കം വലിച്ചുറക്കമാണ്.  ഓഫീസിൽ ഇരുന്നുറങ്ങുന്ന ആ നായിന്റെമോനെ ചെന്ന് ചവിട്ടിക്കൂട്ടാനുള്ള ദേഷ്യം നമ്മുടെ എലിക്കെണിയിലെ സാറിന് ഉണ്ടായി എന്നത് സത്യമാണെങ്കിലും ഇവനെ ഒന്ന് വിളിച്ചുണർത്തി കതക് തുറന്ന് പുറത്തുകടക്കണമല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ സാർ പതിയെ വിളിച്ചു "എടോ ഫ്രാൻസിസ് ..ടോ ഫ്രാൻസിസ് "

ട്രിപ്പീസ് കളിക്കാരെപ്പോലെ നയാഗ്ര വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനു മുന്നിൽ വലിച്ചുകെട്ടിയ കമ്പിയിൽ ഗൗളി ഭിത്തിയിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച് നിൽക്കുന്നപോലെ നിന്ന്  മാനേജർ വിളിക്കുമ്പോൾ സത്യത്തിൽ സാറിൻറെ ഉള്ളിൽ പേടിയുണ്ടായിരുന്നു.  കസേരതെറ്റിയെങ്ങാനം താഴെ വീണാൽ, ധിം തരികിട തോം.

ചെകുത്താനും കടലിനും ഇടയിലെ നിൽപ്പ് എന്ന് പറയുന്നത് ഇത്തരം അവസ്ഥയ്ക്കാണ്.

"എഡോ ഇങ്ങോട്ട് നോക്കെടോ... ഇങ്ങോട്ട്..."  ഇത്തവണ ഇത്തിരികൂടി ഒച്ചത്തിലാണ് സാർ വിളിച്ചത്. അത് കേട്ട് ഫ്രാൻസിസ് ഉറക്കത്തിൽനിന്നും ഞെട്ടി ഉണർന്നു. സൈക്ളോസ്റ്റൈൽ മെഷീനിൽ ഒന്ന് നോക്കി.  എവിടെനിന്നാണ് ശബ്ദം?  നാലുപാടും നോക്കി.  ഒരുതരം അപായമണി മുഴങ്ങിയ പോലെ!

"എടോ ... ഇങ്ങോട്ട് നോക്കാൻ..."  ശിവരാമൻ സാർ ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് ഇത്തവണ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടായി നന്നായി കേട്ടു.  നാലുപാടും തലവെട്ടിച്ച് നോക്കി.  അർത്തുങ്കൽ പുണ്യവാളാ! അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിന്നുമാണല്ലോ നിലവിളി കേൾക്കുന്നത്. ഇനിയിപ്പോ വല്ല ഭൂത പ്രേത പിശാചുക്കളും?   പ്ളാൻറ് പണിക്കിടെ ആരോ മരിച്ചുപോയിട്ടുണ്ടെന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്... അതുവല്ലതും?!  P & A കാലിയായി ഒരുത്തനും ഇവിടില്ലതാനും.

"എടോ .. ഇങ്ങോട്ട്.... എടോ.. ഇത് ഞാനാ ശിവരാമൻ സാർ.."

മുകളിലോട്ട് നോക്കിയ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടായി ഇത്തവണ ശബ്ദം വന്ന സ്ഥലം കണ്ടുപിടിച്ചു. ദൈവമേ.. ഇയാളീ അന്തരീക്ഷത്തിൽ കേറി എന്നാ ഉണ്ടാക്കാൻ നിൽക്കുവാ?!!  ഇതിനി വല്ല പ്രേതവുമാണോ?  എല്ലാം ഇട്ടെറിഞ്ഞേച്ച് പ്രാണനുംകൊണ്ട് ഓടാനാ ഫ്രാൻസിസിന് ആദ്യം തോന്നിയത്.

"എടോ വേഗം വന്ന് കതക് തുറക്ക്..."

അപ്പോളേക്കും ഫ്രാൻസീസിന് ലൈറ്റ് കത്തി. കർത്താവെ!  ഇയാളെ അകത്തിട്ടാണോ ഞാൻ മീറ്റിങ്ങ് റൂം പൂട്ടിയത്?  ഇതിപ്പോ ഇതിയാന്റെ പരിപ്പിളകി കാണുമല്ലോ.  ഇതും ചിന്തിച്ച്  പോക്കറ്റിൽനിന്ന് താക്കോലുമെടുത്ത് ഫ്രാൻസിസ്  ചെന്ന് മീറ്റിങ്ങ് റൂമിന്റെ കതക് തുറന്നു.

അതിരാവിലെ കോഴിക്കൂട് തുറക്കുമ്പോൾ മുട്ടി, മുട്ടിനിന്ന കോഴികൾ പുറത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങും പോലെ മാനേജർ സാർ അകത്തുനിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒറ്റച്ചാട്ടം!

മീറ്റിങ്ങ് റൂമിനകത്തേക്ക് നോക്കിയ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടൻ നല്ല ഇഗ്ളീഷ് സിനിമയിലൊക്കെ രക്ഷപെടാൻ നായകന്മാർ ചെയ്യുന്നതിന് തത്തുല്യമായ കലാപരിപാടികൾ ശിവരാമൻ സാർ ചെയ്തുവച്ചിരിക്കുന്നത് കണ്ട് അതുഭുതപ്പെടുകയും,  കൈകൊണ്ട് മെയ് ചൊറിയാത്ത ഇയാൾ നല്ല കട്ടയ്ക്ക് പണിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ എന്നോർത്ത് ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചുപോവുകയും ചെയ്തു.

ഇതിപ്പോ ശിവരാമൻ സാർ രക്ഷപെട്ടതോടെ കഥ അവസാനിച്ചു എന്ന് കരുതി നിർത്താൻ വരട്ടെ.  കഥയുടെ മെയിൻ ട്വിസ്റ്റ് ഇനിയാണ്.  അതുകൊണ്ട്  ജാഗരൂകരായി തന്നെ മുന്നോട്ടുപോവുക.

തൻറെ ക്യാബിനിലേക്ക് പോയിരുന്ന ശിവരാമൻ സാറിന് ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടായി നല്ലൊരു ചായ കാന്റീനിൽ ഓർഡർ ചെയ്യുകയും വെള്ളം കുടിക്കാൻ കൊണ്ടുകൊടുക്കുകയും ചെയ്‌തു. എന്നിട്ട് ഭയഭക്തി ബഹുമാനത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"അല്ല സാറേ, മീറ്റിങ്ങ് റൂമിൽ ഒന്ന് പറഞ്ഞുമച്ച് പോകാമായിരുന്നില്ലേ?"

തന്നെയിട്ട് പൂട്ടിയിട്ടിട്ട് ഇപ്പോൾ ഈ ചോദ്യംചോദിക്കുന്ന മാന്യദേഹത്തിനെ സാർ ഒന്ന് നോക്കി. എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത തെറിവിളിക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ തന്നെ ആപത്തിൽനിന്നും രക്ഷിച്ചതും ഇയാൾ തന്നെയല്ലേ? മനസ്സേ, ശാന്തമാവുക.

"എത്ര നേരമായി ഞാൻ കെടന്ന് വിളിക്കുവാ... തനിക്കൊന്നും ചെവിയും കേൾക്കത്തില്ലല്ലോ"

'ഇനി രക്ഷപ്പെടുത്തിയ എൻറെ തോളിലോട്ട് വന്ന് കേറിക്കോ' എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ച് ചേട്ടായി തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.

"എൻറെ പൊന്നു സാറേ, മരത്തേൽ കേറുമ്പോലെ നിന്ന് ഇത്രമാത്രം കാറിവിളിക്കണ്ട വല്ല കാര്യവും ഉണ്ടോ?"

"പിന്നെന്തോ ചെയ്യുമെടോ?"  തലവഴിയും കാണിച്ചേച്ച് ഒരുമാതിരി മറ്റേടത്തെ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന കീഴ്‌ജീവനക്കാരനോട് മാനേജർക്ക് ചൊറിഞ്ഞുകേറിവന്നു.

ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടായി മൂരി ഒന്ന് നിവർത്തി. എന്നിട്ട് തുടർന്നു.

"എന്തോ ചെയ്യുമെന്നോ?  എൻറെ പൊന്നുസറെ, നല്ല ഒന്നാന്തരം ടെലഫോൺ അല്ലിയോ അവിടെ മീറ്റിങ്ങ് റൂമിൽ വച്ചേക്കുന്നേ, അതെടുത്തൊന്ന് കറക്കി കുത്തി 106, 107 വിളിച്ചാൽ P & A യിൽ നിന്നും ആരേലും വരത്തില്ലാരുന്നോ?!! ചുമ്മാ ഏണി ചാരിവച്ച്  മരത്തേൽ കേറുംപോലെ കസേര മേശപ്പുറത്ത്  കേറ്റിവച്ച് വെന്റിലേഷനിൽ കൂടി തലയിടണോ ??!"

മാനേജർ ഒന്ന് ഞെട്ടി.  കാര്യം സത്യമാണ്.  മീറ്റിങ്ങ് റൂമിൽ ഫോൺ അപ്പ്രൂവ് ചെയ്ത കൊടുത്തതും താനാണ്. എന്നിട്ട് ആപത്തുവന്നപ്പോൾ അതൊന്ന് ഓർക്കാനുള്ള ബുദ്ധി തോന്നിയില്ല.

"സാറെ, ഇവിടുള്ള കൊച്ചുപിള്ളേർക്കുപോലും ഈ എക്സ്റ്റൻഷൻ നമ്പർ അറിയാമല്ലോ...  പിന്നെ സാറിനെന്തോ പറ്റി?"

പണിക്കാരനെ ചീത്തവിളിക്കാൻ ഓങ്ങിനിന്ന മാനേജർ വടിയായി.  തൻറെ മുന്നിലിരുന്ന ഗ്ലാസ്സിലെ വെള്ളം ഒറ്റവലിക്ക് സാർ കുടിച്ചുതീർത്തു.

തിരികെ തൻറെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോൾ ഫ്രാൻസിസ് ചേട്ടൻ ഇങ്ങനെ ആത്മഗതം ചെയ്‌തു. "മാനേജരാണ് ഇത്തിരി മൂളയുണ്ട് എന്നൊക്കെയാ ഞാൻ വിചാരിച്ചെ,  ഇതിപ്പോ ഒരുമാതിരി മന്ദബുദ്ധികളെപ്പോലെ ആയല്ലോ... നാട്ടുകാരെ മൊത്തം തന്തക്ക് വിളിക്കാൻ എന്നാ മൂച്ചാ, ആപത്ത് വരുമ്പോൾ കോമൺ സെൻസ് യൂസ് ചെയ്യാനാ ഇവർക്കൊക്കെ പാട്."

പിറ്റേദിവസം P & A മുതൽ കാന്റീൻ വരെ ഈ കഥ പരന്നു.   ആരാണ് അതിനു പിന്നിലെന്നും, ബി.ബി.സി-യും, സി.എൻ.എൻ-നും കൂടി ഒന്നിച്ചെങ്ങനെ പ്രവർത്തിച്ചെന്നും ഞാൻ ആർക്കും പറഞ്ഞുതരേണ്ട കാര്യം ഇല്ലല്ലോ.

അങ്ങനെ അപ്രന്റീസ്‌ ആയ ഈ എളിയവന്റെ കാതുകളിൽ ഈ കഥ വന്നെത്തുകയും പതിറ്റാണ്ടുകൾക്ക് ശേഷം ആർക്കെങ്കിലും ഉപകാരപ്പെടട്ടെ എന്ന നല്ല ഉദ്ദേശത്തോടെ  നിങ്ങളിലെത്തിക്കുകയും ചെയ്ത്, ഞാനൊന്നുമറിഞ്ഞില്ലേ രാമനാരായണാ മന്ത്രവും ചൊല്ലി ഈ എലിക്കെണി കഥ പറഞ്ഞവസാനിപ്പിക്കുന്നു.

ഗുണപാഠം:
1) ഏത് ആപത്‌ഘട്ടത്തിലും നിങ്ങൾ നിസ്സാരർ എന്ന് കരുതുന്നവർ രക്ഷയ്ക്ക് എത്തിയേക്കാം.
2) ഒരു പണികിട്ടുമ്പോൾ പാനിക്കാകാതെ ഇത്തിരി കോമൺസെൻസ് ഉപയോഗിക്കാൻ ശീലിക്കുക.

Friday, February 16, 2018

കളഞ്ഞുപോയ പാസ്സ്‌പോർട്ട്

ഒരുപാട് മറക്കാനാകാത്ത അനുഭവങ്ങൾ നമ്മുടെയെല്ലാം പ്രവാസ ജീവിതത്തിലുണ്ട്.  മുന്നോട്ടുള്ള പ്രയാണത്തെ വെള്ളവും വെളിച്ചവുമേകി വളർത്തുന്നത് ആ അനുഭവപാഠങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

നിസ്സാരമെന്ന് നമ്മൾ തള്ളിക്കളയുന്നതുപോലും,  ഒരു വലിയ കൈപ്പിഴയായി മാറി പ്രശ്നങ്ങളിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കും എന്ന് സുജിത്തിന്റെ ഈ കഥ ഓർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.  എന്നെയും, ഇനി നിങ്ങളെയും.

എന്നത്തേയും പോലെ അന്നും ഓഫീസിൽ തിരക്കിൻറെ മേളപോലുള്ള ദിവസം.  പരാതിയും പരിഭവവും ഒട്ടുമില്ലാതെ കൂടപ്പിറപ്പുപോലെ അടുത്തിരിക്കുന്ന കമ്പ്യൂട്ടറും പ്രിന്ററും, പ്രിന്ററിന്റെ നാഡികളിലൂടെ പായുന്ന കമാൻഡുകളും നിശബ്ദത ഭേദിക്കുന്ന പകൽ. അപ്പോളാണ് നാട്ടിൽനിന്നും വന്നൊരു  ഫോൺകോൾ മൂലം  എൻറെ ക്യാബിനിലേക്ക്  ഓടികിതച്ച്  എൻജിനീയർ സുധാകരൻ  വന്ന് നിന്നത്.

"നമ്മുടെ സുജിത്തിന് ഒരബദ്ധം പറ്റി.."

ആ വരവിന്റെ ഗതികണ്ട ഞാൻ ആകാംഷ നിറച്ച മുഖമുയർത്തി നോക്കി. കാര്യമെന്താണെന്ന് സുധാകരൻ പറയുമുമ്പേ ആ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞ് നിന്ന ഭീതി എനിക്ക് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.

പെട്ടെന്ന് എൻറെ ചിന്ത സുജിത്തിലേക്ക് നീണ്ടു. ഒരു മാസത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിൽ പോയതാണ്. ഒരുവർഷത്തെ കഠിനാധ്വാനത്തിനു ശേഷം, സ്വന്തം കുടുംബത്തോടൊത്ത് ഒരു മാസം സന്തോഷത്തോടെ എല്ലാ പ്രവാസിയെയും പോലെ അവധി ആഘോഷിക്കാൻ സ്വപ്നത്തേരിലേറി പോയ ആളാണ്.

"എന്തുപറ്റി?" ഞാൻ തിരക്കി.

സുധാകരൻ എനിക്കെതിരെയുള്ള കസേരയിൽ ഇരുന്നു. ശ്വാസഗതി ഒന്ന് ശാന്തമാക്കി.

"സുജിത്തിന്റെ പാസ്സ്‌പോർട്ട് നാട്ടിലെവിടെയോ കളഞ്ഞുപോയി..!"

എന്ത്? പാസ്സ്‌പോർട്ടോ?  എന്നിലേക്ക് അത്ഭുതം തിരമാലപോലെ  ഇരച്ചുകയറി.  അവധിക്ക് പോയ ആളുടെ പാസ്പോർട്ട് കളഞ്ഞുപോവുയോ?

പത്തുവർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ഓഫീസിൽ ഈ ജോലിചെയ്തിട്ടും ഒരിക്കലും ഉണ്ടാകാത്ത ഒരനുഭവം. മനസ്സിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി. പതിയിരുന്നൊരു അപശകുനം സടകുടഞ്ഞെണീറ്റപ്പോലെ.

സംഭവം സീരിയസ്സാണ്.  സുധാകരൻ എൻറെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

"ഇന്ന് രാവിലെയാണ് പാസ്പോര്ട്ട് കാണാതായ വിവരം അറിഞ്ഞത്. രാവിലെമുതൽ അന്വേഷിക്കാൻ ഒരിടമില്ല.  ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?"

ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം. ഞാൻ നെടുവീർപ്പിട്ടു.  ഒരുപാട് പ്രതിസന്ധികൾ ഓഫിസിൽ പലപ്പോഴും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ ഇതുപോലൊരെണ്ണം....?

എനിക്കും സുധാകരനും ഇത്ര സംഭ്രമം ഉണ്ടായെങ്കിൽ സുജിത്തിനും കുടുംബത്തിനും എത്രമാത്രം ആയിരിക്കും?   രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ് ദുബായിലേക്ക് തിരികെ വരേണ്ടതാണ്.  പാസ്പോർട്ടില്ല, വിസയുമില്ല.  ജോലിപോലും തുലാസിൽ തൂങ്ങുന്ന അവസ്ഥ.

ചിന്തിച്ച് നിൽക്കാൻ സമയമില്ല.  വേഗം കമ്പനി എച്ച്. ആറിൽ അറിയിക്കണം. ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ അവർ പറയുംപോലെ പറഞ്ഞ് ചെയ്യിക്കണം. എന്തായാലും സുജിത്തിന്റെ ഉടനെയുള്ള വരവ് മുടങ്ങും.

ഞാൻ എച്ച്. ആർ മാനേജരെ വിളിച്ചു. അധികം മുഖവുരകൂടാതെ കാര്യങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. "ഓ മൈ ഗോഡ് !" മാനേജർ ആദ്യം തന്നെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്നിലൊരു പ്രകമ്പനം ഉണ്ടാക്കി.  സംഗതിയുടെ ആഴവും പരപ്പും ആ വാക്കുകളിൽ നിന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായി.  മാനേജർ പറഞ്ഞത് ഞാൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടശേഷം, ലൈൻ കട്ടാക്കി ഞങ്ങൾ സുജിത്തിനെ വിളിച്ചു.

"പാസ്സ്‌പോർട്ട് കിട്ടിയോ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"ഇല്ല" സുജിത്തിന്റെ ദയനീയ മറുപടി.  അപ്പോൾ ഇനി ചെയ്യേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ ധരിപ്പിച്ചു.  തൊട്ടടുത്തുള്ള പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പാസ്സ്‌പോർട്ട്  മിസ്സിംഗ് റിപ്പോർട്ട് നൽകണം. അവരുടെ അന്വേഷണവും റിപ്പോർട്ടും കിട്ടിയശേഷം  പാസ്സ്‌പോർട്ട് അപേക്ഷ നൽകണം.  പുതിയ പാസ്സ്‌പോർട്ട് കിട്ടിയശേഷം കമ്പനിയെ അറിയിക്കണം. അപ്പോൾ കമ്പനി അടുത്ത നടപടിയെടുക്കും.

ദിവസങ്ങളും, ആഴ്ചകളും ചിലപ്പോൾ മാസങ്ങളും എടുത്തേക്കാവുന്ന നീണ്ട നടപടിക്രമങ്ങൾ. പ്രൊജക്ടിൽ പണി പാരമ്യത്തിലാണ്.  ഒരു സൂപ്പർവൈസറുടെ അഭാവം വലുതാണ്.

ഞാനും സുധാകരനും സുജിത്തിനെ കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുമനസ്സിലാക്കി.  മറുതലയ്ക്കൽ എന്ത് പറയണം എന്തുചെയ്യണം എന്നറിയാതെ അയാൾ നിൽക്കുകയാണ്.

അധികം വികാരാധീനനായിട്ടോ, ക്ഷോഭം പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടോ കാര്യമില്ല. വരാനുള്ളത് വന്നു.  ഇനി തന്മയത്വത്തോടെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യുക. ആപത്തിൽനിന്നും കരകയറുക.

നിശബ്‌ദനായി മറുതലയ്ക്കൽ നിന്ന സുജിത്തിനോട് നാളെ രാവിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ പറഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ ഫോൺ വച്ചു.

പ്രവാസിക്ക് പാസ്പോർട്ട് എന്നത് വെറുമൊരു യാത്രാരേഖ മാത്രമല്ല. അവൻറെ ജീവിതമാണ്. അവൻറെ അന്നമാണ്. അവനെയും അവൻറെ കുടുംബത്തെയും തീറ്റിപ്പോറ്റി സമൃദ്ധിയുടെ നല്ലനാളുകളിലേക്ക് നയിക്കുന്ന ആധാരമാണ്.  നാട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ ഹെഡ്ഡോഫീസിൽ നിന്നും വരുന്ന പാസ്സ്‌പോർട്ട് സഹപ്രവർത്തകർക്ക് കൊടുക്കുമ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം ഞാൻ വായിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്.  അതിൽ വിസ അടിക്കുമ്പോളും, ക്യാൻസൽ ചെയ്യുമ്പോളും ഉണ്ടാകുന്ന ഹൃദയത്തുടിപ്പുകളുടെ ആഴം ഞാൻ തൊട്ടറിഞ്ഞിട്ടുള്ളതുമാണ്.  തള്ളക്കിളിയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും കൂട്ടിലിരുത്തി തീറ്റതേടി പോകുന്ന അച്ഛൻകിളിയെപ്പോലെയോ, കടലമ്മയുടെ കനിവ് തേടി ആഴക്കടലിലേക്ക് ഭാര്യയെയും കുഞ്ഞുങ്ങളെയും വീട്ടിലിരുത്തി പോകുന്ന മുക്കുവനെപ്പോലെയോ ആണ് ഓരോ ശരാശരി  പ്രവാസിയും.  നെഞ്ചിടിപ്പോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന കുടുംബം. പാസ്സ്‌പോർട്ട് വാങ്ങി നാട്ടിലേക്കവർ പോകുമ്പോളും അവധി കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരുമ്പോളും ആ മുഖങ്ങളിൽ മിന്നിമായുന്ന വികാരങ്ങൾ വിയർപ്പിന്റെയും, വിശപ്പിന്റെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും, കരുതലിന്റെയും കൂട്ടിയോചിപ്പിക്കലിന്റെ നേർത്ത നൂൽബന്ധങ്ങൾ ആണ്.

