Monday, July 24, 2017

ഇനിഷ്യേറ്റീവ്

ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഈദിന്റെ അവധി വരുന്നു. രണ്ടു ദിവസം അവധി. എന്നൊലൊന്ന് ആഘോഷിച്ചാലോ എന്ന് ഞങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ഞാനെന്നേൽ അന്നൊക്കെ ഇച്ചിരി പെഴച്ചുനടക്കുന്ന സമയവുമാ.

ഒകെ. ഫുജൈറ പോകാം. കോർഫൊക്കാൻ ബീച്ച് കണ്ടിട്ട് ഒത്തിരിനാളായി.

ഒകെ. ഡൺ.

അങ്ങിനെ അവധി ദിവസം വന്നെത്തി. എല്ലാ തയ്യാറെടുപ്പുകളുമായി ഞങ്ങൾ യാത്ര തിരിച്ചു. ഇന്ന് അടിച്ചുപൊളിച്ച് തകർത്തിട്ടു തന്നെ കാര്യം.

പോകുന്ന വഴിയെല്ലാം മനോഹരമായിരുന്നു. പുറത്ത് ചൂടാണെങ്കിലും കാറിനകത്തെ ഏസിയിൽ ഞങ്ങൾ ഉല്ലസിച്ചു. മരുഭൂമിയുടെ മനോഹാരിത ഇത്രയുമോ? ഞങ്ങൾ പരസ്‌പരം ചോദിച്ചു.  ഇനി അപ്പോൾ ഇനി ബീച്ചിൽപോയി വെള്ളത്തിൽ കൂടി ഒന്ന് കിടന്നാലോ?

ഫുജൈറേ... എൻറെ ഫുജൈറേ .....  ഞങ്ങൾ ഉൾപുളകത്തോടെ ചിരിച്ചു.

അവസാനം എത്തിചേർന്നു. ഇതോ ഫുജൈറ? ഇതോ കോർഫക്കാൻ?ഞാൻ കണ്ണിമചിമ്മിത്തുറന്നു. അടുത്തുകണ്ട കെട്ടിടങ്ങളും ബോർഡുകളും എന്നോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

"എടാ.. ഇതെവിടാ..? " ഞാൻ ഒന്നാമത്തെ കൂട്ടുകാരനോട് ചോദിച്ചു.

"ആ..." അവൻ കോട്ടുവായിട്ടു.

"എടാ ഇതെവിടാ...?" ഞാൻ രണ്ടാമത്തെ കൂട്ടുകാരനോടും ചോദിച്ചു.

"ഫാ.. @#$@@@ .. ഫുജൈറയാണെന്ന് പറഞ്ഞു നീ എവിടാടാ കൊണ്ടുവന്നേ ?"  അവൻ ഉച്ചത്തിൽ എന്നോട് ചിലയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഇത് ഫുജൈറ അല്ലേ ...? " ഞാൻ വീണ്ടും അത്ഭുതം പൂണ്ടു.

"ഫുജൈറ... എഡോ ഇത്  റാസൽഖൈമയാ... റാസൽഖൈമ..!!. താൻ എന്തോ നോക്കിയാ ഈ ട്രിപ്പ്  പ്ലാൻ ചെയ്തേ??

ഒന്നാമനും എൻറെ മേൽ കയറാൻ തുടങ്ങി.

"എടാ.. എടാ.... താനല്ലിയോ വണ്ടി ഓടിച്ചെ... എവിടെ നോക്കികൊണ്ടാ ഓടിച്ചത്? നിൻറെ വണ്ടിയേൽ ജി.പി.എസ് ഒക്കെയുള്ളതല്ലേ.."  വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറാകാതെ ഞാൻ ഒന്നാമനോട് ചോദിച്ചു.

"ജി.പി.എസ് .. കോപ്പ്... നിന്നെയൊക്കെ വിശ്വസിച്ച് വണ്ടിയോടിച്ച എന്നെ തല്ലണം..."

ലുലു ... മാന്നാർ മാൾ.. നക്കീൽ ഹോട്ടൽ... റാസൽഖൈമ ഇൻഷുറൻസ്... റാക് ബാങ്ക്... ഇത് റാസൽഖൈമ തന്നെ. പണ്ട് മോഹൻലാലും ശ്രീനിവാസനും ദുബായിയെന്ന് പറഞ്ഞ് മദ്രാസിൽ ചെന്നിറങ്ങിയ രംഗം ഓർമ്മവന്നു.