ഒരു സാധാരണ പ്രവാസിയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ആധാരമായി അവൻ കണക്കാക്കുന്ന പാസ്‌പോർട്ട് സുജിത്തിന് നഷ്ടമായിരിക്കുന്നു!

സാധാരണ രീതിയിൽ ആവശ്യത്തിനുപോലും എണ്ണിച്ചുട്ട അപ്പം പോലെ മുപ്പതു ദിവസത്തെ അവധിക്ക് വരുമ്പോൾ സർക്കാർ ഓഫീസുകളോ പോലീസ് സ്റ്റേഷനോ കയറാൻ മടിക്കുന്നവനാണ് പ്രവാസി.  പ്രവാസത്തിന്റെ ചിറക് മുളയ്ക്കുമ്പോളേ പോലീസ് വെരിഫിക്കേഷൻ പോലും ഭീതിയോടെ കാണുന്നവരാണ് ജോലിചെയ്ത്  കുടുംബം പുലർത്താൻ കടൽ കടക്കുന്ന ഓരോ മനസ്സും.

സുജിത്തും ഭാര്യയും ഒരിക്കൽക്കൂടി വീടുമുഴുവൻ തപ്പാൻ തുടങ്ങി. അലമാരികളിൽ നിന്നും, മേശകളിൽ നിന്നും അകത്തിരുന്നത് എല്ലാം പുറത്തേക്ക് വാരിവലിച്ചിട്ടു.   കുന്തം പോയാൽ കുടത്തിലും തപ്പണം എന്നപോലെ വീട്ടിനുള്ളിൽ മുഴുവൻ രണ്ടും മൂന്നും തവണ ആ അന്വേഷണം തുടർന്നു.

ഒരു രക്ഷയുമില്ല.  എല്ലാ അന്വേഷണവും നിഷ്‌ഫലം. എവിടെ വച്ചെന്നോ എങ്ങിനെ പോയെന്നോ ഒരു ഊഹവും ഇല്ല. ദുബായിൽ നിന്നും വന്നപ്പോൾ എയർപോർട്ടിൽ നിന്നുംവീട്ടിലെത്തിയശേഷം പാസ്‌പോർട്ടും പേഴ്‌സും എല്ലാം ഒന്നിച്ച് അലമാരയിൽ വച്ചതാണ്. പിന്നീട പേഴ്‌സുമാത്രം എടുത്ത ശേഷം പാസ്‌പോർട്ട് അവിടെതന്നെ വച്ചു.  എല്ലാ അവധിക്കും അങ്ങനെതന്നെയാണ് പതിവും. അടച്ചിട്ട അലമാരയിൽനിന്നും പാസ്‌പോർട്ട് എങ്ങനെ പോയി?  താൻ എപ്പോളെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിന് എടുത്തോ?  എത്ര ആലോചിട്ടും സുജിത്തിന് ഉത്തരം കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഇപ്പോൾ അലമാരയും, മേശയും എന്നുവേണ്ട വീടുമുഴുവൻ അന്വേഷിക്കുന്നത് എവിടെനിന്നെങ്കിലും പാസ്‌പോർട്ട് കിട്ടിയാലോ എന്ന മങ്ങിയ പ്രതീക്ഷയിൽനിന്നുമാണ്.

നേരം വൈകി.  പകൽമുഴുവനുമുള്ള അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിച്ച് അവർ തളർന്നിരുന്നു. ഇല്ല. ഇനി അന്വേഷിക്കാൻ ഈ വീട്ടിൽ ഒരിഞ്ച് സ്ഥലം ബാക്കിയില്ല.  പോലീസ് നടപടികളുടെ കാലതാമസം, ജോലിയുടെ അസ്ഥിരത... എല്ലാം കൂടി വലിയൊരു പാപം ചെയ്‌തപോലെ അപരാധിയേകണക്കെ സുജിത്തിരുന്നു. ഡമോക്ലസ്സിന്റെ വാൾ തലയ്ക്കുമീതെ തൂങ്ങുന്നു.  ഇനി മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം പാസ്‌പോർട്ട് കിട്ടുമ്പോൾ തിരികെ കമ്പനിയിൽ പോകാൻ കഴിയും എന്നതിന് എന്താണ് ഉറപ്പ്?

ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി.

വൈകുന്നേരം സ്‌കൂൾവിട്ട് മകൾ വന്നപ്പോഴും മൂകതയായിരുന്നു അവിടെ. മകൾ പഠനത്തിലേക്കും കളിയിലേക്കും തിരിഞ്ഞു.

ഇനി അന്വേഷണം നിർത്താം.  നാളെ രാവിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ ചെന്ന് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാം.  ഒരവധിക്കാലത്തിന്റെ എല്ലാ സന്തോഷവും നഷ്ടമായ സുജിത്ത് നെഞ്ചിടിപ്പോടെ എണീറ്റു. ആരോടും പരാതി പറയാനില്ലാതെ.

വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം കണ്ട മകൾ കാര്യം തിരക്കി.

"അച്ഛന്റെ പാസ്‌പോർട്ട് കാണുന്നില്ല. നീ അതെവിടെലും കണ്ടോ?"

ഇതുകേട്ട് അന്തിച്ച് നിന്ന മകൾ സുജിത്തിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.  സംശയത്തിന്റെ നിഴൽവീണ നോട്ടം.  ഒന്നുമറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ അവൾ അകത്തേക്ക് പോയി.

അവൾ തിരികെ വന്നപ്പോൾ കയ്യിലിരിക്കുന്ന വസ്തുവിലേക്ക് സുജിത്ത് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. എന്താണതെന്ന ആഗ്രഹം ഒരു സുനാമികണക്കെ വന്നുകയറി.

ദൈവമേ..! എൻറെ പാസ്സ്‌പോർട്ട് !!??  എൻറെ പാസ്സ്‌പോർട്ട്..!!

അപസ്മാരബാധിതനെപ്പോലെ സുജിത്ത് വിളിച്ച് പറഞ്ഞു. മകളുടെ കയ്യിൽനിന്നും അത് തട്ടിപ്പറിച്ച് തിരിച്ചും മറിച്ചും സുജിത്ത് നോക്കി. ഇത് തൻറെ തന്നെ പാസ്‌പോർട്ട് ആണോ?  താൻ കാണുന്നത് സത്യമാണോ?

അതെ. അത് സുജിത്തിന്റെ പാസ്‌പോർട്ട് തന്നെയായിരുന്നു. ഇതെങ്ങനെ മകളുടെ കൈകളിൽ വന്നു? എവിടാണ് അവൾ ഇത് കൊണ്ടുവച്ചിരുന്നത്?

"ഇത് നിനക്കെവിടുന്നാണ് കിട്ടിയത്?"  ഭാര്യ ഓടിവന്ന് ചോദിച്ചു.  മകൾക്ക് മനസ്സിലായി താൻ ഏതോ വലിയ അപരാധമാണ് ചെയ്തതെന്ന്.  നിശബ്ദയായി നിന്ന അവളോട് അവർ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.  അപ്പോളാണവൾ ആ കഥ പറഞ്ഞത്.

അച്ഛന്റെ പാസ്‌പോർട്ട് അവൾക്ക് ഒരത്ഭുത വസ്തുവായിരുന്നു. ക്ലാസിൽ കുട്ടികളോട് അതിനെപ്പറ്റി വർണ്ണിച്ചത് ഉറപ്പിക്കാൻ അന്ന് അവൾ അലമാരയിൽനിന്നും പാസ്‌പോർട്ട് എടുത്തുകൊണ്ടാണ് സ്‌കൂളിൽ പോയത്.  ടീച്ചർ കാണാതെ തന്റെ സഹപാഠികളെ അത് കാണിച്ച് തൃപ്തിവരുത്തി ബാഗിൽവച്ച് തിരികെ കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ അവൾ ഒരിക്കലും ഓർത്തില്ല അതിനുപുറകേ വീട്ടിലുണ്ടാക്കുന്ന പുകിലുകൾ.

സുജിത്തിനും ഭാര്യയ്ക്കും ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല. പാസ്‌പോർട്ട് സൂക്ഷ്മതയോടെ വയ്ക്കാൻ പറ്റാത്തതിനെ സ്വയം കുറ്റപ്പെടുത്തുക മാത്രമല്ലാതെ എന്തുചെയ്യാൻ?

രാത്രി നാട്ടിൽനിന്നും സുജിത്തിന്റെ ഫോൺ വന്നപ്പോൾ ഒരുപറ്റം ആൾക്കാരുടെ മനസ്സിലെ തീക്കനലാണ് അണഞ്ഞുപോയത്.

രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞ്, അവധി കഴിഞ്ഞുവന്ന സുജിത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നാടൻ ചിപ്‌സും, ഹൽവയും ഒക്കെ കൊണ്ടുവന്ന് തരുമ്പോൾ ഞങ്ങളും ചിരിച്ചു. നിഷ്‌കളങ്കമായ ആശ്വാസത്തിന്റെ ചിരിയായിരുന്നു അത്.  അശ്രദ്ധ എന്ന മഹാപാപം ഇനിയൊരിക്കലും ഉണ്ടാകില്ല എന്ന് സുജിത്ത് പറഞ്ഞപ്പോൾ പൊട്ടിചിരിച്ചുപോയി.

സുജിത്ത് ഒരു പാഠമാണ്. വലിയ പാഠം. ഓരോ പ്രവാസിയും മറന്നുപോകാതെ ഓർത്തിരിക്കേണ്ട  പാഠം.  വിമാനടിക്കറ്റും, പാസ്‌പോർട്ടും, വിസയും ഒക്കെ അവന്റെ ജീവിതമാണ്. അന്നവും അവന്റെ വീട് മോടിപിടിപ്പിക്കുന്ന അശ്വര്യവുമാണ്. അത് നിന്ദിക്കലോ, അവഗണിക്കലോ പാപമാണ്.

ഇത്തിരി ശ്രദ്ധ. ഇത്തിരി കരുതൽ. അതുമാത്രം മതി നമ്മുടെ വഴികൾ ശോഭനമാക്കാൻ.

Monday, February 12, 2018

പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലത്തിന്റെ 67 വർഷങ്ങൾ

അപ്പനെയും അമ്മയെയും കുറിച്ച്  സീരിയസ്സായി ഇതുവരെ ഞാൻ എഴുതിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ അവരുടെ  വിവാഹത്തിന്റെ അറുപത്തേഴാം വർഷം ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ,  മനസ്സിൽനിന്ന് തുളുമ്പിവീഴുന്ന വരികൾ എഴുതാനായില്ലെങ്കിൽ ജീവിതാന്ത്യംവരെയും എന്നെ അത് വേട്ടയാടും.  അവർക്കുവേണ്ടി ഇതെഴുതിയില്ലെങ്കിൽ  പിന്നെ എനിക്കെന്തിനാണ് ഈ തൂലിക?  മനസ്സേ, ഉണരൂ... ചേതന നിറയ്‌ക്കൂ. പതിറ്റാണ്ടുപിന്നിലേക്ക് ഊളിയിട്ടുപോകൂ...
---------------------------------------------

ഞാൻ പ്ലാവിൽ നിന്നും വലിഞ്ഞ് താഴെയിറങ്ങി.  അപകടമില്ലാത്ത ഞാൻ താഴെയിറങ്ങുന്നത് കണ്ട അമ്മ താഴെ പറിച്ചിട്ട രണ്ടു ചക്കകളും പാകമെത്തിയതാണോ എന്ന് ഒരിക്കൽക്കൂടി ഉറപ്പുവരുത്തിയിട്ട്  പറഞ്ഞു. 

"വാ പോകാം"

രണ്ട് ചക്കകൾ. ഒന്ന് വളരെ വലുത്. ഒന്ന് ചെറുത്.  വലിയ ചക്ക ഞാൻ ചുമക്കാമെന്നേറ്റു. അമ്മയേക്കാൾ എനിക്കാണ് ആരോഗ്യം എന്നാണ് എന്റെ ചിന്ത.  കഷ്ടപ്പെട്ട് രണ്ടുപേരുംകൂടി പൊക്കി, പച്ചിലകൾ കൊണ്ട്  ഉണ്ടാക്കിയ ചുമ്മാടിനുമേൽ എൻറെ തലയിലേക്ക് ആ ചക്ക ഉയർത്തിക്കേറ്റി വച്ചു.  ഒരുനിമിഷം! അമിത ഭാരംകൊണ്ട് ഞാൻ താഴേക്ക് വേച്ച്, വേച്ച് വീഴാൻപോയി.

അതെ, എനിക്കെടുക്കാൻ പറ്റുന്നതിലും എത്രയോ വലിയ ഭാരമായിരുന്നു അത്.  നല്ല വരിക്കചക്കയാണ്. പഴുത്താൽ വീടുമുഴവന് സുഗന്ധം പരത്തുന്ന കനി. അത് മുറിച്ച് അരക്കുകളഞ്ഞ് വീതം വയ്ക്കുമ്പോൾ വീട്ടിൽ ചെറിയ ഉത്സവമേളം ആയിരിക്കും.  ഒന്നോ രണ്ടോ നേരത്തെ ഞങ്ങളുടെ വിശപ്പ് ആ കനിയുടെ കനിവിൽ കഴിഞ്ഞുപോകും.

"എടാ, അതിന് ഭാരക്കൂടുതലാ. നിനക്ക് പറ്റില്ല. ഇങ്ങോട്ടുവച്ചോ"

ചക്ക താഴെയിടാതെ അത് തൻറെ തലയിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കാൻ അമ്മ പറഞ്ഞു. ഇത്തിരി പണിപ്പെട്ട് ഞങ്ങൾ അത് അമ്മയുടെ തലയിലേക്ക് മാറ്റി.  ഞാൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടുപോയി. കാരണം കൃശഗാത്രയായ, എന്നേക്കാൾ ഉയരം കുറഞ്ഞ ഈ അമ്മ എനിക്കെടുക്കാൻ പറ്റാത്ത ഈ ഭാരം എങ്ങനെ ചുമ്മി വീട്ടിൽ എത്തിക്കും?

ഞങ്ങൾ നടന്നു. റബർമരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, ഈടിക്കെട്ടുകൾ ചാടിക്കടന്ന്, ചെറുതോടുകളും, മുള്ളുവേലിമതിലുകളും ഊർന്നിറങ്ങി, ഒരു  കിലോമീറ്ററിൽ കൂടുതൽ നടന്ന് വീട്ടിലെത്തി.  എൻറെ തലയിലിരുന്ന ചെറിയ ചക്ക മുറ്റത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടപ്പോൾ തലയിൽ ഒരു പെരുപ്പ്. അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്ന് പോകുന്ന പോലെ. ചെവിയിൽ ഒരു മൂളൽ. ക്ഷീണിതനായി ഞാൻ പടിയിലിരുന്നപ്പോൾ എൻറെ പിന്നാലെ എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത ആ വലിയ ചക്കയും ചുമ്മി അമ്മയും വന്നു.  ചക്ക മുറ്റത്തേക്കിട്ട് അമ്മ അമാന്തിക്കാതെ തൊഴുത്തിലേക്ക് പശുവിന്  തീറ്റയിട്ടുകൊടുക്കാൻ നടന്നു.

എനിക്ക്  പറ്റാത്തത്ര ഭാരം അമ്മയെങ്ങനെ ഇത്രദൂരം ചുമ്മിക്കൊണ്ട് വന്നുവെന്ന്  അന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല. എന്നാൽ കാലങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോൾ ഇന്ന് എനിക്കറിയാം എന്തുശക്തിയാണ് അമ്മയെ അമാനുഷയാക്കിയതെന്ന്.  പത്തുമക്കളുള്ള ഒരമ്മയ്ക്ക്  തൻറെ വീട്ടിൽ ഒരുനേരം മക്കളുടെ വയർ നിറയ്ക്കാൻ വേറെ വഴിഇല്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ ഈ ഭാരം ഒന്നുമേയല്ലായിരുന്നു!   ചക്ക ഞങ്ങൾക്ക് ആഹാരമാകും. ചകിണിയും മടലും തൊഴുത്തിലെ പശുവിന് ആഹാരമാകും.  കുരു സൂക്ഷിച്ച് വച്ചാൽ കൂട്ടാൻ വയ്ക്കാം. തെങ്ങുമാത്രമല്ല പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്നതെന്തും ഞങ്ങൾക്ക് കൽപവൃക്ഷം പോലെയാണ്.

അറുപത്തേഴ് വർഷം മുമ്പ് ഇല്ലായ്മയിൽനിന്നും, വട്ടപൂജ്യത്തിൽ  ഓലമേഞ്ഞ ഞങ്ങളുടെ പഴയവീട്ടിൽ തുടങ്ങിയ ജീവിതമാണ്  അമ്മയുടേത്.  തൻറെ അഞ്ചാം വയസ്സിൽ അനാഥനായി തീർന്നവനാണ് അപ്പൻ. സഹോദരിമാരുടെ വീടുകളിൽ മാറി, മാറി നിന്ന് വളർന്ന, വീട്ടിലെ ആകെയുള്ള ആൺതരി.  ഒരുകാലത്ത് വീടിനുചുറ്റും കണ്ണെത്താദൂരത്ത് പരന്നുകിടന്ന ഭൂമിക്ക് അവകാശിയായിരുന്നെങ്കിലും വിവാഹസമയം രണ്ട് ഏക്കറും, ഒരു ഓലമേഞ്ഞകുടിലും, രണ്ട് ചിരട്ടത്തവിയും, ഉപ്പ് കലക്കി വയ്ക്കാനുള്ള ഒരു കരിങ്കൽ പാത്രവും മാത്രമായിരുന്നു അപ്പന് സ്വന്തം.

ഒരു പശുവിനെ സ്‌ത്രീധനമായിട്ടാണ് അമ്മ വീട്ടിൽ വന്നുകയറിയത്.  ആ ധനം അമ്മയെ ഒരിക്കലും ചതിച്ചില്ല. കഞ്ഞികുടിക്കാൻ വകയില്ലാത്ത അയൽപക്കക്കാർ കുടുംബസമേതം ആ കുടിലിൽ താമസിച്ച് അന്തിയുറങ്ങി.  സുഖദുഃഖങ്ങൾ എങ്ങനെ പങ്കിടണം എന്ന് എൻറെ മൂത്തവർ ആദ്യപാഠം അവിടെനിന്നും പഠിച്ചു.  സ്ഥിരമായി ഒരു ജോലിയില്ലാതിരുന്ന അപ്പൻ പലപണികൾ ചെയ്ത് അവസാനം കൂപ്പിലെ പണിക്ക് പോയി. രാത്രികാലങ്ങളിൽ അപ്പനെ കൊണ്ടുവിടാൻ ലോറിവരുമ്പോൾ ആ ശബ്ദം കേട്ട് ഞങ്ങൾ ഉറക്കത്തിൽ നിന്നും ഞെട്ടിയുണരും. അപ്പൻ ന്യൂസ് പേപ്പറിൽ പൊതിഞ്ഞ് ചണനൂലുകൊണ്ട് കെട്ടി വീട്ടിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന പരിപ്പുവട, ഉണ്ടൻപൊരി, പഴം തുടങ്ങി പലഹാരങ്ങളോടുള്ള കൊതിയായിരുന്നു ഞങ്ങളെ ഉണർത്തിയിരുന്നത്.  ആരോഗ്യദൃഢഗാത്രനായിരുന്ന അപ്പനെ അസൂയയോടെ അന്നൊക്കെ ഞങ്ങൾ നോക്കിയിട്ടുണ്ട്.

പട്ടിണിയകറ്റാൻ ഞങ്ങൾ ചെയ്യാത്ത പണികളില്ല. തൊഴുത്തിൽ പശുക്കളുടെ എണ്ണം കൂടി. ആടുകൾ, കോഴികൾ എല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് അന്നം തരാൻ ഒപ്പം നിന്നു.  അകിടിലിടിച്ച് ചുരത്തിച്ച ശേഷം കിടാവിനെ വലിച്ച് മാറ്റിക്കെട്ടി ഞങ്ങൾ പശുവിന്റെ പാലെല്ലാം കറന്നെടുത്തു.  അവസാന തുള്ളിയും പിഴിഞ്ഞശേഷം കിടാവിനെ സ്വാതന്ത്രമാകുമ്പോൾ പാലില്ലാത്ത മുലകൾ ചപ്പി കിടാവ് നിർവൃതിയടയുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ വിഷമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ മോഷണമുതൽ വിറ്റുവേണം ഞങ്ങൾ മക്കൾക്ക് അരിയും, മുളക്കും ഉപ്പും വാങ്ങാൻ. അതേപോലെ അടയിരിക്കുന്ന കോഴിയെ വെള്ളത്തിൽ മുക്കി ഓടിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കന്നറിയില്ലായിരുന്നു കോഴി ഒരുമുട്ട കൂടി കൂടുതൽ ഇട്ടാൽ അത് വിറ്റ് ഞങ്ങൾക്ക് അന്നം വാങ്ങാനാണെന്ന്.

ചക്കക്കുരു ഒന്നുപോലും ഞങ്ങൾ കളയില്ല.  ഏത്തക്കായയുടെ തൊലിപോലും ഞങ്ങൾ കൂട്ടാൻ വയ്ക്കും. ആഞ്ഞിലിക്കുരു പെറുക്കി ഉണക്കി ചീനച്ചട്ടിയിൽ മണലൊക്കെ ഇട്ട് വറുത്ത് സ്വാദോടെ കഴിക്കും.  തണുപ്പ് മാസങ്ങളിൽ തലേദിവസം കൂട്ടിവച്ച കരിയില കൂട്ടിയിട്ട് തീ കായുമ്പോൾ കപ്പയും, ചേമ്പും കാച്ചിലും ഒക്കെ ചൂടോടെ ചുട്ടുതിന്നും.  വല്ലപ്പോഴും ഒന്നോ രണ്ടോ മുട്ടയിൽ  ഒരു തേങ്ങാ  മുഴുവനും  ചുരണ്ടിയിട്ട് മുട്ടപൊരിച്ച് പത്ത് പന്ത്രണ്ടായി മുറിച്ച് തിന്നുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചിരിക്കും.  തേങ്ങാ കൂടുതൽ ഇടുന്നത് സ്വാദ് കൂട്ടുവാനല്ല, പിന്നെയോ അളവ് കൂട്ടാനാണ്.

പട്ടിണി മാറ്റാൻ മറ്റ് പോംവഴികൾ ഇല്ലാതെ അപ്പൻ ഒന്നുരണ്ട് വട്ടം കുറെ വസ്തു വിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ "എൻറെ ശവത്തിൽ കയറിനിന്നേ വസ്തു വിൽക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കൂ" എന്ന് അമ്മ കരഞ്ഞുവിളിച്ച്  പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾ ഏഴ് ആണുങ്ങൾക്ക് എന്നെങ്കിലും കേറികിടക്കാൻ ഇത്തിരി മണ്ണെങ്കിലും വേണം എന്ന തീവ്ര ചിന്തയാണ് അമ്മയെ ആ കഠിന തീരുമാനത്തിന് പ്രേരിപ്പിച്ചതെന്ന് അമ്മ പറയാറുണ്ട്.

പിന്നെയുള്ള പോംവഴി വസ്തു പാട്ടത്തിന് കൊടുക്കുന്നതാണ്.  നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തെങ്ങുകളിൽനിന്നും, കവുങ്ങുകളിൽ നിന്നും എല്ലാം വെട്ടികൊണ്ട് പോകുമ്പോൾ ഒരു തേങ്ങാപൂളോ കരിക്കോ കുടിക്കാൻ തൊണ്ട ഇരന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. പൊഴിഞ്ഞുവീഴുന്ന പെട്ടുതേങ്ങകൾ വെട്ടികീറി ഞങ്ങൾ ആ കൊതി ശമിപ്പിക്കും.

ഒരു ആപ്പിളോ, ഒരു കവർ ബിസ്ക്കറ്റോ ഒരാൾക്ക് അന്യമോ അമിത ആർഭാടമോ ആയിരുന്നകാലം. എല്ലാം പങ്കിട്ടുമാത്രമേ  ജീവിക്കാൻ അമ്മ അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളൂ.  പങ്കുവയ്‌പിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ ഞങ്ങൾ പഠിച്ചത് ഞങ്ങളുടെ ചെറുവീടെന്ന ആലയത്തിൽ നിന്നുമായിരുന്നു.

ഞങ്ങൾ പത്തു മക്കളും വളർന്നു. മൂത്തവർ, മൂത്തവർ പത്താംതരം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് മദ്രാസിലും, ബോംബെയിലും, പിന്നെ എഴുപതുകളുടെ അവസാനത്തിൽ ഗൾഫിലും ചേക്കേറി. കാലവും വീടിന്റെ കോലവും മാറുകയായിരുന്നു. ഫോറിൻ പണവും മണവും വീട്ടിലേക്ക് കയറിവന്നു.  പട്ടിണിയകറ്റാൻ തൊഴുത്തിനേയും കോഴിക്കൂടിനെയും മാത്രം ആശ്രയിക്കേണ്ട ഗതിയിൽനിന്നും വീട് മാറി.  അപ്പോഴും കൃഷി ഞങ്ങൾക്ക് എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നു. കപ്പ, കാച്ചിൽ, ചേന, ചേമ്പ്, ചീര എന്നുവേണ്ട കൂവ, കൂർക്ക വരെ കൃഷിചെയ്തു.  ചാക്കിലും തട്ടിൻപുറത്തും പലതും ഉണക്കി സൂക്ഷിച്ചു.   

അന്നൊന്നും പഠിത്തം ഞങ്ങൾക്ക് പ്രാധാന്യം ആയിരുന്നില്ല. വീട്ടിലെ പട്ടിണി മാറ്റാൻ അധ്വാനിക്കുക. അതിനുശേഷം മാത്രം പഠനം. വീട്ടിലേക്ക് വേണ്ട വെള്ളം മുഴുവൻ കിണറ്റിൽ നിന്ന്  കോരിവയ്ക്കാതെ എനിക്ക് സ്‌കൂളിൽ പോകാനാകില്ല. അങ്ങനെ ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ജോലി.

മൂത്ത ജേഷ്ഠൻമാർ ഗൾഫിൽ കിടന്ന് അവരുടെ ജീവിതം ഹോമിച്ചാണ് എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത്.  ഞാൻ ഹയർ സെക്കണ്ടറിക്ക് തോറ്റപ്പോൾ മൂത്ത ചേട്ടൻ എനിക്ക് ഒരു കത്തയച്ചു. ഫോറിൻ മണം പേറിവന്ന ആ എയർമെയിലിനുള്ളിലെ വടിവൊത്ത അക്ഷരങ്ങൾ  എൻറെ കണ്ണ് നനയ്ക്കുക മാത്രമല്ല തുറക്കുകയും ചെയ്തു കളഞ്ഞു. 'വന്ന വഴി മറന്നുപോകാതെ  നീ പഠിക്കണം, ഞങ്ങൾക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കാനാകാത്ത സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ നീ നേടണം. ഇനി പഠിച്ചാലേ നിങ്ങൾക്കൊക്കെ രക്ഷപെടാനാകൂ'.  ആ വരികൾ എന്നെ മാറ്റിമറിച്ചു.  പഠിക്കണം. എനിക്ക് പഠിക്കണം - അന്ന് ഞാൻ ദൃഢപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു. ബിരുദവും, ബിരുദാനന്തര ബിരുദങ്ങളും ഒന്നൊന്നായി ചവിട്ടി കയറുമ്പോൾ ഞാൻ ഓർത്തു. എൻറെ അമ്മയുടെ വിയർപ്പാണിത്. എൻറെ ചേട്ടന്മാർക്ക് സ്വപ്നം മാത്രം ആയിരുന്ന പേപ്പർ തുണ്ടുകളാണിവ. അവരുടെ ഒക്കെ ജീവിത വിജയത്തിന്റെ കൂടി സാക്ഷ്യപെടുത്തലുകൾ കൂടിയാണ് എൻറെ ഓരോ ബിരുദങ്ങളും.

ഞാൻ കോളേജിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മൂത്ത ചേട്ടൻ അവധിക്ക് വന്ന ഒരു ദിവസം ഞാൻ കണ്ടു എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഞങ്ങളുടെ രണ്ട് ഏക്കർ അളന്നു തിരിക്കുന്നു. എല്ലാ മക്കൾക്കും ഒരുപോലെ വസ്തുവും വഴിയും വീതിച്ച് നൽകി അപ്പൻ അന്ന് ഞങ്ങളെനോക്കി ചിരിച്ചു.  എൻറെ കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് ഒരുദിവസം എന്നെ അടുക്കൽ വിളിച്ച് അപ്പൻ പറഞ്ഞു "ഇത് നിൻറെ വസ്തുവിന്റെ ആധാരം. ഇനി ഇത് നീ സൂക്ഷിക്കണം".  അനിയന് അവൻറെ കല്യാണം വരെ കാത്തിരിക്കേണ്ടി വന്നു അവൻറെ വീതത്തിന്റെ സ്റ്റാമ്പ് പേപ്പർ കരസ്ഥമാക്കാൻ.

ചേട്ടന്മാർ രണ്ടുപേർ അധികം ദൂരെയല്ലാതെ വസ്തുവും വീടും വാങ്ങി കൂട്ടുകുടുംബത്തിൽ നിന്നും പിരിഞ്ഞു. എന്നാൽ അവർ വൈകാതെ എല്ലാം വിറ്റിട്ട് തിരികെവന്ന് അവരവരുടെ വീതത്തിൽ തന്നെ വീടുവച്ച് താമസം ആരംഭിച്ചു. കാലക്രമേണ മൂന്നുപെങ്ങന്മാരിൽ ഒരാളും അടുത്തുതന്നെ കൂടി.

ഇന്ന് എട്ടുവീടുകൾ ഉണ്ട് ആ ചുറ്റുവട്ടത്ത്.  മൊത്തത്തിൽ മതിൽകെട്ടി ഒരു ഗേറ്റിട്ട്,  റോഡ് വെട്ടി അത് കോൺക്രീറ്റ് ഇട്ട്  പണ്ട് ചെറ്റക്കുടിൽ നിന്നിരുന്ന സ്ഥലത്തിനുചുറ്റും എട്ടു വീടുകൾ.

പത്തുമക്കളെയും കൊച്ചുമക്കളെയും പോറ്റിവളർത്തി ഓടിനടന്ന അമ്മ 2004 -ൽ  തളർന്നു വീണു.  മാസങ്ങൾക്കകം അമ്മ എണീറ്റു. എന്നാൽ വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അടുത്ത ഒരു വീഴ്ചയിൽ എണീക്കാനാകാതെ അമ്മ കിടന്നുപോയി. ഇന്ന് പതിനഞ്ച് വർഷത്തോളമാകുന്നു അമ്മ വീണിട്ട്.  അമ്മയുടെ വീഴ്ച്ച അപ്പനെ മാറ്റി. പുറം ലോകവുമായുള്ള ബന്ധം അപ്പൻ വിച്‌ഛേദിച്ച് അമ്മയുടെ മുറിയിൽ കൂടി.  അമ്മയുടെ കരം പിടിച്ച് അപ്പൻ നടക്കുമ്പോൾ അപ്പൻ പറയാതെ പറയുകയായിരുന്നു എന്താണ് ജീവിത പങ്കാളി, എന്താണ് തുണ.  ഞങ്ങളെയും അമ്മയെയും പണ്ട് വഴക്കുപറഞ്ഞിരുന്ന അപ്പനായിരുന്നില്ല അത്.  സ്വന്തം ഭാര്യയെ തന്നോട് ചേർത്ത്, താങ്ങിനടത്തി വലിയൊരു മാതൃകയായിരുന്നു അത്. 

ഇന്ന്, അമ്മ തന്റെ കിടക്കയിൽ പാതി മയക്കത്തിൽ ദിവസം കഴിക്കുന്നു. അടുത്തയിടെ ഞാൻ ആദ്യം വർണ്ണിച്ച ചക്കയുടെ കഥ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾ സജലങ്ങളാകുന്നതും ചുടുകണ്ണീർ താഴേക്ക് ഉറവപൊട്ടി ഒഴുകുന്നതും ഞാൻ കണ്ടു.  അത് ഒരു കാലഘട്ടം ഘനീഭവിച്ച കണ്ണുനീരാണ്. വേദനയാണ്. സന്തോഷവും നിർവൃതിയുമാണ്.  ആ കിടക്കയിൽ  ഓർമ്മകൾ മങ്ങിയും, മയങ്ങിയും അമ്മ കിടക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ മക്കളുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അമ്മ ചോദിക്കും "ആരാ.. ജോയി അന്നോടാ ... ബേബി അന്നോടാ "  അമ്മയുടെ ചാരെയിരിക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ തഴുകി, പോറ്റിപുലർത്തി രണ്ടുവട്ടം ഒടിഞ്ഞ് ഇന്ന് നിർജീവമായിക്കിടക്കുന്ന ആ കൈകൾ തുടിക്കുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് കാണാനാകും.

അറുപത്തേഴു വർഷം മുമ്പ് തനിക്ക് സ്‌ത്രീധനമായി കിട്ടിയ പശുക്കിടാവിനെയും കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്ന അമ്മയും, ഇന്ന് പല്ലില്ലാത്ത മോണകാട്ടി സ്വതസിദ്ധമായ 'ഈസി ഗോ' ചിരിചിരിക്കുന്ന അപ്പനും അവരുടെ വിവാഹ വാർഷികം ആദ്യമായി മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും, ബന്ധുക്കളും എല്ലാം ചേർന്ന് ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ  ഏറെ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ടാകും.  ഒന്നായി നിന്ന് തങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ജനതയെത്തന്നെ വാർത്തെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞ സന്തോഷം, ആത്മസംതൃപ്തി.

തലമുറകൾ തമ്മിലുള്ള അകലം ഏറിവരുന്ന ഈ കാലത്ത്, ആശംസാവചനങ്ങളിൽ മാത്രം ആഘോഷം ഒതുങ്ങുന്ന ലോകത്ത്   ഞങ്ങൾ വേറിട്ട് ചിന്തിക്കുന്നു. ഇന്നും, ഇപ്പോഴും.

ഞങ്ങൾ പത്തു മക്കൾ.  ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരുപക്ഷേ ജില്ലയിൽ പോലുമോ ഇല്ലാത്തൊരു പറയിപെറ്റ പന്തിരുകുലം. നാനാത്വത്തിൽ ഏകത്വം മാത്രം കൈമുതലുള്ള പത്തുമക്കൾ.  87 വയസ്സുള്ള ദാനിയേലെന്ന അപ്പൻ മുതൽ രണ്ടാഴ്ച്ച പ്രായമുള്ള അബീഗയിൽ എന്ന കൊച്ചുമകൻറെ രണ്ടാമത്തെ മകൾ വരെ ഒന്നിച്ചുകൂടുന്ന മുഹൂർത്തം.

അപ്പാ, അമ്മേ ... ഇത് മക്കളുടെ ആത്മനിർവൃതിയുടെ നിമിഷം. ഈ ബന്ധങ്ങൾ അറ്റുപോകാതെ തുടരട്ടെ. നിരന്തരം, അനസ്യൂതം.. അനവരതം.

Wednesday, February 7, 2018

മോഷണം എന്ന കല

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആരുടെയെങ്കിലും മുതൽ അടിച്ചുമാറ്റിയിട്ടുള്ളത്, അഥവാ എട്ടാം പ്രമാണം ലംഘിച്ചിട്ടുള്ളത് എന്നാണ് എന്ന് എത്രപേർക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടാകും?  എന്നാൽ നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ മോഷണം എന്ന മനോഹര കലാരൂപത്തിന്റെ വിദൂര സാധ്യതകളെപ്പറ്റി ചിന്തിച്ചതും, നടപ്പിലാക്കിയതും പ്രത്യാഘാതം ഏറ്റതും എനിക്കൊരിക്കലും മറക്കാനാകില്ല.

അല്ലേലും കന്നിപ്രേമവും, കന്നികളവും മറക്കുവാനാകുമോ മനുജനുലകിൽ?

ഇത്, ഞാൻ ലോകത്തെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യസന്ധനാണെന്ന വിശ്വാസത്തോടെ കൂടെക്കിടത്തി, ഊട്ടിയുറക്കിയ എൻറെ അമ്മാമ്മയോട് കാണിച്ച വിശ്വാസ വഞ്ചനയുടെ കഥ.  ചങ്കുറപ്പില്ലാത്തവരും, ജീവിതത്തിൽ ഇതുവരെ ഒരു ചെറിയ കളവെങ്കിലും നടത്താത്തവരും മുന്നോട്ട് വായിക്കാതെ ദയവായി പിരിഞ്ഞുപൊക്കോണം.

പെട്ടെന്നൊരു സുപ്രഭാതത്തിൽ ഓണംകേറാമൂലയിൽ കിടക്കുന്ന ഒരാളോട് "എൻറെ പൊന്നുമോനെ നീ ദാണ്ടേ നമ്മുടെ ടാജ് ഹോട്ടലിൽ വന്ന് ഒരാഴ്ച്ച താമസിച്ചേച്ച് പോണം" എന്ന് രത്തൻ ടാറ്റാ വന്നുപറഞ്ഞാൽ എന്തുചെയ്യും?  അതുപോലെ ഒരോഫർ എനിക്ക് അഞ്ചാം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞുള്ള വെക്കേഷൻ സമയത്ത് കിട്ടി.

വീട്ടിൽ ഞങ്ങളെകൊണ്ട് ബാലവേല ചെയ്യിക്കുന്ന അമ്മയെന്ന പീഡനവീരയുടെ ഇരയായികൊണ്ടിരുന്ന  കാലഘട്ടത്തിൽ, രക്ഷപെടാനൊരുവഴി എന്താണെന്ന് ആലോചിച്ച് ആലോചിച്ച് പണ്ടാറമടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സമയത്താണ് അമ്മയുടെ അനുജത്തി അമ്മണി അമ്മാമ്മ എന്ന പഞ്ചപാവം കൊച്ചുബിസ്‌കറ്റും, പരിപ്പുവടയും, സുഖിയനും ഒക്കെ എണ്ണകിനിയുന്ന മനോരമപത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുകെട്ടി വീട്ടിൽ വരുന്നത്.

അമ്മാമ്മയുടെ സ്‌നേഹോപഹാരങ്ങൾ നുണഞ്ഞ് 'ഈ അമ്മാമ്മയ്ക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ വന്നാലെന്താ കുഴപ്പം' എന്ന് മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചിരുന്ന വേളയിലാണ് അനുജത്തിയും, ചേട്ടത്തിയും തമ്മിലുള്ള   സംഭാഷണം എൻറെ കാതിൽ വന്നുവീണത്.

"അപ്പാപ്പൻ രാവിലെയങ്ങ് പോം.  വീട്ടിലാണേൽ ആളും അനക്കവും ഒന്നുമില്ല പെണ്ണേ, എനിക്കാന്നേൽ പിടിപ്പത് പണിയും.  നീ ചെറുക്കന്മാരെ അരേലേം വീട്ടിലോട്ട് വിട്.  അവന്മാർക്കിപ്പോ അവധിയല്ലിയോ?  എനിക്ക് മിണ്ടാനും പറയാനും ഒരാളാകുമല്ലോ"

വഴിയിൽകൂടി പോകുന്നവന് അടിച്ചലോട്ടറി കൊണ്ടുകൊടുക്കുന്നപോലെയാണ് ഞാനത് കേട്ടത്.  എനിക്കോ അനിയനോ ഒരാൾക്ക് അമ്മാമ്മയുടെ കൂടെ പുന്നമൂട് എന്ന അവരുടെ സ്ഥലത്ത് പോയി സുഖവാസം നടത്താനുള്ള നറുക്ക് വീഴാൻ പോകുന്നു!  സത്യം പറഞ്ഞാൽ, എൻറെ ജീവിതത്തിലെ സൗഭാഗ്യങ്ങൾ എല്ലാം തട്ടിപ്പറിക്കാൻ എത്തിയ അനിയനെ അപ്പോൾ ഞാൻ നല്ല മൂപ്പിച്ചോരു പ്രാക്കങ്ങ് പ്രാകി.  ഈ മാരണത്തെ എൻറെ വീട്ടിലേക്കെഴുന്നള്ളിച്ച് കൊണ്ടുവന്ന സ്വർഗ്ഗസ്ഥനായ പിതാവിനോട് പരിഭവിക്കുകയും ചെയ്തു.

"എന്നാ പിന്നെ മൂത്തോനെ തന്നെ കൊണ്ടുപോടീ, ഇളയവൻ ഇച്ചിരി പിരിയാ. അവിടെ വന്ന് വല്ല ഏടാകൂടവും ഒപ്പിക്കും"

എൻറെ യൂദാതദേവൂസ് പുണ്യവാളാ! ലോട്ടറി എനിക്കാണല്ലോ അടിച്ചേക്കുന്നത്!  അമ്മ അനിയത്തിയോട് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഞാൻ ആനന്ദപുളകിതനായി.  ഉന്തിന്റെ കൂടെ ഒരു തള്ള് എന്നെമാതിരിയാണ് കൂട്ടത്തിൽ എനിക്ക് കിട്ടിയ സ്വഭാവസർട്ടിഫിക്കറ്റ്.  അമ്മയെ സത്യത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഒരുമ്മ കൊടുക്കാൻ തോന്നിപ്പോയി.  ബാലവേല ചെയ്യിപ്പിക്കൽ മാത്രമല്ല ഇടയ്ക്കിടെ അമ്മ സത്യവും പറയുമല്ലോ എന്ന് ഞാൻ കോൾമയിർകൊണ്ടു.

അങ്ങനെ അമ്മാമ്മയുടെ  കയ്യിൽത്തൂങ്ങി തലയും ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച് ഞാൻ  പുന്നമൂട്ടിലേക്ക് നടന്നു. "പോന്നവഴിക്ക് നിന്നെ പട്ടിയോടിച്ചിട്ട് കടിക്കുമെടാ" എന്ന് നെഞ്ചത്തടിച്ച് കരഞ്ഞു പതംപറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന അനിയനെ നോക്കി  കോക്രി കാട്ടാനും ഞാൻ മറന്നില്ല.

പുന്നമൂട്ടിൽ എത്തിയ എനിക്ക് പരമാനന്ദമായിരുന്നു. അമ്മാമ്മയുടെ കെട്ടിയോൻ അപ്പാപ്പൻ എന്ന് ഞങ്ങൾ വിളിക്കുന്ന കൂഞ്ഞൂട്ടിച്ചായൻ ഇച്ചിരി ഗൗരവക്കാരനാണ്. കണ്ടത്തുംവരമ്പിലോ, തോട്ടിലോ മറ്റോ ഉരുണ്ടടിച്ച് വീണ് പാവത്തിന്റെ മുൻവശത്തെ ഒരു പല്ല് നഷ്ടമായിട്ടിരിക്കുന്ന സമയം.  എന്നെകണ്ടപ്പോൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. പാൽപല്ലുമുളക്കാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളെ അപ്പോൾ എനിക്കോർമ്മവന്നു.

കൊച്ചുവെളുപ്പാൻ കാലത്ത് എണീറ്റ് റബ്ബർവെട്ട്, പിന്നെ റോഡിലിറങ്ങി ഒരു കറക്കം,  ഉച്ചയ്ക്ക് വന്നൊരുറക്കം,  നാൽക്കാലികളുടെ  വിൽപന ഭംഗിയോടെ മൊത്തമായും ചില്ലറയായും ചെയ്തുകൊടുക്കക്കൽ,  ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് തൊഴുത്തിൽ കൊണ്ടുവന്ന് നിർത്തിയിരിക്കുന്ന നൽക്കാലികളെ തീറ്റിക്കൽ, കുളിപ്പീര്, പിണ്ണാക്കും പുളിയരിപൊടിയും കലക്കി കാടിവെള്ളം ഉണ്ടാക്കൽ,  വൈകിട്ട്  റബ്ബർ ഷീറ്റ് അടിക്കാൻ ഡിഷ് എടുത്ത് തലയിൽ വച്ച് കണ്ടത്തിലൂടെ പോയിവന്ന് അടിച്ച ഷീറ്റ് അയയിൽ ഉണക്കാനിട്ട്  കുളിയും പാസാക്കി റോഡിലേക്ക് വീണ്ടും പോക്ക്, പിന്നെ  അത്താഴമുണ്ണാറാകുമ്പോൾ തിരികെവരവ്.  ഇതാണ് അപ്പാപ്പന്റെ ദിനചര്യകൾ.