ഞങ്ങൾ തിരികെപോന്നു.

തിരിച്ച് വരുന്നവഴി മുഴുവൻ ഞാൻ രണ്ടുപുണ്യവാന്മാരുടെ വായിൽനിന്നും വന്ന ചീത്തയെല്ലാം സ്വീകരിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഞാനാണല്ലോ യാത്ര പ്ലാൻ ചെയ്തത്. ഞാനാണല്ലോ കോർഫൊക്കാൻ എന്ന് വിളിച്ചുകൂവി തുടക്കമിട്ടത്.  ഉത്തരവാദി ആരാ.. ഞാൻ.  രണ്ടുപേർക്കെതിരെ ഞാൻ ഒരാൾ... വിദ്വാന്  എന്ത് ഭൂഷണമോ അത് ഞാൻ ചെയ്തു.

ചെറിയ പാഠം: 
വലിയ ഇനിഷ്യേറ്റീവ് ഒന്നുമെടുക്കാതെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ അങ്ങ് കഴിഞ്ഞുകൂടിയാൽ പോരെ ചങ്ങായീ..??!!

Tuesday, May 30, 2017

കണ്ണുകളിൽ ഒളിപ്പിച്ചത്

"ജയശ്രീ നിൻറെ മുടിയിൽ ഞാനൊന്ന് തൊട്ടോട്ടെ"
"എന്തിനാ?"
"വെറുതെ"
"വെറുതെയോ?"
"ഉം"
"വെറുതെ എന്തിനാ തൊടുന്നെ?  എന്തേലും കാര്യമുണ്ടേൽ തൊട്ടോ?"

ഞാനന്നു സംശയിച്ചു. എന്താണ് കാര്യം?

പിന്നെ ഞാനെൻറെ വലതുകരം നീട്ടി മുൻബെഞ്ചിലിരിക്കുന്ന അവളുടെ തലമുടിയിൽ തൊട്ടു. നിതംബംവരെയും കറുത്തിരുണ്ട് കൂടിക്കിടക്കുന്ന ജയശ്രീയുടെ മുടി കാണുമ്പോളൊക്കെ ഞാൻ ഇഷ്ടത്തോടെ നോക്കും.

ജയശ്രീ പുറകോട്ട് തിരിഞ്ഞു.  എന്നെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.  എൻറെ കൈ അപ്പോളും അവളുടെ കാർകൂന്തലിൽ ഇഴയുകയായിരുന്നു.

"കാരണം പറഞ്ഞില്ല.."

ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല. കവിളിലെത്തുംമുമ്പ് മുമ്പ് ആ ചിരി ആവിയായിപ്പോയി.

"നിൻറെ മുടിയിലെ തുളസിക്കതിർ കണ്ടിട്ട് ഇഷ്ടം തോന്നീട്ട്"
"ഉവ്വോ?"
"ഉം"
"എന്നാൽ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറയട്ടെ?"
"എന്താ?"
"തുളസിക്കതിർ ചൂടിവരാൻ ഒരുകാരണമുണ്ട്.  കഴിഞ്ഞാഴ്ചയിൽ താൻ പറഞ്ഞില്ലേ, 'ജയേ, നിൻറെ മുടിയിൽ തുളസിക്കതിർ ചൂടിവന്നാൽ നല്ല ചന്തമായിരിക്കുന്ന്. മറന്നു പോയി അല്ലേ?"

ഞാൻ ചിരിച്ചു. ആ ചിരി ആവിയായിപ്പോയില്ല.

"ഓ... നമ്മൾ പറഞ്ഞാലും പെണ്ണുങ്ങൾ അനുസരിക്കുമോ?"

"ഓ അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. ചുമ്മാ തോന്നി. അപ്പോൾ താൻ പറഞ്ഞതോർത്തു. എന്നാപ്പിന്നെ ആയിക്കോട്ടേന്നുകരുതി"

"ഗുഡ്" ഞാൻ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതേയുള്ളു.

"നളചരിതം ആട്ടക്കഥ..."