അങ്ങനെ ചാണകത്തിന്റെയും, റബ്ബർഷീറ്റിന്റെയും സുഗന്ധപൂരിത അന്തരീക്ഷത്തിൽ സുഖവാസത്തിന് ചെന്ന എന്നെ അമ്മാമ്മ സ്‌നേഹംകൊണ്ടും, ഭക്ഷണം കൊണ്ടും വീർപ്പുമുട്ടിച്ചു. വീട്ടിൽ കാന്താരിയുടച്ച പഴങ്കഞ്ഞിയും, കപ്പപ്പുഴുക്കും, ചോറും മാത്രം ശീലിച്ചിരുന്ന എനിക്ക് എരുമപാലൊഴിച്ച കൊഴുത്ത ചായ, നാടൻ ഏത്തപ്പഴം, മുഴുത്ത കോഴിമൊട്ട  എന്നുവേണ്ട ദേവലോകത്തുപോലും കിട്ടാത്ത സ്വീകരണം.  എനിക്ക് ആകെയുണ്ടായിരുന്ന ജോലി അമ്മാമ്മ  കുണുകുണാന്ന് ഓരോന്ന് പറയുമ്പോൾ  'അയ്യോ.. അന്നോ',  'എൻറെ പൊന്നമ്മാമ്മേ സത്യമാന്നോ ?' എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കൽ മാത്രം. ബാംഗ്ലൂരുള്ള മകനെപ്പറ്റിയും, കെട്ടിച്ചച്ചുവിട്ട പെൺമക്കളെപ്പറ്റിയും ഒക്കെയാണ് സംസാരം.  ചിലപ്പോൾ പറഞ്ഞത് തന്നെ അടുത്ത ദിവസം പുനർസംപ്രേഷണം ചെയ്തെന്നു വരും. അപ്പോളും നമ്മൾ പുതിയ സീരിയലിന്റെ എപ്പിസോഡുകണക്കെ നിന്നോണം.  ഇതൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ അമ്മാമയ്ക്കും സന്തോഷം, വയറുമുട്ടെ തട്ടാൻ കിട്ടുന്ന എനിക്കും സന്തോഷം.

വീടിനടുത്തൂടെ ചെറിയ ഒരു തോട് ഒഴുകുന്നുണ്ട്. തുണി കഴുകാനും, കുളിക്കാനും ഒക്കെ അവിടെയാണ് ഞങ്ങൾ പോകുന്നത്. 1947 നു ശേഷം നമുക്ക് കിട്ടിയ സ്വാതന്ത്ര്യം നിക്കറൂരികളഞ്ഞ്, തോട്ടിലേക്ക് ചാടി മുങ്ങാങ്കുഴിയൊക്കെ ഇട്ട് ഞാൻ ആസ്വദിക്കും.  കോണാനില്ലാതെ ഞാനങ്ങനെ നീന്തുമ്പോൾ അമ്മാമ്മ വിളിച്ച് പറയും

"എടാ മുഴുവൻകാളേ, വെള്ളത്തിൽകിടന്നിങ്ങനെ ചാടിയാൽ നിൻറെ ചുണ്ണാമണ്ണി മീൻ കൊത്തിക്കൊണ്ട് പോകും"

അതുകേട്ട് ഏന്റമ്മോ, വെള്ളെത്തിൽ കളിച്ചില്ലേലും വെണ്ടൂല്ല, അംഗവിഹീനനാകാൻ വയ്യേ എന്ന് കരുതി ഞാൻ കരയ്ക്ക് ചാടിക്കയറും.  വെള്ളത്തിലിറങ്ങിയാലുടൻ കാലിലും ദേഹത്തും വന്ന് കൊത്തികൊത്തി ഇക്കിളിയിടുന്ന പരൽമീനുകളെ ഞാനപ്പോൾ പൂരതെറിയും വിളിക്കും.

വെയില് താണാൽ അമ്മാമ്മ ഓലമെടഞ്ഞ വല്ലംകോട്ടയുമായി പശുവിന് പുല്ലുപറിക്കാൻ കണ്ടതിൽ പോകുമ്പോൾ മുണ്ടിൻറെ വാലിൽപിടിച്ച് ഞാനും കൂടെക്കൂടും.  നാട്ടിലുള്ള എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും കണ്ടതിന്റെ വരമ്പുകളിൽ വീട്ടുകാര്യവും നാട്ടുകാര്യവും കൂലങ്കഷമായി ചർച്ചചെയ്യുമ്പോൾ അണ്ണാൻകുഞ്ഞിനും തന്നാലായത് എന്നമട്ടിൽ ഞാനും ഇച്ചിരി പോച്ചയൊക്കെ അമ്മമ്മയുടെ വല്ലംകൊട്ടയിൽ സംഭാവനയിടും. ഏത്തക്കായും മൊട്ട പുഴുങ്ങിയതും ഒക്കെ വിഴുങ്ങുന്നതിന് എന്തേലും പകരം ചെയ്യേണ്ടേ?

അങ്ങനെ ഒരു രാത്രി, തിന്ന് പള്ളവീർപ്പിച്ച് ഉറക്കം വരാതെ പുതപ്പിനുള്ളിൽ വരാലുപോലെ കിടന്ന ഞാൻ അമ്മാമ്മ അപ്പാപ്പനോട് ചില ആഭ്യന്തര കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു.

"അതേ , ചെറുക്കൻ വന്നിട്ട് ഒരാഴ്‌ചയായി.  അടുത്ത ആഴ്ച്ച തിരികെപ്പോകും.  അവനെ ചുമ്മാതങ്ങ് കയ്യും വീശി വിടാനൊക്കുമോ?"

ചെവിപ്പുറകിൽ ഇരുന്ന ബീഡിയെടുത്ത് ചുണ്ടേൽവച്ച് കത്തിച്ച് അപ്പാപ്പൻ ഒന്ന് മുരണ്ടു.

"ചുമ്മാതെ വിടാനൊക്കുകേലങ്കിൽ വലിയൊരു ചക്കയെടുത്ത് തലേൽ വച്ച് കൊടുത്തു വിട്"

തൻറെ സംസാരത്തിന്റെ ഗൗരവം മാനിക്കാത്ത ഭർത്താവിനോട് അമ്മാമ്മ വീണ്ടും താഴ്‌മയായി പറഞ്ഞു.

"വല്ല അഞ്ചോ പത്തോ കയ്യിൽ കൊടുക്കാതെ ചെറുക്കനെ എങ്ങനാ വിടുന്നെ?"

"അതിനിപ്പം ഞാൻ എന്തോ ഒണ്ടാക്കണമെന്നാ? നിൻറെ വീട്ടീന്ന് ഉലുത്തിക്കൊണ്ട് വച്ചേക്കുവല്ലേ.."  അമ്മാമ്മയുടെ വീട്ടുകാരെ പറയാൻ കിട്ടുന്ന അവസരം എന്നത്തെയുംപോലെ അപ്പാപ്പൻ മുതലാക്കി.

"എൻറെ വീട്ടീന്ന് കൊണ്ടുവന്ന് വച്ചിട്ടുണ്ടേൽ ഇവിടെകിടന്ന് കെഞ്ചാണോ?"

തിരിച്ചിങ്ങനെ പറയുമ്പോളും അമ്മാമയ്ക്കറിയാമായിരുന്നു കാനായിലെ കല്യാണത്തിന് മുരട്ടുകാളയെപ്പോലെ നിന്ന യേശുതമ്പുരാൻ ആദ്യത്തെ മൂച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ നല്ല ഒന്നാന്തരം വീഞ്ഞ് ഉണ്ടാക്കികൊടുത്തപോലെ അപ്പാപ്പനും വഴിക്ക് വരുമെന്ന്.

"ങാ.. പോക്കറ്റീന്ന് അഞ്ചോ പത്തോ എടുത്തോ" അപ്പാപ്പന്റെ പത്തിതാണു. ഉടനടി അമ്മാമ്മ പൈസാ തപ്പിയെടുക്കുകയും ചെയ്തു.

അമ്മാമ്മ എനിക്കായ് എടുത്തത് എത്ര പൈസാ ആണെന്ന് ഓർത്തോർത്ത് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് ഞാനങ്ങുറങ്ങിപ്പോയി.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുതൽ അമ്മാമ്മയുടെ വാലുപോലെ നടന്ന ഞാൻ വൈകിട്ട് കോഴിക്കൂട് അടയ്ക്കാൻ  അവർ പോയ തക്കം നോക്കി തലേദിവസത്തെ സസ്‌പെൻസ് പൊളിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഒതുക്കത്തിൽ അമ്മാമയുടെ കിടക്കയിലെ പായും തലയിണയും ഒക്കെ പൊക്കിനോക്കി. അവസാനം തലയിണകീഴിൽ പ്ലാസ്റ്റിക് കൂടിൽ പൊതിഞ്ഞുവച്ചിരിക്കുന്ന സാധനങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ അത് കണ്ടു.

എനിക്ക് തിരികെപോകുമ്പോൾ തരാൻ അപ്പാപ്പാന്റെ കയ്യിൽനിന്നും വാങ്ങിയ സമ്മാനം!!

അതൊരു ഇരുപത്തിയഞ്ചു പൈസാ ആയിരുന്നു.  എൻറെ പുണ്യവാളാ!  25 പൈസായ്ക്ക് ഞാൻ അധിപൻ! എനിക്ക് രോമാഞ്ചം ഉണ്ടായി. ആ നാണയം തിരിച്ചും മറിച്ചും ഞാൻ നോക്കി.

പെട്ടെന്ന് ഗൗതമ ബുദ്ധന് ജ്ഞാനോദയം ഉണ്ടായപോലെ  എനിക്കെന്തോ കുന്തമങ്ങ് ഉണ്ടായി.  ഈ 25 പൈസാ അടിച്ചുമാറ്റിയാലോ?  ചുറ്റും ആരുമില്ല. ഇരുട്ട് പരന്നുവരുന്നു.  ഈ പൈസാ ഞാൻ എടുത്താൽ അമ്മാമ്മ ഇനിയും ഒരു 25 പൈസാ കൂടി ഒപ്പിക്കും.  അപ്പോൾ  25 + 25 = 50 പൈസാ. ഹെന്റമ്മോ...! അങ്ങനെ ഏദൻ തോട്ടത്തിൽ ഹവ്വായെ പാപം ചെയ്യിച്ച അത്യാഗ്രഹവും, കുടിലതയുമെന്ന സാത്താൻ എന്നെ കീഴടക്കികഴിഞ്ഞപ്പോൾ  25 പൈസാ എൻറെ പോക്കറ്റിൽ!

നാലഞ്ചുദിവസം കഴിഞ്ഞു.  വീടെന്ന ദുർഗുണപരിഹാര പാഠശാലയിലേക്ക് തിരികെപോകാൻ രണ്ടു ദിവസങ്ങൾ ബാക്കി.

അപ്പാപ്പൻ തന്റെ ചില്ലറ-മൊത്ത വ്യാപാരം ഒന്ന് കൊഴുപ്പിച്ച് മടിയിൽ ഇത്തിരി പുത്തനൊക്കെയായി ഇരിക്കുന്ന സമയം.  അപ്പോളാണ് ഉള്ളുകാളി അമ്മാമ്മ ആ അത്യാഹിതം വന്നറിയിച്ചത്.

"നിങ്ങൾ ബീടിമേടിക്കാനോ മറ്റോ എനിക്ക് തന്ന 25 പൈസാ എടുത്തോ?"

"പൈസായോ, ഞാനോ?" 'മോഷണം നിൻറെ വീട്ടിൽ പോയി പറ' എന്ന ലെവലിൽ അപ്പാപ്പൻ ഒരു നോട്ടം നോക്കി.

"പിന്നെ അവിടെ വച്ചിരുന്ന പൈസാ എന്തിയേ? ചെറുക്കൻ പോകുമ്പോൾ കൊടുക്കാൻ തങ്കരം വച്ചിരുന്നതായിരുന്നല്ലോ മാതാവേ.."

"നിനക്കെന്നാ സൂക്കേടാ?  നിൻറെ പറസാ ഇവിടെ ആർക്ക് വേണം?  എവിടേലും കൊണ്ട് കളഞ്ഞേച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് തുള്ളിക്കൊളും"

ദൈവമേ! പൈസാ അടിച്ചുമാറ്റിയത് ഞാൻ.  കുടുംബകലഹം ഉണ്ടാകുന്നതോ, അപ്പാപ്പനും അമ്മാമ്മയും!?  എനിക്ക് ചിരിയും ഒപ്പം പേടിയും വന്നു.  ഇനി അപ്പാപ്പൻ എൻറെ തലയിണകീഴിലെങ്ങാനം വന്ന് പരിശോധിക്കുമോ?

അപ്പാപ്പൻ ഇത്ര ഉറപ്പോടെ പറയുന്നത് കേട്ട അമ്മാമ്മയ്ക്ക് ഒരു ചഞ്ചലിപ്പ് ഉണ്ടായി.  ഇനി തൻറെ കയ്യിൽനിന്നെങ്ങാണം കളഞ്ഞുപോയതാണോ?  അങ്ങനെ ആകെ സംശയവുമായി അമ്മാമ്മ ചെന്ന് തൻറെ കിടക്കയും, മെത്തപായും ഒക്കെ വീണ്ടും പൊക്കിനോക്കി.

"ചെറുക്കനോട് ചോദിക്ക് അവനെങ്ങാനം കണ്ടോന്ന്.  വല്ല പോട്ടിലോ പൊടുക്കിലോ കൊണ്ട് വച്ചേച്ച്,  ഇന്തുക്ക, ഇന്തുക്ക എന്ന് പറഞ്ഞുനടന്നാൽ മതിയല്ലോ"

ദൈവമേ, ഞാനെന്ന പാപിയുടെ നേരെയാണ് അപ്പാപ്പാന്റെ സംശയമുന നീളുന്നത്.

"പിന്നേ .. ഇനി ചെറുക്കനെ പറഞ്ഞോ...  എൻറെ കുടുംബമേ, നല്ല ഒന്നാന്തരം തറവാടികളാ.  നിങ്ങളെപ്പോലെ വാളികളിച്ചു നടക്കുന്നവരല്ല. 25 അല്ല 50 പൈസാ കൊണ്ടുവച്ചാലും മോട്ടിക്കുന്നവരല്ല എൻറെ വീട്ടുകാർ"

ഇതും പറഞ്ഞ് തൻറെ അന്വേഷണം അവസാനിപ്പിച്ച് അമ്മാമ്മ തിരികെ വന്നു.

'എൻറെ പൊന്നമ്മാമ്മേ ... നിങ്ങൾ ഈ തന്ന സ്വഭാവ സർട്ടിഫിക്കേറ്റ്  ചത്താലും മറക്കൂല്ല'  ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

"എന്നാ ചുമ്മാ കിടന്ന്‌ അലയ്ക്കാതെ 25 പറസാ എടുത്തോണ്ട് പോ.."

ഇതുകേൾക്കേണ്ട താമസം അപ്പാപ്പന്റെ ഒരു 25 പൈസാ കൂടി അമ്മാമ്മ കരസ്ഥമാക്കി.

25 + 25 = 50 !!  കടല മുട്ടായി, ഗ്യാസുമുട്ടായി, സേമിയ ഐസ്, റബ്ബർ മുട്ടായി... എന്നുവേണ്ട, എത്രയെത്ര സാധനങ്ങൾ?  ആഭ്യന്തര മാർക്കറ്റിൽ 50 പൈസായുടെ മൂല്യം കണക്കുകൂട്ടി.

അവസാനം തിരികെ പോകാനുള്ള ദിവസമായി.

തോട്ടിൽ പോയി ഒരു കുളി പാസാക്കി, പരൽ മീനുകളോട് യാത്രയും പറഞ്ഞ്, തലയിൽ കുരുവികൂടൊക്കെ പണിഞ്ഞ്  ഞാൻ റെഡിയായിനിന്നു. അമ്മാമ്മ എനിക്ക് പോകുമ്പോൾ കൊണ്ടുപോകാനുള്ള പ്ലാസ്റ്റിക് വരിഞ്ഞസഞ്ചി റെഡിയാക്കി.  പഴുത്ത ചക്ക, വെള്ള മൂവാണ്ടൻ മാങ്ങ, മൊട്ട, പഴുത്ത തോട്ടുപുളി എന്നുവേണ്ട അതിൽ കൊള്ളാവുന്ന (എനിക്ക് എടുക്കാൻ പറ്റുന്നത്ര) സാധങ്ങളും അതിൻറെ മുകളിൽ പേപ്പറൊക്കെ ഇട്ട് പാർടീഷൻ ഉണ്ടാക്കി, ഒന്ന് രണ്ട് കാലുകെട്ടിയ കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളെയും വച്ച് എൻറെ കയ്യിൽ തന്നു.  എന്നിട്ട് ചേർത്തുനിർത്തി ഒരുമ്മയും പാസ്സാക്കി 25 പൈസാ എൻറെ വലതുകൈയ്യിൽ വച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു.

"ഇന്നാ, മുട്ടായി മേടിച്ചോ.  പിന്നെ റോഡിലെങ്ങും വായിനോക്കി നിൽക്കാതെ പെട്ടെന്ന് പൊക്കോണം. ഒത്തിരി താമസിച്ചാ കോഴിക്കുഞ്ഞ് സഞ്ചിയിൽ തൂറിവയ്ക്കും പറഞ്ഞേക്കാം"

അമ്മാമ്മയുടെ ആശീർവാദവും വാങ്ങി പുന്നമൂട്ടിലെ റബ്ബർ മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ, കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളുടെ കളകള നാദവും ശ്രവിച്ച് റോഡിൻറെ ഓരംപറ്റി ഞാൻ നടന്നുപോയിടത്ത് കഥ കഴിയുന്നില്ല.

ലോകത്ത് ഒരു കള്ളനും സംഭിവിക്കാൻ പാടില്ലാത്ത അത്യാഹിതം ആണ് പിന്നീട് എനിക്ക് വന്നുഭവിച്ചത്.

ഗൾഫിൽ നിന്നുവരുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന സ്വീകരണം ഒക്കെ വാങ്ങി വീട്ടിലെത്തിയ ഞാൻ, കൊണ്ടുവന്ന ലഗ്ഗേജ് അമ്മയെ ഏൽപിച്ച് അനിയൻ എന്ന മാരണം വരുന്നതിന് മുമ്പ് മുറിയിൽ കയറി കതകടച്ച് സാക്ഷായിട്ടു.

നിക്കറൂരി പോക്കറ്റിലേക്ക് കയ്യിട്ട് പുന്നമൂട്ടിൽ നിന്നും ഞാൻ സമ്പാദിച്ച 50 പൈസാ തപ്പിയെടുത്തുകാണാൻ  കണ്ണുകൾ കൊതിച്ചു.

പോക്കറ്റിൽ കൈയിട്ടപ്പോൾ താലോലിച്ച്, താലോലിച്ച് ഞാൻ കൊണ്ടുവന്ന രണ്ട് നാണയവും കാണാനില്ല!  ദൈവമേ, എൻറെ പൈസാ എവിടെ?  അമ്മാമ്മ തന്ന പൈസാ...!?  അടിച്ചുമാറ്റിയ പൈസാ !?

നിക്കറിന്റെ രണ്ട് പോക്കറ്റും തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കിയ ഞാൻ അപ്പോളാണ് അത് ശ്രദ്ധിച്ചത്.  വലതുവശത്തെ പോക്കറ്റ് കീറിയിരിക്കുന്നു! ആ ഓട്ടയിലൂടെ  ഇരുപത്തിയഞ്ചിന്റെ രണ്ടു നാണയങ്ങളും വഴിയിലെവിടെയോ കളഞ്ഞുപോയി!!

ഇതികർത്തവ്യമൂഢനായി ഞാൻ നിന്ന ആ നിൽപ്പ് സങ്കൽപിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നിങ്ങൾക്ക് തന്നിരിക്കുന്നു. കാരണം അതൊക്കെ വർണ്ണിക്കാനുള്ള ആമ്പിയറൊന്നും മലയാളഭാഷയ്ക്ക് ആയിട്ടില്ല.

കന്നി മോഷണം ഫ്ലോപ്പായതിൽനിന്നും ഞാൻ  പല പാഠങ്ങൾ പഠിച്ചു.  ഒന്ന്-അന്യൻറെ (നമ്മുടെയും) മുതൽ മോഷ്ടിക്കരുത്.  രണ്ട് - അത്യാഗ്രഹം പാടില്ല.  മൂന്ന്-സാത്താൻറെ കെണിയിൽ ഹവ്വ വീണപോലെ വീഴരുത്.

ഇനി നാലാമത്തെ പാഠം -  മേൽപറഞ്ഞ പരീക്ഷകളിൽ വീണ് ഇനി അഥവാ മോഷ്ടിച്ചാൽതന്നെ, ഒരിക്കലും കീറിയ നിക്കർ ഇടരുത്.

Thursday, February 1, 2018

യഥാർത്ഥ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മാനിഫെസ്റ്റോ

സ്നേഹമുള്ളവരെ, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ബാലപാഠം ഇനിയും പഠിക്കാത്തവർ എന്നെ ശ്രവിക്കുവിൻ!  ഈ വാക്കുകൾ ചെവിക്കൊള്ളുവിൻ.

കമ്യൂണിസ്റ്റോ അതോ കോൺഗ്രസ്സോ? രാഷ്ട്രീയം പോലെ തന്നെ ചൊറിയുന്ന ചോദ്യമാണെങ്കിലും, എന്നോടിത് പലരും ചോദിച്ചിട്ടുള്ളതും, കണവ മഷി കലക്കി രക്ഷപെടുംപോലെ ഞാൻ വിദഗ്ദ്ധമായി ഒഴിഞ്ഞുമാറിയിട്ടുള്ളതും ആകുന്നു.  എന്നാൽ പരമമായ  ഒരു സത്യം ഇന്ന്, ഇവിടെ  വെളിപ്പെടുത്താൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.  അത്തരമൊന്നാണ് താഴെ പറയുന്ന മഹത്തായ ചരിത്രം.

ഈ ദുനിയാവില്  രണ്ടേ രണ്ടു പാർട്ടികൾ മാത്രമേ ഉള്ളുവെന്നും, അത് കമ്യൂണിസ്റ്റും കോൺഗ്രസ്സും ആണെന്നുമുള്ള ചിന്ത കൊടികുത്തി വാണിരുന്ന കാലത്താണ് ഈ ചരിത്ര സംഭവം അരങ്ങേറുന്നത്. 

പണ്ട്, തോമാശ്ലീഹാ നേരിട്ട് വന്ന് 'വരിനെടാ പിള്ളേരെ നിങ്ങളെയെല്ലാം  ഞാൻ  ക്രിസ്ത്യാനികൾ ആക്കാം' എന്ന് പറഞ്ഞ് നല്ല മൂത്ത പട്ടന്മാരെയും, നമ്പൂതിരിമാരെയും, ബ്രാഹ്മണന്മാരെയും മാത്രം തിരഞ്ഞുപിടിച്ച്  ക്രിസ്ത്യാനികളാക്കുകയും ഭാവിയിൽ നിങ്ങൾ കോൺഗ്രസ്സുകാരായി തീർന്നോണം എന്ന് കൈവെപ്പ് കൊടുക്കുകയൂം ചെയ്തതിൻപ്രകാരം നല്ല ഫസ് ക്ലാസ്  കോൺഗ്രസ്സ് കുടുംബത്തിൽ വന്നുപിറന്ന ഞാൻ  കമ്യൂണിസ്റ്റായി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ നിങ്ങൾ വിശ്വസിക്കുമോ? എന്നാൽ സത്യത്തിന്റെ മുഖം എന്നും കോടിയിരിക്കും (കോടിയേരി അല്ല).

അതെ. ഞാനും കമ്യൂണിസ്റ്റായി! 1987-ൽ.

നമ്മുടെ തോപ്പിൽ ഭാസി, കെ.പി.എ.സി-ക്ക് നാടകം കളിയ്ക്കാൻ കമ്യൂണിസ്റ്റായതുപോലെയോ, എ.കെ.ജി,  ഇ.എം.എസ്, നായനാർ ഇവർക്കൊക്കെ ഒരുകാലത്ത് കള്ളനും പോലീസും, പാത്തിരുപ്പ്, എന്നീ നാടൻ കളികൾ കളിക്കാൻ ഹരം തോന്നി കമ്യൂണിസ്റ്റായതുപോലെയോ  ഒന്നുമല്ല ഞാൻ സഖാവായത്.  എന്നെപ്പോലെ ആവണേൽ ഇച്ചിരി പുളിക്കും.

വല്യവധി കഴിഞ്ഞ് സ്‌കൂൾ തുറന്നു.  എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഒന്നുരണ്ട് പാഴുകൾ ഒഴിച്ച് ബാക്കിയെല്ലാവരും നല്ല സൂപ്പർ പ്രൊമോഷൻ കിട്ടി ഒമ്പതിൽ എത്തി.  സ്‌കൂൾ തുറന്നാൽ വൈകാതെ ക്‌ളാസ്- സ്‌കൂൾ ലീഡർമാരുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പെന്ന പാർലമെന്ററി ചടങ്ങുകൾ ഉണ്ടല്ലോ.  SFI അല്ലേൽ  KSU, അതായിരുന്നു കുട്ടികൾക്കുള്ള ആകെ പാർട്ടി ഓപ്‌ഷൻ.  മൂത്ത കോൺഗ്രസുകാരന്റെ മകനായ ഞാൻ സ്വാഭാവികമായും KSU ആയിരിക്കുമല്ലോ.

ഇലക്ഷൻ തീയതി തീരുമാനിച്ചു.  എനിക്കാണേൽ അപ്പോൾ ആകെ മൊത്തം ടോട്ടൽ ഒരു വൈക്ലബ്യം. എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ,  ക്‌ളാസ് ലീഡർ, സ്‌കൂൾ ലീഡർ ഒക്കെയായിരുന്ന ആനന്ദ് സാറന്മാരുടെ പൊന്നോമനയായിരുന്നു. ഒരു ലീഡറുടെ  പണികളായ ബോർഡ് തുടക്കുന്ന ഡസ്റ്റർ നിർമ്മാണം, ക്ലാസ്സിൽ അലമ്പ് കാണിക്കുന്നവർക്കിട്ട്  പൂശാനുള്ള വടി നിർമ്മാണം, സാറന്മാരില്ലാത്ത സമയത്ത് സംസാരിക്കുന്നവരുടെ പേരെഴുതി വയ്പ്പ് എന്നീ മഹനീയ ചടങ്ങുകൾ പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ അവൻ എട്ടാം ക്ലാസ്സിൽ ചെയ്തു പോന്നു.  അത് കാണുമ്പോൾ സത്യത്തിൽ എനിക്ക്  കുശുമ്പായിരുന്നു.  പക്ഷേ പബ്ലിക്കായി ആ പഹയനോട് അത് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ പറ്റില്ലല്ലോ.  കാരണം, അവൻ പഠിക്കാൻ മിടുക്കനാണ്.  രണ്ടാമത് ഞാൻ കീഴെക്കൂടെ വല്ല പണിയും കൊടുത്താൽ സംസാരിക്കുന്നവന്മാരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എൻറെ പേരും എഴുതിവച്ച് ഇവൻ നല്ല ഒന്നാന്തരം ചൂരൽകഷായം വാങ്ങിത്തരും.

അങ്ങനെ എട്ടാം ക്ലാസ്സിലെ ദിവാസ്വാപ്നങ്ങളുമായി ഒൻപതിൽ എത്തിയപ്പോൾ എനിക്കൊരു പൂതി.  ക്ലാസ്സ് ലീഡർ ആകാൻ ഒന്നുശ്രമിച്ചാലോ?!

ആനന്ദ് മൂത്ത KSU ക്കാരൻ.  പാർട്ടി അവനെ ഒൻപത്തിലെ സ്ഥാനാർത്ഥിയായി തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു.  ഇനി വേറൊരുത്തൻ കൂടി KSU ബാനറിൽ നിൽക്കാൻ 9 A-യിൽ സ്കോപ്പില്ല.  എന്തുചെയ്യും?  ഞാനാണേൽ കേവലം ഒരു നീർക്കോലി.  പക്ഷേ പണ്ടെങ്ങോ മൂപ്പിലാൻ പറഞ്ഞുകേട്ടിട്ടുണ്ട് നീർക്കോലി കടിച്ചാലും അത്താഴം മുടങ്ങും എന്ന്!

അങ്ങനെ വരുന്നത് വരട്ടെ എന്ന് ചിന്തിച്ച്, രണ്ടും കൽപിച്ച് ക്ലാസ് ലീഡർ സ്ഥാനത്തേക്ക് നിൽക്കാൻ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.  പക്ഷേ ഏതു പാർട്ടി?  അന്നൊക്കെ ഈ സ്വതന്ത്രർക്ക്  കെട്ടിവച്ച കാശുപോലും കിട്ടാത്ത കാലമാ.  സ്ഥാനാർഥി എന്നെങ്ങാനം പറഞ്ഞു ചെന്നാൽ KSU-ക്കാർ  എന്നെ കണ്ടം വഴി ഓടിക്കുകയും ചെയ്യും.

ഇനി ആകെ ഒരു ഓപ്‌ഷൻ മുന്നിലുള്ളത് SFI ആണ്.  എൻറെ വ്യാകുല മാതാവേ...! പള്ളിയോ പട്ടക്കാരനോ പുണ്യവാളന്മാരോ ഇല്ലാത്ത പാർട്ടി!  കപ്പയ്ക്കും മത്തിക്കും പകരം  പരിപ്പുവടയും കട്ടൻകാപ്പിയും ദിനേശ്ബീഡിയും  കൊണ്ട് ജീവിക്കുന്ന ക്ഷുദ്രജീവികൾ.  അവരുടെ പാളയത്തിലേക്ക് ചേക്കേറുക എന്നുവച്ചാൽ??

രാത്രികളിൽ ഞാൻ കൂലങ്കഷമായി ആലോചിച്ചു.  ഒതുക്കത്തിൽ ക്ലാസിൽ ഒരു രഹസ്യ സർവേ നടത്തി നോക്കി. അമ്പത് ശതമാനത്തിൽ കൂടുതൽ SFI കാരാണ്.  ചാൻസുണ്ട്.  ചെറിയ രീതിയിൽ കുറെ മോഹന വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ നൽകിയാൽ ചിലപ്പോൾ പുഷ്‌പം പോലെ ജയിച്ചുകയറാം.  ജയിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ.....ഹോ!  ഓർക്കുമ്പോൾ കുളിരുകോരുന്നു.

അവസാനം  'ഉണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന നായർക്ക് ഒരു വിളിവന്നു' എന്നപോലെ അതങ്ങ് തീരുമാനിച്ചു. SFI ബാനറിൽ മത്സരിക്കുക.  വീട്ടിൽ അധികം  പബ്ലിസിറ്റി കൊടുക്കാതിരിക്കുക.  ദൈവം സഹായിച്ച് അപ്പൻ എന്റെ സ്‌കൂൾ കാര്യത്തിൽ വലിയ ഇടപെടലുകൾ നടത്താറില്ല.  പോഗ്രാസ്സ് കാർഡിൽ ഒപ്പുചാർത്തി എൻറെ വിദ്യാഭാസത്തിന്റെ പരിതാപകരമായ അവസ്ഥ കണ്ട്  ഇങ്ങനെ പോയാൽ നിനക്ക് ചാണകം വാരുന്ന പണി കിട്ടും' എന്ന പ്രവചനം  ഇടയ്ക്കിടെ നടത്തുമെന്നല്ലാതെ പ്രയോജനമില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് അപ്പൻ പണ്ടേ വലിയ താൽപര്യം കൊടുക്കാറില്ല.  അപ്പനെ സംബന്ധിച്ച് ഞങ്ങൾ സ്‌കൂളിൽ പോകുന്നതുകൊണ്ട് മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ നടക്കും.  ഒന്ന്, വീട്ടിലെ ശല്യം ഒഴിഞ്ഞുകിട്ടും. രണ്ട്, ഉച്ചക്കഞ്ഞിയോ,  ഉപ്പുമാവോ ഒക്കെ തിന്ന് ഒരുനേരത്തെ തീറ്റക്കാര്യം പണ്ടാറമടങ്ങും.  മൂന്ന്, ഞങ്ങളെപോലെയുള്ള ഉണ്ണാക്കമാടന്മാരെ സ്‌കൂളിൽ വിട്ടാൽ പാവം പിടിച്ച കോശി സാറും, കുറുപ്പുസാറും ഒക്കെ ഇതുപോലെ വാധ്യാര് പണിയിയുമായി കഞ്ഞികുടിച്ചങ്ങ്  കഴിഞ്ഞുപോകും.

ഇനിയുള്ളത് അത്യുഗ്രൻ പോരാട്ടം.  വീറും  വാശിയുമുള്ള തന്ത്രങ്ങൾ മെനയണം.  ആനന്ദ് അവൻറെ സ്വാധീനം എല്ലാ മേഖലയിലും ചെലുത്താൻ നോക്കും.  അതിനെ പ്രതിരോധിക്കണം.  ഒന്നല്ല ഒൻപതിനായിരം  മോഹന വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ  ക്ളാസിലുള്ളവർക്ക് നൽകണം.  ഓരോരുത്തന്റെയും വീക്നെസ്സിൽ കേറിപ്പിടിച്ചോണം.  വാളൻപുളി, കണ്ണിമാങ്ങ, നെല്ലിക്ക, ലോലോലിക്ക, ചാമ്പക്ക, തേങ്ങാപ്പീര മുട്ടായി, ഗ്യാസുമുട്ടായി എന്നിങ്ങനെ വിവിധതരം കൈകൂലികൾ വിതരണം നടത്തേണ്ടതായി വരും.  ജനാധിപത്യത്തിൽ ഇത്തരം കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ അത്യന്താപേക്ഷിതവുമാണല്ലോ.  എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് 'എൻറെ പൊന്നേ നിനക്കേ ഞാൻ വോട്ടുചെയ്യൂ' എന്ന് പറയുന്നവന്റെ വോട്ട് കീഴെക്കൂടെ പോകാതെ നമ്മുടെ പെട്ടിയിൽ തന്നെ ഇടീക്കണം.

വാക്‌പോരാട്ടത്തിൽ എനിക്ക് ആനന്ദിനെ തോൽപിക്കാൻ പറ്റില്ല. പകരം രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ മർമ്മപ്രധാന അടവായ ഇല്ലാത്ത കുറ്റം പറഞ്ഞ് അവനെ നാറ്റിക്കണം.  ഒമ്പത് 'എ' ഡിവിഷനിൽ ആറ്റുനോറ്റ് കിട്ടിയ സ്ഥാനാർത്ഥിയായതിനാൽ എന്നെ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാർ മൊത്തത്തിലങ്ങ് ദത്തെടുത്തു.  ലെനിനും സ്റ്റാൻലിനും ഒക്കെ തൊട്ടു താഴെയാണ് എന്റെ സ്ഥാനം എന്നെനിക്ക് തോന്നിപോയി.  താൻ 'ഈസിയായി ജയിച്ചുകയറും' എന്ന് ആനന്ദ് വീമ്പിളക്കിയപ്പോൾ.  'അതങ്ങ് പള്ളിയിൽ പോയി പറഞ്ഞാൽ മതിയെന്ന്'  ഞാനും തിരിച്ചടിച്ചു.

നോമിനേഷൻ പിൻവലിക്കാനുള്ള അവസാനദിവസത്തിന് തലേദിവസം ആനന്ദ് എന്നെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ച് ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞു.

"ഡോ ... താൻ സ്‌കൂളിന്റെ മുറ്റത്തെ ആൽമരചുവട്ടിൽ വൈകിട്ട് ഒന്ന് വരാമോ?"

"എന്തിനാ?"  മുളപൊട്ടിയ സംശയത്തോടെ ഞാൻ അവനെ നോക്കി.  ശത്രുവാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് കോൺഗ്രസ്സ്.  സൂക്ഷിക്കണം.

"അവിടെ വാ, ഒരു രഹസ്യം പറയാനാ"

ഇതിലെന്തോ ഏടാകൂടം ഉണ്ട്.  അല്ലെങ്കിൽ അവൻ ഇങ്ങനെ ഒതുക്കത്തിൽ വിളിക്കില്ലല്ലോ.  വല്ല ബ്ലാക്മെയിലിംഗിനുമുള്ള  പുറപ്പാടാണോ?  ആലോചിച്ചാലോച്ച് തലപുകഞ്ഞു.   വിളിച്ചുവരുത്തി കോൺഗ്രസ്സ് ഗുണ്ടകളെകൊണ്ട് അടിപ്പിക്കാനാണോ?  സംശയങ്ങൾ പലതും പൊന്തിവന്നെങ്കിലും ഒരു നല്ല കമ്യൂണിസ്റ്റ് വെടിയുണ്ടകളെപ്പോലും പേടിക്കുന്നവനല്ല എന്ന ചിന്തയിൽ വൈകിട്ട് ഞാൻ ആൽമരത്തിൻറെ ചുവട്ടിലെത്തി.  ദൂരെനിന്നുതന്നെ എന്നെ കാത്ത് അവൻ അവിടെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.

"എന്താ കാര്യം?" ചെന്നപാടെ അവനെ അടിമുടിയൊന്ന് നോക്കിയിട്ട് ഞാൻ തിരക്കി.

"എടാ,  തന്നോടെനിക്ക് ഒരു റിക്വസ്റ്റ് ഉണ്ട്..."  എനിക്ക് കാര്യം മനസിലായില്ല.  വലിയപുള്ളിയായ ഇവന് എന്നോട് എന്ത് റിക്വസ്റ്റ്?

"ദാണ്ടേ..  നിനക്കറിയാമല്ലോ, നമ്മുടെ ക്‌ളാസിൽ SFI യും, KSU യും ബലാബലമാ.  പറഞ്ഞുവന്നാൽ നീയും ഞാനും കോൺഗ്രസ്സ്.  നീ ചുമ്മാ ചുമ്മാ നാണക്കേടുണ്ടാക്കാതെ എന്നെ ഒന്ന് ഹെൽപ് ചെയ്യണം"

"ഹെൽപോ .. എന്തൊരു ഹെൽപ്?"  എൻറെ കണ്ണിൽ അതുഭുതം വിരിഞ്ഞു.

"എടാ, നീ ദയവുചെയ്ത് ഇലക്ഷനിൽ നിന്നും പിന്മാറണം.  നാളെ നോമിനേഷൻ പിൻവലിക്കാനുള്ള അവസാന ദിവസമാ"  ഇതും പറഞ്ഞ് അവനെന്റെ തോളിൽ  സഹോദരസ്നേഹം തുളുമ്പുന്ന ഒരു പിടിത്തം പിടിച്ചു.

ഞാനാകെ അമ്പരന്നുപോയി.  ഭീഷണിപ്പെടുത്തും എന്ന് കരുതിയവൻ ഇതാ അപേക്ഷിക്കുന്നു.  സ്നേഹിച്ച് കൊല്ലുന്നു!  ഇതിപ്പോ ആകെ ജഗപൊകയായല്ലോ.  'സ്നേഹത്തിന്റെ നിരസനം പാപം' എന്നാണ് സണ്ടേസ്‌കൂളിൽ പഠിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതേ സമയം യാചിച്ച് വന്ന് കർണ്ണന്റെ കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ അടിച്ചുമാറ്റികൊണ്ടുപോയി യുദ്ധത്തിൽ ആപ്പടിച്ച വീരന്മാരും ഉണ്ട്.

ആകെ കൺഫൂഷ്യൻ ആയി.  ജനാധിപത്യത്തിൽ എനിക്ക് വരാൻ പോകുന്ന സൗഭാഗ്യങ്ങൾ ഇവൻറെ വാക്കിന്റെ പുറത്ത് കളഞ്ഞുകുളിക്കണോ?  സാറന്മാരുടെ മുന്നിൽ നമുക്കുള്ള സ്ഥാനം, പിള്ളാർക്ക് നമ്മളോടുള്ള പേടി.  അതെല്ലാം മനസ്സിൽ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. 'നീയല്ലേ നിൻറെ കീച്ചിപ്പാപ്പ വന്നു പറഞ്ഞാലും, പൊന്നുമോനെ ഞാൻ നോമിനേഷൻ പിൻവലിക്കത്തില്ല'

ഒന്നും മറുപടി പറയാതെ അവനെ നോക്കുകുത്തിപോലെ നിർത്തി ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനടന്നപ്പോൾ വിവരമുള്ള അവന് കാര്യം പിടികിട്ടിക്കാണും.

വീട്ടിൽ പോയി രാത്രി കിടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഒത്തിരി സ്വപ്‌നങ്ങൾ കണ്ടു.  സാറന്മാർക്ക് ഗുരുദക്ഷിണപോലെ മുറ്റത്ത് നിൽക്കുന്ന കാപ്പിമരത്തിൽ  നിന്നും  നല്ല മൂത്ത രണ്ടു കമ്പ് വെട്ടികൊണ്ട് കൊടുക്കണം.  അയലത്തുള്ള തയ്ക്കുന്ന ചേച്ചിയെ സോപ്പിട്ട് ബോർഡ് തുടക്കുന്ന ഡസ്റ്റർ ഉണ്ടാക്കിക്കണം.  ക്ലാസിലെ എൻറെ ശത്രുക്കളുടെ ഒക്കെ പേര്, സംസാരിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ എഴുതി നല്ല ചുട്ട അടി വാങ്ങികൊടുക്കണം.  എത്രയെത്ര മനോഹര ജനാതിപത്യ സ്വപ്‌നങ്ങൾ.

അങ്ങനെ, നിശ്ചയിച്ച ദിവസം തന്നെ ഇലക്ഷൻ നടന്നു.  ജീവൻ മരണപോരാട്ടം.  ആര് ജയിക്കും?  ആര് തോൽക്കും?

സ്‌കൂൾ ലൈബ്രറിയിൽ പോളിംഗ് സ്റ്റേഷനിൽ, സ്‌കൂളിനടുത്തുള്ള തമ്പിസാറിന്റെ അരിമില്ലിലെ ബെൽറ്റ് കിടന്നടിക്കുന്നപോലെ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഞാനും ആനന്ദും സാകൂതം നിന്നു.  ഞാൻ ജയിച്ചാൽ ക്ലാസ് ലീഡറാകും.  ആനന്ദ് ജയിച്ചാൽ ക്ലാസ് ലീഡർ മാത്രമല്ല സ്‌കൂൾ ലീഡറും ആകും. അപ്പോൾ എന്നെക്കാൾ ടെൻഷൻ അവനായിരിക്കുമെന്ന്  ഞാൻ കണക്കുകൂട്ടി.

അവസാനം ജോർജ്ജ് മാത്യു സാർ ഇലക്ഷൻ റിസൾട്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചു!!

9 'എ' യിൽ  KSU സ്ഥാനാർഥി പത്ത് വോട്ടുകൾക്ക് SFI സ്ഥാനാർത്ഥിയോട് തോറ്റു!!

"ഇ.എം.എസ്സിനെ ഈയം പൂശി ഈയ്യല് പോലെ പറപ്പിക്കും.  കമ്യൂണിസം.. മൂർദ്ദാബാബ്.." ഇങ്ങനെയൊക്കെ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കാൻ കൊതിച്ചുകൊതിച്ചിരുന്ന KSU-ക്കാർ  എല്ലാം പോയി കൂഞ്ഞുവലിച്ചു!!

ആനന്ദ് എന്ന വന്മരത്തെ പിഴുതുമറിച്ച്  ഞാൻ ഒൻപത് 'എ' ഡിവിഷനിലെ ക്ലാസ് ലീഡർ ആകുന്ന അസുലഭനിമിഷം!   മാത്രമോ, മഹത്തായ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അംഗവും.  കാറൽ മാർക്സ്, ലെനിൻ, ഇ.എം.എസ്...  പിന്നെ ഈ ഞാനും.  ദൈവമേ, ഒള്ളത് പറയാലോ ഇപ്പളും ഓർക്കുമ്പോൾ രോമാഞ്ചകുഞ്ചുകമാ.

ഞാൻ ക്ലാസ് ലീഡർ ആയതോടെ കഥ കഴിഞ്ഞു എന്ന് കരുതിയെങ്കിൽ തെറ്റി.  അതിനേക്കാൾ വലിയ മാരണമാണ്  ഇനി വരാനിരിക്കുന്നത്.

വൈകിട്ട് SFI-ക്കാരുടെ മീറ്റിംഗ് കൂടി.  സ്‌കൂൾ ലീഡർ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉടനെ തന്നെയുണ്ട്. അതിൽ SFI തന്നെ ജയിക്കണം.  ക്ലാസ് ലീഡറന്മാരിൽ നിന്നും അതിന് പറ്റിയ ഒരു തടിമാടനെ ഒപ്പിച്ചു.  ആരും ഒരു കുതിരക്കച്ചവടത്തിലും വീഴരുത്.  'വിപ്ലവം ജയിക്കട്ടെ. ഇൻക്വിലാബ് സിന്ദാബാദ്!  KSU ക്കാർ അറബിക്കടലിൽ'.

വീണ്ടും രാഷ്ട്രീയം ഉണർന്നു.  SFI കണ്ണും പൂട്ടി ജയിക്കും എന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു. രണ്ട് സീറ്റ് മജോറിറ്റി നമ്മൾക്കാണ്.