കൃഷ്ണൻകുട്ടിസാർ ബംഗാൾ ഉൾക്കടലിൽ രൂപംകൊണ്ട ന്യൂനമർദ്ദത്താൽ ചീറിയടിച്ച് കയറിവന്ന മഴപോലെ ക്ലാസ്സിലിലെത്തി ദൗത്യം തുടങ്ങി.

സാർ നളചരിതം ആടുമ്പോൾ എൻറെ കൈ ജയയുടെ മുടിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു.  ബഞ്ചിനുപുറകിലൂടെ.  ഇടയ്ക്കവൾ എന്നെ ഒന്നുതിരിഞ്ഞുനോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അപ്പോൾ ആ കണ്ണുകൾക്ക് എന്നോടെന്തോ പറയാൻ ബാക്കിയുണ്ടെന്നെനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.

"നിനക്ക് വേറെ പണിയൊന്നുമില്ലെഡേയ്?"

സുനിലാണ്. അവനും ജയയും മുന്നാളാണ്.  അതിൻറെ കലിപ്പാണവന്.  ജയയുടെ മുടി അവന് ഇഷ്ടവുമല്ല.  അവനിഷ്ടം സിന്ധുവിനെയാണ്. സിന്ധുവിനും മുടിയുണ്ട്. പക്ഷേ നീളം ജയയുടെ അത്രയുമില്ല.  എന്നാൽ കുഴപ്പം അതല്ല,  അവളുടെ തലയിൽ നിറയെ പേനാണ്.  പേൻപുഴുപ്പി എന്നാണ് ജയ രഹസ്യമായി അവളെ വിളിക്കുന്നത്.  ഞാനും കണ്ടിട്ടുണ്ട് - സിന്ധുവിൻറെ തലയിലൂടെ പേനുകൾ മുങ്ങാകുഴിയിട്ടു നീന്തുന്നത്.

"പോടാ... നീയാ പേൻപുഴുപ്പിയുടെ തലേൽപോയിപ്പിടി"

അവൻ മിണ്ടിയില്ല.

"സൈലൻസ്.." കൃഷ്ണൻകുട്ടി സാർ ക്ലാസ്സിൽപറയുന്ന ആകെയുള്ള ആംഗലേയം സൈലൻസറില്ലാതെ ചെവിയിൽ വന്നു പതിച്ചു.

******                        ******                              *****

"ഡാ.. നീയെനിക്ക് ബുക്കുതന്നില്ല"
"നാളെയാകെട്ടെടീ.  ഓ.വി വിജയൻ മതിയോ?"
"വേണ്ട.."
"കാര്യം?"
"ഓ.. അയ്യാളുടെ നോവൽ തുടങ്ങുന്നത് തന്നെ രാജാവ് അപ്പിയിടുന്നതിനെപ്പറ്റിയാ... നിക്ക് വേണ്ടാ!!"

ഹ്യുമർസെൻസ്! സ്ത്രീകളിലേറ്റം തമാശപറയുന്നവളേ... ഞാനത് മനസ്സിൽ പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

"വായിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്നത് വല്ലതും കൊണ്ടു താ"

അടുത്ത ദിവസം ഞാൻ ജയശ്രീക്ക്‌ 'ദൈവത്തിൻറെ വികൃതികൾ' കൊണ്ടുകൊടുത്തു. അവളുടെ കവിൾ തുടുത്തു. കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.

"എം. മുകുന്ദൻറെ ബുക്കൊന്നും ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല. വായിച്ചു നോക്കട്ടെ,  എന്നിട്ട് പറയാം"

"ആയിക്കോട്ടെ.."

ബുക്കും വാങ്ങി പിരിയുമ്പോൾ ചോദിച്ചു.
"ഇന്ന് തലയിൽ ചൂടിയിരിക്കുന്ന പൂ കണ്ടോ?"
"കണ്ടിരുന്നു. അതിന് കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡും മനസ്സിൽ കൊടുത്തല്ലോ.."

"താങ്ക്സ്. എന്നാൽ ഒരുകാര്യം കൂടി ചോദിച്ചുകൊള്ളട്ടെ? താൻ എതിരുപറയരുത്"

"എന്നതാ?" ഞാൻ കുതുകം പൂണ്ടു.