KSU സ്‌കൂൾ ലീഡർ സ്ഥാനാർഥി വീടിനടുത്തുള്ള ടോമിച്ചനാണ്.  കോൺഗ്രസ്സുകാരുടെ ബലിമൃഗം.  കാര്യം അവൻ എൻറെ അയൽപക്കകാരനും കൂട്ടുകാരനും ഒക്കെയാ.  റബ്ബർ മുട്ടായിയും, പ്ലാസ്റ്റിക് കവറിലെ നാരങ്ങാ അച്ചാറും, കൊച്ചുബിസ്‌കറ്റും, കമ്പ്ഐസും  ഒക്കെ വാങ്ങിത്തന്നിട്ടുള്ളവനാ.  പക്ഷേ ഇന്ന് ഞാനും, നായനാരും നമ്പൂരിച്ചനും ഒക്കെ ഒരു കയ്യായി നിൽക്കുമ്പോൾ 'പൊന്നുമോനേ, അച്ചാർ ചപ്പികഴിയുന്നതോടെ അതിന്റെ എരിയും പുളിയും കഴിയും' എന്ന് ഞാനങ്ങ് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

ദിവസങ്ങൾ ഓടിപ്പോയി. ചെളിവാരി എറിയലുകൾ പരസ്പരം നടന്നുനടന്ന്, സ്‌കൂൾ ലീഡർഇലക്ഷനും കഴിഞ്ഞു.

ജയിക്കും എന്ന് SFI ക്ക് നൂറുവട്ടം  ഉറപ്പാണ്.  ഇന്ദിര ഗാന്ധിയെയും,  കരുണാകരനെയും ഒക്കെ വിളിക്കാൻ നല്ല ഒന്നാന്തരം തെറി പാർസലാക്കി വച്ചിട്ടാണ് ഞങ്ങളിരിക്കുന്നത്.   SFI കാരോട് കളിയ്ക്കാൻ ഇവിടെ ഒരുത്തനും ആയിട്ടില്ല.  അഥവാ വന്നാൽ 'അക്കളി തീക്കളി സൂക്ഷിച്ചോ'.  അല്ല പിന്നെ!

മഹാമല്ലനായ ഗോലിയാത്തിനെ കമഴ്ത്തിയടിച്ച ഈർക്കിൽ ചെറുക്കനായ ദാവീദിനെപ്പോലെയും, പീക്കിരിപയ്യനായ വാമനൻ മഹാബലിയെ ചവിട്ടിക്കൂട്ടിയപോലെയും അവിശ്വസനീയമായി സ്‌കൂൾ ലീഡർ റിസൾട്ട് വന്നു.   ഒരു വോട്ടിന്റെ ഭൂരിപക്ഷത്തിൽ SFI യെ KSU ക്കാരൻ ടോമിച്ചൻ തോൽപിച്ചുകളഞ്ഞു!!

ഇരുമ്പിൻകൂടം കൊണ്ട് അടിയേറ്റപോലായി ഞങ്ങൾ!!  തികച്ചും അവിചാരിതം. ജയിക്കുമ്പോൾ പൊട്ടിക്കാൻ വച്ച പടക്കങ്ങളും, തൂക്കാൻ ഉണ്ടാക്കിയ തോരണങ്ങളും, വിളിക്കാൻ സൂക്ഷിച്ചുവച്ച മുദ്രവാക്യങ്ങളും, തന്തക്കുവിളിയും എല്ലാം ചീറ്റിപ്പോയി.  ഞങ്ങൾ SFI-ക്കാർ  'അയ്യോ പൊത്തോ' എന്ന് പറഞ്ഞ് നെഞ്ചത്ത് കൈവച്ചു.

ഒരു കാര്യം തീർച്ച.  പാർട്ടിക്കുള്ളിൽ ഏതോ കരിങ്കാലികൾ  ഉണ്ട്. പാർട്ടിയെ ഒറ്റിയവർ. ചാരന്മാർ... അവരാണ് പണി പറ്റിച്ചത്.   കണക്ക് പ്രകാരം SFI ഓരോട്ടിനെങ്കിലും ജയിക്കണം.  ഇതിപ്പോ ഒരു വോട്ടിന്  തോറ്റിരിക്കുന്നു.  എന്തൊരു മറിമായം!?  ഇതെന്ത് രാഷ്ട്രീയം?  എല്ലാവരും തമ്മിൽ തമ്മിൽ  വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അരിശം തീർത്തു.

ആരാണ് ആ ഒറ്റുകാർ?  ആരോ രണ്ട് പഹയന്മാർ വോട്ട് കൊണ്ട് KSU വിന്റെ പെട്ടിയിൽ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്.  ആരാണവന്മാർ?  അന്ത്യശാസനം മുഴങ്ങി.  ആരാണേലും അവന്മാരെ കണ്ടുപിടിക്കണം.  പാർട്ടിയുടെ ചട്ടം പഠിപ്പിക്കണം.

മീറ്റിങ്ങുകൾ ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നായി കൂടി,  പരസ്‌പരം ചെളിവാരിയെറിഞ്ഞു.  നേതാക്കന്മാരുടെ പിടിപ്പുകേടുകൊണ്ടാണ് ഇതുപറ്റിയത് എന്നാണ് പാർട്ടിയുടെ മതം.   പാരവെച്ച വലിയ പുപ്പുലികളെ കണ്ടെത്താനാകാതെ ഞങ്ങൾ ഇരുന്നു.  കുരങ്ങൻ ചത്ത കോരനെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ ഇരിപ്പ്.  അങ്ങനെയുള്ള  ഒരു മീറ്റിംഗിൽ "ആരായാലും അവനെ ഞാൻ പൂട്ടും" എന്നൊരു വിളംബരം ഞാൻ നടത്തി. അതെങ്ങനെയെന്ന് ചോദിച്ചവരോട് ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"ഞാൻ നമ്മുടെ ഗീവറുഗീസ് പുണ്യവാളന് നല്ലൊരു നേർച്ച നേരും. പാരവെച്ചവന്റെ അണ്ണാക്കിൽ പാമ്പുകേറി കൊത്തും, കണ്ടോ.. 'ഇന്നാ പിടിച്ചോ' എന്ന് പറഞ്ഞ്  ശൂലം വായിൽ കുത്തിക്കയറ്റി പാമ്പിന്റെ പരിപ്പ് ഇളക്കിയവനാ പുണ്യവാളൻ.  അതും പോരാഞ്ഞ്  നമ്മുടെ അമ്പലത്തിലെ ദേവിക്ക് ഒരു നേർച്ചകൂടി  നേർന്നാൽ അവൻറെ അകവാളുവെട്ടി വയറിളകി, വയറിളകി ചാകും കണ്ടോ"

പാർട്ടി സിദ്ധാന്തത്തിന് എതിരാണെങ്കിലും ആപ്പടിച്ചവന് തിരിച്ച് പുണ്യവാളനോ, ദേവിയെ ആരെങ്കിലും ഒരെണ്ണം കൊടുത്താൽ നാന്നായിരുന്നു എന്ന പ്രതികാരമോഹത്തിൽഎല്ലാവരും എന്നെ സപ്പോർട്ട് ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

അസംബ്ലിയിൽ ടോമിച്ചൻ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്യുമ്പോൾ 'എടാ, കുതിരക്കച്ചവടം നടത്തി പാർട്ടിയെ തോല്പിച്ചവനെ നീ ഒരിക്കലും കൊണം പിടിക്കില്ല' എന്ന് ഞങ്ങൾ ഊന്നി ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.  അവനാണേൽ  'നീയൊക്കെ എന്നെ പുളിങ്കുരു പോലെ അങ്ങ് ഞൊട്ടും... ഒന്ന് പോടാ ഉവ്വേ' എന്നമട്ടിലാണ് നിൽപ്പും, നടപ്പും.

പശുവും ചത്തു മോരിന്റെ പുളിയും പോയി എന്ന രീതിയിൽ ആണ് പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നത്.  എന്താണെന്ന് വച്ചാ,  ഗീവറുഗീസ് പുണ്യവാളനല്ല, ഭദ്രകാളിയല്ല, സാക്ഷാൽ ബ്രഹ്മാവ് വിചാരിച്ചാൽ പോലും രാഷ്ട്രീയപാർട്ടിക്കുള്ളിലെ കള്ളനെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റുമോ?  എന്നെ തെറിവിളിക്കാൻ വന്നവന്മാരോട് എനിക്ക് പറയാൻ ന്യായവും ഉണ്ടായിരുന്നു.  'മതം മനുഷ്യനെ മറക്കുന്ന കറുപ്പാണ്, ദൈവങ്ങളെ ചാട്ടവാറിനടിക്കണം,  ജാതിവാൽ മുറിച്ചുകളയണം' എന്നൊക്കെ വല്യവർത്തമാനം പറയുന്ന ഈ പാർട്ടിയെ ഏത് ദൈവംതമ്പുരാനാണ് ഇഷ്ടപ്പെടുക?  ഭക്തരിൽ സംപ്രീതൻ ആകണമെങ്കിൽ ഇച്ചിരി ത്യാഗം ഒക്കെ അനുഭവിക്കണം.  ഒറ്റക്കാലിലും, തീയുടെ പുറത്തും, മഞ്ഞോ മഴയോ നോക്കാതെ ആഞ്ഞുകുത്തി കിടന്നാണ് പുരാണത്തിൽ വരങ്ങളും സമ്മാനങ്ങളും ഒക്കെ ഭക്തന്മാർ അടിച്ചോണ്ടുപോകുന്നത്.  ഇവിടെ  ദൈവത്തെ ചീത്തയും വിളിച്ച്, ദിനേശ് ബീഡിയും പരിപ്പുവടയും കട്ടനും തട്ടിക്കൊണ്ട് ഇരുന്നേച്ചാൽ പുണ്യവാളന്മാർ ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് ഒണ്ടാക്കിതരും.  ചുമ്മാ വേറെ വല്ല പണിയും നോക്ക് - ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കുമോ?

ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഞാൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും ഒള്ള സത്യം പറയാമല്ലോ. ഒരു മഹാരഹസ്യം.  പാർട്ടിയെ ഒറ്റിയവരിൽ ഒരാളെ എനിക്ക് അന്നറിയാമായിരുന്നു!   അത് അവിടെ വച്ച് പറഞ്ഞ് ആ പാവത്തിന്റെ തടികേടാക്കണ്ട എന്ന മാനുഷികപരിഗണനയുടെ പുറത്ത് മാത്രമാണ് ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായിരുന്നത്.

ഒരു അന്വേഷണ കമ്മറ്റിക്കും കണ്ടുപിടിക്കാൻ പറ്റാത്ത ആപ്പടിച്ച ആ മഹാൻ ആരാണെന്ന്  ഇന്ന് ഈ വൈകിയ വേളയിലെങ്കിലും  ഞാൻ പറയുകയാണ്.  ഒരു  തുറന്നുപറച്ചിലിന്  പ്രേരിപ്പിച്ച ചേതോവികാരമാകട്ടെ, വയനാടൻ കുന്നുകളിൽ വച്ച്  'നക്‌സൽ വർഗീസിനെ ഞാനാണ് വെടിവെച്ച് കൊന്നത് മാളോരേ' എന്ന്  നെഞ്ചത്ത് കൈവച്ച്  കേരളക്കരയോട് വിളിച്ചു പറഞ്ഞ സാക്ഷാൽ രാമചന്ദ്രൻനായർ പോലീസ് എന്ന നമ്മുടെ നാട്ടുകാരനാണ്.

നിങ്ങൾ കേൾക്കണം ആ സത്യം.  അന്ന് പാർട്ടിയെ ഒറ്റിയ മഹാപാപികളിൽ ഒരാൾ ഞാൻ ആകുന്നു!  ഈ ഞാൻ!

ഇതുകേൾക്കുമ്പോൾ ഒരുപക്ഷേ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നും ഞാനിപ്പോ  "എൻറെ പിഴ, എൻറെ പിഴ.. എൻറെ വലിയ പിഴ" എന്ന് പറഞ്ഞ് മാപ്പപേക്ഷിക്കുമെന്ന്.   അതിനേ; വേറെ ആളെ നോക്കണം.  അപ്പനപ്പൂപ്പന്മാരായി തേങ്ങാ പറിക്കാനല്ല തോമാശ്ലീഹാ സ്നാനോം മുക്കി, മനോരമയും വായിപ്പിച്ച് കോൺഗ്രസ്സുകാരാക്കി ജനിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.  എവിടെപ്പോയാലും കോൺഗ്രസുകാരൻ  തനിക്കൊണം കാണിക്കാതിരിക്കുമോ?

"ഈയമ്മസ്സിനെ ഈയം പൂശി ഈയലുപോലെ പറപ്പിക്കും..കമ്യൂണിസം അറബിക്കടലിൽ... KSU സിന്ദാബാദ്... ഇന്ദിരാഗാന്ധി കീ ജയ്.. കെ. കരുണാകരൻ കീ ജയ്.."  ഇതെഴുതുമ്പോഴും കാതുകളിൽ  വന്നുപതിക്കുന്നത് ടോമിച്ചനെ പൊക്കി തോളേൽകേറ്റി കോൺഗ്രസ്സ് കുഞ്ഞുങ്ങൾ അന്ന് അലറിവിളിച്ചതാണ്.

പക്ഷേ,  ഇന്നും ദുരൂഹമായി ഉത്തരം കിട്ടാതെകിടക്കുന്നത്,  അന്ന് പാർട്ടിയെ ഒറ്റിയ രണ്ടാമൻ ആരാണെന്നുള്ളതാണ്.  കാലാന്തരേ പശ്ചാത്താപ വിവശനായി ആ മഹാൻ ഇതുപോലെയെങ്ങാനം  അത് വെളിപ്പെടുത്തും എന്ന പ്രതീക്ഷ എനിക്കുണ്ട്.

അമീബ പോലെ 'വളരുംതോറും പിളരുന്ന' പാർട്ടികൾ ഉള്ള ഇക്കാലത്ത്, എനിക്ക് ക്ലാസ്സ് ലീഡർ ആകാൻ  വേറെ വഴിയൊന്നുമില്ലന്നുള്ള ഗതികേടുകൊണ്ടാണ്  ഈ പാതകം ചെയ്തതെന്ന് ഇനിയെങ്കിലും എൻറെ അഭ്യദയകാംഷികൾ മനസ്സിലാക്കിക്കോണം.

എനിക്ക്  അന്ന് വോട്ടുതന്ന് ജയിപ്പിച്ച കുഞ്ഞുസഖാക്കളുടെ നേരെ ' എൻറെ പൊന്നോ, നിങ്ങൾ അങ്ങ് ഷെമി'  എന്ന് കൈകൂപ്പി പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഈ എളിയ രാഷ്ട്രീയമാനിഫെസ്റ്റോ അവസാനിപ്പിക്കുന്നു.  ഒപ്പം, ഇതുവായിക്കുന്ന ആനന്ദ് എന്ന മഹാമനസ്‌കൻ എന്നോട് പൊറുക്കുമെന്ന ഉത്തമവിശ്വാസത്തോടെയും,

ജയ് ഹിന്ദ് ... വന്ദേമാതരം.  നന്ദി, നമസ്‌കാരം.

Monday, January 29, 2018

പാളിപ്പോയ മഹാന്മാർ

മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ പേര് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക്  അപ്പൻറെ കയ്യിൽനിന്നും നല്ല ചുട്ട അടി കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്.  ഒരുപക്ഷേ മഹാന്മാരുടെ പേര് പറഞ്ഞ് ലോകത്ത് ആദ്യമായും,  ചിലപ്പോൾ അവസാനമായും അടികിട്ടിയിട്ടുള്ളതും എനിക്കായിരിക്കാം.
********************                   ******************

ആ യാത്രയിൽ എൻറെ മനസ്സുമുഴുവൻ പരാജയപ്പെട്ട പ്രശസ്തരുടെ ചിത്രങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.   പ്രസംഗപീഠത്തിൽ കൈവിറയിൽ കാരണം പേപ്പർ പറന്നുപോകുന്ന എം. കെ. ഗാന്ധി, പഠനകാലത്ത് മാർക്ക് ഷീറ്റിൽ തോറ്റ് തുന്നംപാടിയ ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീൻ,  ഒൻപതിനായിരത്തോളം പ്രാവശ്യം ബൾബ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ പരാജയപ്പെട്ട എഡിസൺ,   ഒരു നല്ല ഐഡിയ ഇല്ലന്ന് പറഞ്ഞ് പത്രക്കാർ ചവിട്ടിപുറത്താക്കിയ വാൾട്ട് ഡിസ്‌നി, റെക്കോർഡിങ്ങിന് പറ്റിയ ശബ്ദമല്ല എന്നുപറഞ്ഞ് റേഡിയോക്കാർ പറഞ്ഞുവിട്ട യേശുദാസ്....  ഒന്നല്ല, ഒട്ടനവധി പ്രമുഖർ.  അവരോടൊപ്പം ഇപ്പോൾ ഇതാ, ഹയർസെക്കണ്ടറി പരീക്ഷക്ക് തോറ്റ് തുന്നംപാടി വരുന്ന  ഈ ഞാനും.

ഇനി ഈ പ്രശസ്തരുടെ കഥകൾ ഒക്കെ അപ്പനെ എങ്ങിനെ വർണിച്ചുകേൾപ്പിക്കും എന്നതായിരുന്നു എൻറെ ചിന്തയും വലിയ കടമ്പയും.  അപ്പനാന്നേൽ ഒരു പാവം.  ആദ്യത്തെ ദേഷ്യമേയുളൂ.  പിന്നെയങ്ങ് ഒതുങ്ങിക്കോളും.  പക്ഷേ അമ്മയങ്ങനെയല്ല. ചൊറിയണത്തിന്റെ ഇല തേച്ചമാതിരി ചുമ്മാ ചൊറിഞ്ഞോണ്ടിരിക്കും.  അത് കേട്ട് സഹികെടുമ്പോൾ അപ്പൻ എണീക്കും.  അതൊരു എണീപ്പാണ്. എന്നാലിനി ഇവന്മാർക്കിട്ട് രണ്ട് പൊട്ടിച്ചേക്കാം എന്ന് കരുതി, കുരുതിക്കഴിക്കാൻ വരുന്ന കാട്ടുമൂപ്പനെപോലെ  ഒരു വരവ് വരും.  കട്ടിലിന്റെ അടുത്ത് വെട്ടിയുണക്കി വച്ചിരിക്കുന്ന കാപ്പികമ്പ് എടുത്തുകൊണ്ടാണ് ചേകോന്റെ ആ വരവ്. പിന്നെ കയ്യെന്നോ, കാലെന്നോ നോക്കാതെ അങ്ങ് വീശും.  പടപടാന്ന് ശബ്ദം മാത്രം നമ്മൾ കേൾക്കുകയൊള്ളൂ.  കൈകൊണ്ട് തടുക്കുമ്പോൾ മുതുകിന് കിട്ടും, മുതുക് കൊണ്ട് തടുക്കുമ്പോൾ കൈക്ക് കിട്ടും. ഒരു രക്ഷയും ഇല്ലാത്ത അടി-പൂഴിഘടകൻ എന്നൊക്കെ പറയില്ലേ, അതുപോലെ. ഈ താഡനം ഒക്കെയേറ്റ്  പാപഭാരവും, പശ്ചാത്താപവും തലയിലേന്തി ഓന്തുളുക്കിയ പോലെ ഇരിക്കുമ്പോളാകും അടികിട്ടിയ സ്ഥലം ഒക്കെ ഒരുപക്ഷേ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

ഞങ്ങൾക്കിട്ട് രണ്ട് പൊട്ടീര് പൊട്ടിച്ചിട്ട് അപ്പൻ യുദ്ധം ജയിച്ചപോലെ ഒരു നിൽപ്പുണ്ട്.  ഏതാണ്ട് മുഹമ്മദാലി ഒളിമ്പിക്സിൽ മെഡൽ വാങ്ങി നിൽക്കുന്ന ലെവലിൽ എന്നുവേണേൽ പറയാം.

അങ്ങനെ കാപ്പികമ്പിന്റെ പ്രഹരത്തിൽ ദേഹത്ത്  തെളിഞ്ഞു വരുന്ന വയൽ വരമ്പ്  തടവിയിരിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത ചൊറിയണം തേപ്പ് അടുക്കളയിൽനിന്നും ഉയരും.

"ചുമ്മാ പിള്ളേരെ കേറിയങ്ങ് അടിച്ചാൽ എല്ലാമായീന്നാ വിചാരം"

ദാണ്ടടാ കിടക്കുന്നു!  അപ്പോൾ അപ്പൻ പ്രതിയായി.  സത്യം സത്യമായി ഇതിനാണ് പീലാത്തോസിൻറെ കൈകഴുകൽ എന്നുപറയുന്നത്. അപ്പോൾ അപ്പൻ അടുക്കളയിലേക്ക് ചെവിയൊന്ന് ചായ്ച്ച് നോക്കും.  എന്നിട്ട് മനസ്സിൽ പറയുന്നുണ്ടാകും-യൂ ടൂ  ബ്രൂട്ടസ്!

ഇങ്ങനെ അമ്മയുടെ ചൊറിയണം ഇലയുടെ തേപ്പും, അപ്പൻറെ കാപ്പികമ്പിന്റെ അടിയും മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് മഹാത്മാഗാന്ധിയേയും ടീമിനെയും  ഓർത്തോർത്ത്  ഈയുള്ളവൻ വീട്ടിലെത്തിയത്.

പെട്ടെന്ന് എഡിസന്റെ ലൈറ്റ്  തലയിൽ കത്തി.  എനിക്ക്  പരീക്ഷയ്ക്ക്  ആനമൊട്ട കിട്ടിയെങ്കിൽ തിമിംഗലത്തിന്റെ മൊട്ട കിട്ടിയ ഒരുത്തൻ അയൽപക്കത്തുണ്ട്.  അവറാൻ!  ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ പണിപാളിയാൽ അവറാനെ എടുത്തിട്ടൊരു കളികളിക്കണം. ഒരു സൈക്കോളജിക്കൽ അപ്രോച്ച്. ങ്‌ഹും... അണ്ണാൻ കുഞ്ഞിനെ മരംകേറ്റം പഠിപ്പിക്കണോ?

സന്ധ്യ.  സീൻ - അപ്പന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ  ഓച്ഛാനിച്ച്  നിൽക്കുന്നു. (പരീക്ഷ തോറ്റിട്ട് വന്ന് കളക്ടറുടെ നിൽപ്പ് നിൽക്കാനൊക്കില്ലല്ലോ, അതുകൊണ്ടാ).

പുറത്ത്  പശുത്തൊഴുത്തിൽ പശുവിന് തന്തക്കുവിളി കേൾക്കുന്നുണ്ട്.  പാൽ കറന്നെടുക്കുന്നതിന്റെ ദേഷ്യം പശുകാണിക്കുന്നതിനുള്ള അമ്മയുടെ മറുപടിയാണത്.   ഈ മൂപ്പീര് കാണുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും തൊഴുത്തിനകത്തുള്ള മറ്റ് അന്തേവാസികളായ ആടും, പട്ടിയും ഒക്കെ അടങ്ങിയൊതുങ്ങി  താഴ്‌മയായി നിൽക്കും.   ഞാനിപ്പോൾ അപ്പൻറെ മുമ്പിൽ വന്നുനിൽക്കുന്നത് പോലെ.

ഹതഭാഗ്യരായ ഞാനും പശുവും, ആടും ഒക്കെ എന്തുചെയ്യാനൊക്കും?  'തന്തയുടേം, തള്ളയുടേം, സാറന്മാരുടേം അടി പോയി വാങ്ങിക്ക്' എന്ന ശാപവും കിട്ടിയില്ലേ ഞങ്ങൾ പിള്ളേരെല്ലാം ഈ ഭൂമിയിൽ വന്നവതരിച്ചിരിക്കുന്നത്?  അതുപോലെ തന്നെയാണ്  ഈ നാൽകാലികളും.  സീസർക്കുള്ളത് സീസറിനും, ദൈവത്തിനുള്ളത് ദൈവത്തിനും എന്നപോലെ എനിക്കുള്ളത് എനിക്കും പശുവിനുള്ളത് പശുവിനും വിധിച്ചിട്ടുള്ളതാകുന്നു.

"എന്താടാ?"

എൻറെ നിൽപ്പിൽ എന്തോ പന്തികേടുണ്ടെന്ന് അപ്പന് മനസ്സിലായതിന്റെ ചോദ്യമാണത്.

"ഓ... അപ്പാ പിന്നേ ... ൻറെ റിസൾട്ട് വന്നു.."

അപ്പൻ ചുണ്ടത്തിരിക്കുന്ന കതനാക്കുറ്റിപോലത്തെ തൊറുപ്പുബീഡി ഒന്നൂടെ ആഞ്ഞ് വലിച്ച് പുക വിട്ടുകൊണ്ട് എന്നെ ആപാദചൂഡം ഒന്ന് നോക്കി.

ഈ ബീഡി അപ്പൻ സ്‌പെഷ്യൽ മേക്കാണ്.   തമിഴ്‌നാട്ടിൽ നിന്നുവരുന്ന പാണ്ടിബീഡികളോ, കണ്ണൂരിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റുകാർ 'വിപ്ലവം ജയിക്കട്ടെ,  ബൂർഷ്വാകൾ വലിച്ച് പണ്ടാരമടങ്ങാട്ടെ' എന്ന മന്ത്രമോതി ഉണ്ടാക്കിവിടുന്ന ദിനേശ് ബീഡിയോ അപ്പൻ വലിക്കില്ല.  ഒരു കോൺഗ്രസ്സുകാരന്റെ  കാശുകൊണ്ട് കമ്യൂണിസ്റ്റുകാരൻ  അങ്ങനെ ആളാവണ്ട എന്നൊരു പോളിസി. യേത്?  അങ്ങനെ മൂവന്തിക്ക് സെൽഫ് മേഡ് ബീഡി വലിച്ച് പുകയൂതി ഉഷാറായി നിൽക്കുമ്പോളാണ് ഞാൻ ചെല്ലുന്നതും, ഓഞ്ഞ റിസൾട്ടിന്റെ കാര്യം പറയുന്നതും.

"എന്നിട്ട് നീ ജയിച്ചോടാ ?"  പുകയുടെ ഇടയിലൂടെ ന്യായമായ ഒരു  ചോദ്യം പുറത്തുവന്നു.

"അപ്പാ .. ഒള്ളത് പറയാലോ? ക്ലാസിലെ മിക്കവാറും എല്ലാപിള്ളേരും തോറ്റു"

"അതെന്താടാ തോറ്റത്? ആപ്പോ നീയും തോറ്റോ?"

അപ്പൻ അതെന്തൊരു മറ്റേടത്തെ ചോദ്യമാ ചോദിച്ചെ?  ഞാൻ എപ്പോളും ഭൂരിപക്ഷത്തിന്റെ കൂടെയാണെന്നുള്ള സത്യം അപ്പൻ മറന്നുപോയോ?  എൻറെ ആത്മഗതം.

"ഞാൻ മാത്രമല്ല, അവറാനും തോറ്റു ...കിഴക്കേലെ" ഞാൻ വിഷയം ഡൈവേർട്ട് ചെയ്യാൻ കൂലങ്കഷമായ ഒരു ശ്രമം നടത്തുകയാണ്.

"ആരാ..? പാപ്പീടെ മോനോ ?"

"ഉം.."

"ഓ അവൻ അല്ലേലും മൊണ്ണയല്ലിയോ? അവനൊക്കെ പഠിക്കാൻ വല്ലോം അന്നോ സ്‌കൂളിൽ പോന്നെ?  ചുമ്മാ വീട്ടിലെ ശല്യം തീർക്കാൻ തന്തേം തള്ളേം തള്ളി വിടുന്നതല്ലിയോ"

ആ പറഞ്ഞതിൻറെ വ്യംഗ്യാർത്ഥം പാപ്പീടെ ചെറുക്കനെപ്പോലെയല്ല ഞാൻ എന്നല്ലേ?

"അപ്പാ സത്യം പറയാലോ... മൊത്തം ഔട്ട് ഓഫ് സിലബ്ബസ് ആയിരുന്നു?

"അതെന്നാ കുന്തമാടാ..?"  സ്‌കൂളിൽ പുതുതായി ജോയിൻചെയ്ത ഏതോ സാറാകും അതെന്ന് അപ്പന് തോന്നിയോ?  ഞാൻ പുകയ്ക്കിടയിലൂടെ ആ മുഖത്തേക്ക്  തുറിച്ചുനോക്കി.  അപ്പന് കാര്യം പിടികിട്ടിയില്ല.

ഇതുതന്നെ തക്കം. നമ്മുടെ മഹാന്മാരായ ആൾകാരെപ്പറ്റി എടുത്തിടുക. ഒപ്പം പിള്ളേരെ പഠിപ്പിക്കാൻ അറിയാൻമേലാത്ത സാറന്മാരെപ്പറ്റിയും, സർക്കാരിൻറെ പരീക്ഷാനടത്തിപ്പിൻറെ പോരായ്മകളെപ്പറ്റിയും, കഷ്ടപ്പെട്ട് പഠിച്ചെഴുതുന്ന ചോദ്യപേപ്പർ മാനംമര്യാദയ്ക്ക്  നോക്കാൻ സാറന്മാർക്കറിയാത്തതിന്റെ കുഴപ്പവും, പുസ്തകത്തിൽ ഇല്ലാത്ത ചോദ്യവും ഉത്തരവും പരീക്ഷയ്ക്ക് വരുന്നതും  എല്ലാമെല്ലാം വർണ്ണിക്കാൻ പറ്റിയ സമയം.

എന്നാൽ അപ്പോഴേക്കും തൊഴുത്തിലെ വാക്പയറ്റ് കഴിഞ്ഞ് അമ്മ അകത്തേക്ക് കയറിവന്ന് എൻറെ പ്ലാൻ പൊളിച്ചു.  തൻറെ ഗോധയായ അടുക്കളയിലേക്ക് അമ്മ നടന്നപ്പോൾ അപ്പൻ മുരണ്ടു.

"ടീ ..??"

'ങ്‌ഹും .. എന്താ?" അമ്മ തിരിഞ്ഞുനിന്നു. പിന്നെ നടന്നത് കെ.പി.എ.സി യുടെ നാടകം പോലെ ചില സീനുകളാണ്.

'ദാണ്ടേ ഇവിടൊരുത്തൻ പരൂഷക്ക് തോറ്റിട്ട് വന്നേക്കുന്നു.."

അമ്മ ആ നിന്ന നിൽപ്പിൽ എന്നോയൊന്ന് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി. എന്നിട്ട് ഒരു ചോദ്യം.

"ഒള്ളതാന്നോടാ?"

"ഉം" ഞാൻ മൂളി. "ഞാൻ മാത്രമല്ല, ക്ലാസിലെ മിക്കവാറും എല്ലാവരും തോറ്റമ്മേ... അവറാനും തോറ്റു " ഒരു പരാജിതൻറെ സമ്മതപ്രകടനവും, ന്യായീകരണവും ആയിരുന്നു അത്.

"ഇനിയെന്നാടാ അടുത്ത പരൂഷ? തോറ്റത് ജയിക്കാൻ?"  ദൈവമേ! അമ്മയ്ക്ക് സൽബുദ്ധിതോന്നി. അടുത്ത സപ്ലി അടിച്ചോളാനാ അമ്മ പറഞ്ഞുവരുന്നത്.

"സെപ്റ്റംബറിലാ അമ്മേ ..." പിടിവള്ളി കിട്ടിയമാതിരി ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞു.  സെപ്റ്റംബറിൽ ഞാൻ തകർപ്പൻ പ്രകടനം കാഴ്ചവയ്ക്കും എന്നൊരു ധ്വനി അതിൽ നൽകാനും  ശ്രമിച്ചു.

'ങാ... അന്നേരം തോറ്റ് തൊപ്പിയിട്ടേച്ച് വന്നുനിന്നേക്കരുത് പറഞ്ഞേക്കാം"  ഇതും പറഞ്ഞ് അമ്മ സിംപിളായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.

അമ്മ എന്നോട് കാണിച്ച മൃദുസമീപനം ഒരു ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യത്തിനുള്ള ഉപകാരസ്മരണയായിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മാത്രം അറിയാവുന്ന സത്യമാണല്ലോ.

റിസൾട്ട്  അറിഞ്ഞ് വന്നപാടെ ഞാൻ വീടിനുമുന്നിലുള്ള വയലിലേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു.  എൻറെ തോൽവികളിൽ നിന്നും രക്ഷനേടാൻ ഇതിനുമുമ്പും ഞാൻ പലവട്ടം പയറ്റിത്തെളിഞ്ഞ ഒരു ഐഡിയ ആണിത്.  മുക്രയിട്ട കാളക്കൂറ്റനെപ്പോലെ മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ വലിയ ഒരുകെട്ട് പുല്ല് പശുവിന് തീറ്റയായി പറിച്ചെടുത്തു. അത് ചുമ്മിക്കെട്ടി വീട്ടിലെത്തിച്ച്, മ്യൂസിയത്തിലെ വിലയേറിയ കാഴ്ചവസ്തുപോലെ ഒന്ന് പൊലിപ്പിച്ച്  വച്ചിട്ട് ഒരു കാക്കക്കുളിയും പാസാക്കിയിട്ടാണ്  അപ്പന്റെമുന്നിൽ വന്ന് പരീക്ഷാകാര്യം എടുത്തിട്ടത്.

ആ  ഉദ്ദിഷ്ടകാര്യത്തിനുള്ള  ഉപകാരസ്മരണയാണ് ഇപ്പോൾ  അമ്മയിൽനിന്നുണ്ടായ മൃദുസമീപനം.

എൻറെ തലയൊന്ന് ഉയർന്നു.  'അമ്മയാണഖിലസാരമൂഴിയിൽ' എന്നമട്ടിൽ ഒരു നിൽപ്.  എന്നാലിനി പറയാൻ ഉദ്ദേശിച്ച മഹാന്മാരുടെ കഥ കൂടിയങ്ങ് ഉരചെയ്തുകളയാം.  അമ്മയുടെ അപ്രതീക്ഷിത പെരുമാറ്റം കണ്ടിട്ട്  കൺഫൂഷ്യൻ ആയ അപ്പനോടാണ് ഞാൻ ആ ലാ പോയിന്റ് എടുത്തിട്ടത്.

"അപ്പാ, അപ്പനറിയാമോ.. മഹാത്മാഗാന്ധി നമ്മളെക്കാൾ ഒക്കെ വലിയ സ്ഥലത്ത് പരാജയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.  ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീനെ അറിയാമോ... അയാൾ എല്ലാപരൂഷക്കും തോറ്റ് നടക്കുവല്ലാരുന്നോ?"

ആദ്യം പറഞ്ഞ മഹാനെ അപ്പനറിയാം. രണ്ടാമത്തെ ആളെ ഒരുപിടിത്തവും കിട്ടുന്നില്ല.  ഏതോ വെള്ളക്കാരന്റെ പേരുപറഞ്ഞ്  പേടിപ്പിക്കാൻ നോക്കുവാണോ എന്ന് കാർന്നോർക്ക് തോന്നിയോ?  അങ്ങനെ ഞാൻ ആലോചിച്ച് നിൽകുമ്പോൾ എവിടുന്നാണെന്നറിയില്ല എൻറെ തലയ്ക്കിട്ടൊരടി കിട്ടി...  ഒരുനിമിഷം ഞാൻ  നക്ഷത്രമെണ്ണിപ്പോയി!!

നോക്കുമ്പോൾ അതാ, മൂർഖൻപാമ്പ് പത്തിവിടർത്തിനിൽകുന്നപോലെ അപ്പൻ ചീറ്റികൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന ഭീകര സീൻ!!

"പൊക്കോണം എൻറെ മുന്നീന്ന്... പരൂഷക്ക് തോറ്റുമ്മച്ച് വന്നുനിന്ന് വാചകമടിക്കുന്നോ? അതും എന്നോട്...  കാന്തി എത്ര പരൂഷയാടാ തോറ്റത്? ങ്ഹേ ?  പിന്നെ നീ എന്തുവാ വായീകൊള്ളാത്ത പേരൊക്കെപ്പറഞ്ഞ് ആളെ പേടിപ്പിക്കുന്നോ ??.. ഔട്ട് ഓഫ് സിലവസ്സ് ... ഇൻസ്റ്റീൻ !"

ഇതും പറഞ്ഞ് അപ്പൻ രണ്ടാമത്തെ പൂശുകൂടി എനിക്കിട്ട് പൂശി!!  അതും വെട്ടിയുണക്കിവച്ചിരുന്ന കാപ്പികമ്പ് കൊണ്ട്!

"പൊക്കോണം.. അവറാന്റെ ചെറുക്കൻ തോറ്റുപോലും! തോറ്റുവന്നേച്ച് വല്യ കൊണാധികാരം പറയുന്നോ?  ഒരു കാന്തി വന്നേക്കുന്നു, കാന്തി..ഫൂ !"

ഞാൻ അടിയുംകൊണ്ട് അടുത്തമുറിയിലേക്കോടി. ഇവിടെ നിന്നാൽ ആദ്യത്തേതിന്റെ ബൈ-പ്രൊഡക്ടുകളായി ഇനിയും പൂശുകിട്ടും.  എന്നാൽ  ആ ഓട്ടത്തിൽ അടുക്കളയിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു.   എൻറെ കൈക്കൂലി വാങ്ങി, എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വരാത്ത അമ്മയെന്ന ഇരട്ടത്താപ്പുകാരിയുടെ തിരുമോന്ത  ഒന്ന് കാണാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു ആ നോട്ടം.  എവിടെ?  അമ്മയുടെ പൊടിപോലുമില്ല കണ്ടുപിടിക്കാൻ !

സത്യം പറയാമല്ലോ, ഓടിപ്പോയി മുറിയിൽ ഞാൻ ചെന്നിരുന്നത് വിട്ട റോക്കറ്റ് തിരികെ വീണത് കണ്ടുനിൽക്കുന്ന  ശാസ്ത്രജ്ഞനെപ്പോലെയായിരുന്നു.

സത്യം സത്യമായി, ഒരു മഹാന്മാരും എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്നില്ല.....

അന്നുമുതൽ ഈ കൊട്ടിഘോഷിച്ച് നടക്കുന്നവന്മാരുടെ ഒക്കെ പേര് ഒരു കാര്യത്തിനും വൃഥാവിൽ ഉപയോഗിക്കരുത് എന്ന വലിയ പാഠം ഞാൻ പഠിച്ചു.  അത് ഗാന്ധിയായാലും, ഗോഡ്‌സെയായാലും സാക്ഷാൽ ആൽബർട്ട് ഐൻസ്റ്റീൻ ആയാൽ പോലും.  ഈ പറയുന്ന പുണ്യാളന്മാരെയും, മഹാന്മാരെയും ഒക്കെ പുസ്തകത്തിൽ പഠിക്കാനും സാറന്മാർക്ക് പഠിപ്പിക്കാനും കൊള്ളാം.  അല്ലാതെ നമ്മുടെ മുതുകത്ത് കാപ്പികമ്പ് കേറുമ്പോൾ ഒരുത്തനും രക്ഷിക്കാൻ വരൂല്ല. സത്യം.

ഗുണപാഠം: അനുഭവം ഗുരു.

Friday, January 19, 2018

പൊന്നമ്മസാറിന്റെ മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനം

പ്രിയമുള്ള നാട്ടുകാരെ, എന്നോടും എൻറെ കൂട്ടുകാരോടും പൊന്നമ്മസാർ ചെയ്ത ക്രൂരതയും മനുഷ്യാവകാശ ലംഘനവും എന്തുവലിയ ദുരന്തമായിരുന്നെന്ന് ഇത് വായിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും.  സോഷ്യൽ മീഡിയയോ, ഇന്റെർനെറ്റോ ഉണ്ടാക്കാൻ പോന്നവന്മാർ എല്ലാം ഞരമ്പിലും വരമ്പിലും ഒക്കെ കളിച്ചുനടക്കുന്ന കാലമായിപ്പോയി, അല്ലേൽ കാണാമായിരുന്നു സാർ കാണിച്ച പോക്കണംകേടിന് എന്താണ് പ്രതിഫലമെന്ന്.

ഇത് നിർദോഷമായ ഒരു കാര്യത്തിന് പൊന്നമ്മസാറിന്റെ ശിക്ഷ കിട്ടിയ കദനകഥ.  ഒരു അന്താരാഷ്ട്ര കോടതീലും മാപ്പർഹിക്കാത്ത ഈ  അന്യായം മനസ്സിൽ പതിറ്റാണ്ടുകളായി മോക്ഷം കിട്ടാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.

നാട്ടിലുള്ള രാഷ്ട്രീയക്കാർ എല്ലാം കീശനിറയ്ക്കാനും, സോപ്പ് ചീപ്പ് കണ്ണാടിയൊക്കെ വാങ്ങാനും  എന്താണ് മാർഗ്ഗം എന്ന് ആലോചിച്ച്, ആലോചിച്ച് പന്തീരടി വന്നപ്പോൾ ആർക്കോ ജ്ഞാനോദയം ഉണ്ടായി.  ഒരു മുട്ടൻ ജലപദ്ധതി.  നമ്മളൊക്കെ മൂത്രമൊഴിച്ച് കളയുന്ന പോലെ കല്ലടയാറ്റിൽ പാഴായിപ്പോകുന്ന വെള്ളം വഴിതിരിച്ച് വിട്ട് കർഷകരെ ഉദ്ദരിച്ച് കൃഷിയാൽ തിരുവതാംകൂർ സമ്പൽസമൃദ്ധം ആക്കണം.  KIP എന്ന് ഞങ്ങൾ പുള്ളേർക്ക് മനസിലാകാത്ത കല്ലട ഇറിഗേഷൻ പ്രോജക്ട്.  അപ്പോൾ പ്ലാനിങ് കമ്മീഷൻ  'ഇന്നാ പിടിച്ചോ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അപ്പ്രൂവലും അങ്ങ് കൊടുത്തു.  മൂന്നാം പഞ്ചവത്സരപദ്ധതികാലത്ത് അതായത് ഞങ്ങൾ ജനിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് തുടങ്ങിയ പദ്ധതി പത്താം ക്ലാസ്സ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞിട്ടും പൂർത്തിയായില്ല എന്നത് വേറൊരു കാര്യം. തുറക്കുമ്പോൾ വായൂകോപം പോലെ കാറ്റുമാത്രം വരുന്ന എമണ്ടൻ പൈപ്പുകളും ഒക്കെയായി കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന ആ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ പിൽക്കാലത്ത് ഭിക്ഷക്കാർക്കും, ആക്രി പറക്കുകാർക്കും മോഷ്ടിച്ചുവിൽക്കാൻ പറ്റി എന്നുള്ള സുപ്രധാന കാര്യം ഇവിടെ തിരസ്കരിക്കുന്നില്ല.

ഈ കല്ലട ഇറിഗേഷൻ പ്രോജക്ടിലെ പണി ഏകദേശം കഴിഞ്ഞ ഒരു കനാലിന്റെ കീഴിൽ നിന്നും കണ്ടെടുത്ത നിധി ഞങ്ങൾ എട്ടും പൊട്ടും തിരിയാത്ത കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മേൽ ചൂരൽ പ്രയോഗമായി വന്നു വീണതോടെ കർട്ടൻ പൊങ്ങി കഥ തുടങ്ങുകയായി.


മുറിഞ്ഞകൾ ആനക്കുളം സർക്കാർ എൽ.പി.സ്‌കൂൾ.  നാലാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുന്ന കാലം. സാക്ഷാൽ നിത്യ ചൈതന്യയതിയൊക്കെ  ജനിച്ചു കളിച്ചു നടന്ന സ്ഥലമാണ്. ആ മണ്ണിലാണ് പൊന്നമ്മസാറിന്റെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ എന്നെപ്പോലുള്ള മണ്ണിനും പിണ്ണാക്കിനും കൊള്ളാത്ത വേട്ടാവളിയന്മാർ വന്നുപിറന്നത്.  


സ്‌കൂൾ കോമ്പൗണ്ടിലുള്ള   എസ്. എൻ.ഡി.പി  ഗുരുമന്ദിരത്തിലെ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് വളമുറിയും കളിപ്പാട്ടത്തിന്റെ കവറുകളും പെറുക്കി, ഫിലിംപെട്ടിയുമായി ഒക്കെ ഞങ്ങൾ നടക്കുന്ന കാലം.  

പൊന്നമ്മസാറിന്റെ വാക്കും, നടപ്പും, അടിയും തമ്മിലുള്ള നീളത്തിനിടയിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അതിഭീകര മേഖലകളിലൂടെ ആരോഹണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു  ഉച്ചസമയത്ത് ഞങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിലുള്ള ഒരുവന് രാവിലെ കുടിച്ച പഴങ്കഞ്ഞിയുടെ കോപം വയറ്റിലുണ്ടായി. തന്മൂലം ആ ഹതഭാഗ്യന്  തൻറെ ഡ്രൈനേജ് സിസ്റ്റത്തിന്റെ അവസാനഭാഗത്ത് പുളിപ്പനുഭപ്പെടുകയും ബഞ്ചിൽ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഇരുന്ന് കുറേനേരം ത്യാഗം അനുഷ്ടിക്കുകയും ചെയ്തു.  ഉച്ചയ്ക്കത്തെ കൊട്ടുവടി മണിമുഴങ്ങിയപ്പോൾ ഉപ്പുമാവിന് കൊണ്ടുവന്ന വട്ടയിലയും കളഞ്ഞ് ആ ഹതഭാഗ്യൻ നിക്കറും താങ്ങി കല്ലട ഇറിഗേഷൻ പ്രോജക്ടിന്റെ നമ്മുടെ മേൽ പ്രസ്താപിച്ച കനാലിന് കീഴെപ്പോയി അഭയസ്ഥാനം കണ്ടെത്തി.  ത്രേതായുഗത്തിൽ ശ്രീരാമൻ വന്ന് ചവിട്ടി ശാപമോക്ഷം നേടാൻ കാത്തിരുന്ന അഹല്യയെപ്പോലെ കല്ലടയാറ്റിലെ ഒരുതുള്ളി വെള്ളം കാണാൻ കണ്ണുകൾ കൊതിച്ചിരുന്ന കനാലിന്റെ കോൺക്രീറ്റ് പാലത്തിനു കീഴെ ആനന്ദനിർവൃതി പൂണ്ട് അവൻ ഇരിക്കവെയാണ്  ആ നിധി അവന്റെ കണ്ണിൽ തടഞ്ഞത്.

ഇതുവരെ കാണാത്ത, കേൾക്കാത്ത ഒരു സാധനം!  


തൻറെ ഉദ്യമപൂർത്തീകരണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണിൽ തടഞ്ഞ ആ നിധി അവൻ കയ്യിലെടുത്ത് തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി.   വെണ്ടയ്ക്ക അക്ഷരത്തിൽ എന്തൊക്കെയോ ഇഗ്ളീഷിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നു.  ആംഗലേയം പഠിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂ.  വായിച്ചുനോക്കാൻ ഒരു വിഫല ശ്രമം നടത്തി.  ഒരുപക്ഷേ ഗ്യാങ്ങിലുള്ള ബാക്കിയുള്ളവരെ കാണിച്ചാൽ ഉത്തരം കിട്ടിയേക്കാം. അങ്ങനെ ചിന്താവിഷ്ടനായി അവൻ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

ഒരിക്കലും ആരും ഈ സാധനം കണ്ടിട്ടില്ല.  വായിക്കാനൊട്ട് പറ്റുന്നുമില്ല. മനോഹരമായ ഒരു കവർ. അതിനുള്ളിൽ അതിഭദ്രമായി സൂക്ഷിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്ന എന്തോ സാധനം. മരത്തിന്റെ ചുവട്ടിലും, കനാലിന്റെ തിട്ടയിലും ഒക്കെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ഇരുന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ചു.  ഐൻസ്റ്റീൻ ഒക്കെ ഉച്ചികെട്ടിന് ആപ്പിൾ വീണപ്പോൾ വെളിവ് വീണ് എന്തൊക്കെയോ കുന്ത്രാണ്ടം കണ്ടുപിടിച്ചു. കാന്താരിയുടച്ച് പഴങ്കഞ്ഞി കുടിക്കുന്ന ഞങ്ങൾക്ക് ആപ്പിൾ തിന്നേച്ചിരിക്കുന്നവന്റെ ബുദ്ധി കിട്ടുമോ?

പേർത്തും, പേർത്തും ആലോചിച്ച്  ഉത്തരം കിട്ടാതായപ്പോൾ ഒരാൾ പറഞ്ഞു. 'നമുക്ക് ഈ അകത്തെ ഒരു കവർ  പൊട്ടിച്ച് നോക്കാം'.  അവസാനം പൊട്ടാൻ പോകുന്ന ബോംബ് ഒരു വിദഗ്ദ്ധൻ നിർവീര്യമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന മാതിരി ഞങ്ങൾ ആ ഉദ്യമത്തിന് തുനിഞ്ഞു!

മനോഹരമായ കവറിൽ 'ബി' നിലവറയിൽ പൂട്ടിവച്ചിരിക്കുന്ന പോലെയുള്ള  ഇത് പൊട്ടിച്ചാൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശനം?  ശൂലം പിടിച്ച ഗീവറുഗീസ് പുണ്യവാളാ... ആപത്തൊന്നും വരുത്തരുതേ എന്ന് നെഞ്ചിൽത്തട്ടി പ്രാർത്ഥിച്ച് ഞങ്ങൾ അവസാനം ഒരു കവർ  അങ്ങ് തുറന്നു.

ഒരുമാതിരി മുഴുത്ത സവാളയും, കാബേജുമൊക്കെ നമ്മൾ പൊളിച്ച് പൊളിച്ച് വന്നാൽ എന്തുകിട്ടും?  അതേപോലെ ഒരവസ്ഥയായിപ്പോയി ഞങ്ങളുടേത്. എന്നാൽ അങ്ങനെ അങ്ങ് തള്ളിക്കളയാനും വരട്ടെ.  മാമ്പഴത്തിനകത്തുനിന്ന് മൂത്ത മാങ്ങാണ്ടി കിട്ടുംപോലെ അകത്തെ കവറിൽനിന്നും ഒരു പരിപ്പ് കിട്ടി.

അത് കണ്ട് ഞങ്ങൾ പരസ്പരം മുഖത്തോട് മുഖം നോക്കി. ഇതെന്തു കുന്തം?  ഒരുമാതിരി അയയിൽ ഉണക്കാനിട്ട വല്യപ്പന്റെ കോണാൻ പോലെ!?

പിനീടങ്ങോട്ട് ചർച്ചയായിരുന്നു. പോളിറ്റ് ബ്യൂറോ, വട്ടമേശ സമ്മേളനം എന്നുവേണ്ട, ഒൻപതു വയസ്സുവരെ ഞങ്ങൾ കണ്ടതും, കേട്ടതുമായ എല്ലാ അറിവും പങ്കുവച്ചു.  എന്നാൽ ഒരുത്തനുപോലും ഈ നിധി എന്താണെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കാനുള്ള മൂള ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മാത്രവുമല്ല കൂടുതൽ കൂടുതൽ സംശയങ്ങൾ പൊന്തിവരികയും കാര്യം വലിയൊരു സമസ്യയാവുകയും ചെയ്തു.  

ആരാണ് കനാലിന്റെ കീഴിൽ ഇതുകൊണ്ടിട്ടത്?  ഇനി ഇത് വല്ല കൂടോത്രവുമാണോ?  എടുക്കുന്നവൻ വായുഭഗവാന്റെ കോപവും, വയറ്റിളക്കവും പിടിച്ച് ചാകുന്ന വല്ല സൂത്രപ്പണിയും?  ആ സംശയം കമ്മറ്റി മുളയിലേ നുള്ളി.  കാരണം ഇത്ര മനോഹരമായി പായ്ക്ക് ചെയ്ത് കൂടോത്രം ഉണ്ടാക്കാൻ ആംപിയർ ഉള്ള ഒരുത്തനും നമ്മുടെ നാട്ടിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.  വല്ല കോഴിമുട്ടയിലോ ചെമ്പുതകിടിലോ മറ്റോ മന്ത്രം കേറ്റി എവിടേലും കുഴിച്ചിടാനല്ലേ  നാടൻ കൂടോത്രക്കാർക്കൊക്കെ പറ്റൂ.  അപ്പോൾ വേറൊരുത്തൻ പറഞ്ഞു 'ഒറപ്പ് പറയാൻ ഒക്കുകേല, ഒരുപക്ഷേ ഇതെടുത്തോണ്ടു പോകുന്നവനെ രാത്രി വല്ല മാടനും വന്നടിക്കുമോന്നാ എൻറെ പേടി'. നിധി കിട്ടിയവനും, കയ്യിൽ പിടിച്ചവനും അതുകേട്ട് ഒന്നുപോലെ ഞെട്ടി.

ദൈവമേ! എന്തൊരു പരീക്ഷണമാണിത്?  നാലാംക്ലാസ്സിൽ പൊന്നമ്മസാറും കൂട്ടരും പഠിപ്പിക്കുന്ന കഠിന പാഠങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ പാടുപെടുന്ന ഞങ്ങൾക്കാണീ വലിയ ഏടാകൂടം വന്നുഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്.  ഉത്തരം കിട്ടാതെ പല മീറ്റിംഗുകൾ കൂടി, പിരിഞ്ഞു.  വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോയാൽ മാടൻ അടി പേടിച്ച് ആരും ഈ നിധി വീട്ടിൽ കൊണ്ടുപോകാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.  സ്‌കൂളിനടുത്തുള്ള മരപ്പൊത്തിൽ സാധനം ഭദ്രമായി ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച് വൈകിട്ട് വീട്ടിൽ പോകും.  മരത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്ന കിളികൾക്ക് മാടൻ അടിയേറ്റാൽ നമുക്കെന്ത് ചേതം? അറം പറ്റാതിരിക്കാൻ എഴുത്തച്ഛൻ വരെ കിളിയെകൊണ്ട് പാടിച്ച് അടികിട്ടുവന്നേൽ അതിൻറെ അണ്ണാക്കിലോട്ടായിക്കോട്ടേ എന്ന് കരുതിയതാ, പിന്നെയാ ഞങ്ങൾ ഈനാംപേച്ചി പിള്ളേർ!

രണ്ടുമൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞുപോയി.  ഇടയ്ക്കിടെ ഞങ്ങൾ വല്യപ്പന്റെ കോണാൻ എടുത്തുനോക്കും. തിരികെ വയ്ക്കും.  അവസാനം ഈ നിധി കണ്ടെത്തിയവൻ തന്നെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു 'നമുക്ക് ഇതിലുള്ള ബാക്കി കവറുകളും തുറന്നുനോക്കാം.  ചിലപ്പോൾ വേറെ വല്ലതും കൂടി കിട്ടിയാലോ?'  അങ്ങനെ ഒരുച്ചസമയത്ത് ബാക്കിയുള്ള കവറുകളും ഞങ്ങൾ പൊളിച്ചുനോക്കി.  ഒരേപോലെയുള്ള അഞ്ചാറ് കോണോവാലുകൾ!  അവസാനം ഞങ്ങളിൽ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞൻ അതിലൊന്ന് എടുത്ത് ഊതി നോക്കി.

അയ്യടാ മനമേ!!

ഞങ്ങൾ അതുഭുതപെട്ടുപോയി.  പിടിച്ചതിനേക്കാൾ വലുത് ഒറ്റാലിൽ എന്നപോലെയായല്ലോ.  പാഞ്ചജന്യം മുഴക്കുന്നപോലെ നൂന്ന് നിവർന്ന് നിന്ന് അതിനകത്തേക്ക് കിട്ടാവുന്ന കാറ്റെല്ലാം ഊതികേറ്റി.  അപ്പോൾ ദാണ്ടടാ നല്ല ഒന്നാന്തരം മത്തങ്ങാ ബലൂൺ!   ഒന്നല്ല അഞ്ചാറെണ്ണം.  ഈയൊരു നിസ്സാര കാര്യത്തിനാണോ ഇത്രയും തലപുകച്ചത് എന്ന് ആലോചിച്ച് എന്നാലിതൊന്ന് ആഘോഷിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം എന്ന മട്ടിൽ വീർപ്പിച്ച ബലൂണുകൾ സ്‌കൂൾ മുറ്റത്ത്  ഞങ്ങൾ തട്ടിക്കളിച്ചു.

അപ്പോൾ ഒരാൾ പറഞ്ഞു "അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവം കഴിഞ്ഞതല്ലേ ഉള്ളൂ.  ആരേലും ബലൂണും വാങ്ങിക്കൊണ്ട് പോയപ്പോൾ കളഞ്ഞുപോയതാകും"

"കനാലിന്റെ കീഴിലാണോ ബലൂൺ കൊണ്ട് കളയുന്നെ? " അത് കണ്ടെത്തിയവന്റെ മറുചോദ്യം.

"എടാ പൊട്ടാ,  നീ എന്തിനാ കനാലിന്റെ കീഴേൽ പോയേ?  അയ്യാൾ ഉത്സവവും കഴിഞ്ഞ് പിള്ളാർക്ക് ബലൂണും മേടിച്ചോണ്ടുപോയപ്പോൾ വയറുവേദന വല്ലോം തോന്നിക്കാണും"

വാദഗതി എന്തായിരുന്നാലും, ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് പിള്ളേർ ഓടിക്കൂടി. എല്ലാവർക്കും രസം. ചെറിയ ഒരു ഉത്സവം മുറ്റത്ത് അരങ്ങേറി.  അങ്ങനെ ഈ കോലാഹലത്തിനിടയിലാണ്  അപ്രതീക്ഷിതമായി പൊന്നമ്മസാർ അതുവഴി വന്നത്.

അവരുടെ കൈയിൽ മുട്ടനൊരു ചൂരലുണ്ട്.  വിദ്യാർഥികളിലെ അക്രമകാരികളെ സർജിക്കൽ സ്‌ട്രൈക് നടത്താനും പഠിക്കാതെയോ ഹോംവർക്ക് ചെയ്യാതെയോ വന്നാൽ ചന്തിക്കിട്ട് നല്ല പൂശ് പൂശാനുമുള്ള ആയുധമായ ചൂരൽ ചുഴറ്റി അവർ വരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഈച്ചക്കൂട്ടിൽ കല്ലെടുത്തെറിഞ്ഞമാതിരി പുള്ളാരെല്ലാം ഓടിപ്പോയി ഞങ്ങൾ ബലൂൺ മുതലാളിമാർ മാത്രം ബാക്കിയായി.

പൊന്നമ്മസാർ എൻറെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നിട്ട് മുട്ടൻ ഒരു ചോദ്യം.

"എന്തുവാടാ ഇതൊക്കെ??!"

"സാറേ, ബലൂണാ... ഉത്സവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കിട്ടിയതാ.."

അവർ ഞങ്ങളെ ആറുപേരെയും ആപാദചൂഡം നോക്കി.  അപ്പോളേക്കും എല്ലാവരുടെ കയ്യിലും ബലൂണുകൾ പഴയപോലെ  വല്യപ്പന്റെ കോണോവാൽ രൂപത്തിൽ തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.  പൊന്നമ്മസാർ ഞങ്ങളുടെ കയ്യിൽനിന്നും കവർ ഉൾപ്പെടെ തൊണ്ടിസാധനം എല്ലാം പരിശോധിച്ചു. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു.

"എല്ലാവന്മാരും സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വാ..."  അതും പറഞ്ഞ് തൊണ്ടിമുതലുമായി അവർ തിരികെ നടന്നു.

ബലൂണിന്റെ മാത്രമല്ല ഞങ്ങളുടെ കാറ്റും അതുകേട്ടപ്പോൾ പോയി!  ദൈവമേ, സ്റ്റാഫ്‌റൂമിലെ ഉരുട്ടികൊലപാതകം...??  നിക്കർ ഊരിവരെ പിള്ളേരെ പൊന്നമ്മസാർ സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ ശിക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നാ കേട്ടിട്ടുള്ളത്. അതും മറ്റുസാറന്മാരുടെ ഒക്കെ മുന്നിൽ വച്ച്.  ഞങ്ങൾ പരസ്പരം തലയിൽ കൈയും വച്ചുനിന്നു. പഴങ്കഞ്ഞിയുടെ കോപം കനാലിൻകീഴിൽ കൊണ്ട് കളഞ്ഞവനെ എല്ലാവരും പള്ളുപറഞ്ഞു.  താൻ എടുത്തുകൊണ്ടുവന്ന നിധി കണ്ട പരട്ടപിള്ളാരുടെ മുന്നിലിട്ട് വീർപ്പിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് അവനും  തിരിച്ച് ചോദിച്ചു.  അങ്ങനെ പരസ്പരം മുറുമുറുത്തുകൊണ്ടാണ് സ്റ്റാഫ്‌റൂമിലേക്ക് ഞങ്ങൾ ആട് വെള്ളം കണ്ടപോലെ നടന്നത്.

സ്റ്റാഫ് റൂം.  പൊന്നമ്മസാറിന്റെ സുപ്രീംകോടതി.

"സാറെ സത്യമായിട്ടും ഞാൻ മോട്ടിച്ചതൊന്നുമല്ല.  കനാലിന്റെ കീഴിൽ പോയിരുന്നപ്പോൾ കിട്ടിയതാ... എന്തവാന്നറിയാൻ പൊട്ടിച്ചപ്പോൾ ഇവന്മാരാ പറഞ്ഞെ നമുക്ക് വീർപ്പിക്കാമെന്ന്"  പകുതി യൂദാസും പകുതി ക്രിസ്തുവുമായി നിധി കണ്ടെത്തിവൻ പൊന്നമ്മസാറിന്റെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി.

"കനാലിന് കീഴിൽ നീയെന്തിനു പോയതാടാ? അവിടെ ആരേലും ക്ളാസെടുക്കുന്നുണ്ടോ?"

"സാറേ അവൻ വെളിക്കിരിക്കാൻ പോയതാ"  ഞാൻ പറഞ്ഞു.  അങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ലല്ലോ, ഇവനൊരു മ്ലേച്ചമുഖവും ഉണ്ടെന്ന് സാറന്മാർ അറിയട്ടെ.

അതുകേട്ട് സ്റ്റാഫ്‌റൂമിൽ ഇരുന്ന സാറന്മാർ എല്ലാം ചിരിച്ചു.  പ്രകൃതിയുടെ ഒരാവശ്യം താൻ ചെയ്തതിൽ ഇത്ര ഇളിക്കാനെന്താ എന്ന മട്ടിൽ നമ്മുടെ നിധി കണ്ടെത്തിവൻ എല്ലാവരെയും നോക്കി.

അവസാനം വിധി വന്നു.  എല്ലാവരും ഭിത്തിക്ക് തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുക. പൊന്നമ്മ സാർ തോന്നിയപോലെ രണ്ടും മൂന്നും നാലും അടിവീതം എല്ലാവരുടെയും ചന്തക്കിട്ട് പെടച്ചു.  ശിക്ഷയും വാങ്ങി പോകാന്നേരം എല്ലാവരോടുമായി പറഞ്ഞൂ.

"മേലാൽ കനാലിന്റെ കീഴേ ഏതവനെങ്കിലും തൂറാൻപോയാൽ ചന്തിയടിച്ച് ഞാൻ പൊട്ടിക്കും പറഞ്ഞേക്കാം"

"പോത്തില്ല സാറെ..." ഞങ്ങൾ ഏറ്റുപറഞ്ഞു.  ചന്തി തല്ലിപ്പൊട്ടിച്ചാൽ പിന്നെ ബഞ്ചേലെങ്ങനെ ഇരിക്കും എന്ന് ഞാനപ്പോൾ ആലോചിച്ചു.

അങ്ങനെ നല്ല സൂപ്പർ അടിയും വാങ്ങി അടികൊണ്ടടവും തിരുമ്മി ഞങ്ങൾ നടന്നുപോയിടത്ത് കഥ തീരുന്നില്ല.

കുറെ നാളുകൾക്കു ശേഷം അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിലേക്ക് പ്രൊമോഷൻ കിട്ടിയ കാലത്ത്  ഒരു ക്രിസ്‌മസ്‌ സീസണിൽ ജീരകമുട്ടായി വാങ്ങാനായി സ്‌കൂളിനടുത്തുള്ള കുട്ടൻപിള്ളയുടെ കടയിൽ ചെന്നപ്പോൾ അലമാരയിൽ ഇരുന്ന ഒരു സാധനം എന്നെ നോക്കി കണ്ണു തള്ളിച്ചു.  പണ്ടെങ്ങോ കടലിനടിയിൽ മുങ്ങിപ്പോയ ടൈറ്റാനിക് കണ്ടെടുത്ത വികാരം എന്നിലുണ്ടായി.  അതാ, അന്ന് പൊന്നമ്മസാറിന്റെ അടി വാങ്ങിത്തന്ന സാധനം!! അത് ശരി, നമ്മൾ പിള്ളേർ കൊണ്ടുനടന്നാൽ മുട്ടനടി. കുട്ടൻപിള്ളക്കൊക്കെ എന്തുമാകാല്ലോ.!  ഇതെന്തൊരു നീതി?

ഞാൻ ജീരകമുട്ടായി വായിലിട്ട് നുണഞ്ഞുകൊണ്ട് അലമാരയിൽ നിന്നും ആ സാധനം എടുത്തു. തിരിച്ചും മറിച്ചും ഒന്ന് നോക്കിയിട്ട്  കുട്ടൻപിള്ളയോട് ചോദിച്ചു.

"ചേട്ടാ.. ഈ ബലൂണിനെത്ര പൈസയാ?"

കുട്ടൻ പിള്ള എന്നെ മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് നോക്കി. എന്താണയാൾ നോക്കിയതെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായില്ല.   അടുത്ത ചോദ്യം ചോദിക്കുംമുമ്പ് അയാളുടെ വലതുകൈ എൻറെ ഇടതുചെവിയിൽ ഒരു പിടിത്തം. നല്ല ഒന്നാതരം പാണ്ടിനാരാങ്ങാ പിഴിഞ്ഞ് ശീലിച്ച കുട്ടൻപിള്ളയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കിട്ടിയ ചെവിക്കുപിടി എൻറെ കണ്ണിൽ പൊന്നീച്ച പറപ്പിച്ചു. "ഫാ.. എരണം കെട്ടവനെ"  ഇതും പറഞ്ഞ് അയാൾ എന്നെ കടയിൽനിന്നും ഗെറ്റൗട്ട് അടിച്ചു.

കാരണം അറിയാതെയും, ഉത്തരം കിട്ടാതെയും നടന്ന ആ നടപ്പിൽ അക്ഷരം കൂട്ടിവായിക്കാൻ പഠിച്ച ഞാൻ ആ കവറിന്റെ പുറത്ത് കണ്ടത് ഇന്നും  കണ്മുന്നിൽ മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

'ഡീലക്സ് നിരോധ്....  നാം രണ്ട്‌, നമുക്ക് രണ്ട്‌'.  പിന്നെ ഒരു ചെറിയ ചുവന്ന ത്രികോണവും.