"വരുന്ന തിങ്കളാഴ്ച എന്റെ ജന്മദിനമാ. എൻറെ കൂടെ ഊരമ്മൻകോവിലിൽ വരുമോ?"

ഞാനൊന്നും മിണ്ടാതെ നിന്നു.  സത്യത്തിൽ എൻറെ പകുതി മനസ്സുമാത്രമേ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

"ഊരമ്മൻകോവിലിൽ....."
"വരാല്ലോ ... ക്ലാസ്സ് കട്ടുചെയ്യണോ ?"
"പിന്നെ ചെയ്യാതെ? അന്നത്തെ ദിവസം എനിക്ക് തരണം. കോവിലിൽ പോയി ഒന്ന് പ്രാർത്ഥിക്കണം, സിറ്റിയിൽ ഒന്ന് കറങ്ങണം, എവർഗ്രീനിൽ പോയി ഒന്ന് കഴിക്കണം. എല്ലാം എൻറെ ചെലവ്.."

"ജയ ... സത്യത്തിൽ ഇത്‌ നിൻറെ ജന്മദിനമോ അതോ...?"

"ൻറെ തലമുടീടെ .."  ജയ ചിരിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുല്ലപ്പൂദന്തങ്ങളും, ചുണ്ടുകളും പറയാൻ എന്തോ ബാക്കിവച്ചിരുന്നതുപോലെ തോന്നി.

കാച്ചെണ്ണയുടെ ഗന്ധം സമ്മാനിച്ച് ജയശ്രീ നടന്നകന്നു.  ആ പോക്കിൽ അവൾ ദർഭമുനകൊണ്ടെന്നപോലെ എന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാലോ എന്ന് ഞാൻ ശങ്കിച്ചുപോയി.

********                               *******                                     ************

പത്തനംതിട്ട ഊരമ്മൻ കോവിലിനു മുമ്പിലുള്ള ആൽത്തറയിലെ ഇരുപ്പ് പുതുതല്ല.  മനസ്സ് ശാന്തമാക്കാനും, ചിന്തകൾക്ക് മേച്ചിൽപ്പുറംതേടാനും എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലമിതാണ്. തലയ്ക്ക് മുകളിൽ പക്ഷികളുടെ കളകള നാദം, മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ പൊഴിയുന്ന ആലിൻകായ്കൾ ലക്ഷ്യമില്ലാതലയുന്ന പോലെ കണ്ണെത്തും ദൂരെ ആൾത്തിരക്ക്, അനുരാഗ് തിയേറ്ററിലെ രഹസ്യസങ്കേതത്തിലേക്കെന്നപോലെ തോന്നിക്കുന്ന ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടർ.

"ഒത്തിരി നേരമായോ?"
ഞാൻ തലയൊന്നുയർത്തി. ശകുന്തള മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷയായിരിക്കുന്നു.
"ഏയ്.. ല്ല "
"വരൂ.."

ഞാനെണീറ്റ് ജയയോടൊപ്പം നടന്നു. പോകുന്ന പോക്കിൽ ഞാൻ പറഞ്ഞു.
"ഡോ .. ഞാനൊരച്ചായനാ, എനിക്കീ അമ്പലത്തിലെ  ചടങ്ങുകൾ ഒന്നും അറിയില്ല. താൻ മുമ്പിൽ നിന്നോണം. ഞാൻ തന്നെ ഇമിറ്റേറ്റ്‌ ചെയ്തോളാം"

"ഓ .. ആയിക്കോട്ടെ. ഞങ്ങൾക്ക് വലിയ ചടങ്ങുകൾ ഒന്നുമില്ല മാഷേ, സിംപിൾ.  ആ ക്യൂവിൽ നിൽക്കുക, കണ്ണടച്ചൊന്നു പ്രാർത്ഥിക്കുക, പ്രസാദംവാങ്ങിപ്പോരുക. അല്ലാതെ അച്ചായന്മാരെപ്പോലെ വിശുദ്ധന്മാരുടെ പ്രതിമയോട് മത്സരിച്ച് കുറ്റിയടിച്ച് നിൽക്കണ്ടതില്ല"

"പറയാൻ മറന്നു.. ഒരച്ചായന്റെ ജന്മദിനാശംസകൾ. ഹിന്ദുപെൺകുട്ടിക്ക്.."

അവളുടെ വാക്കുകൾ സത്യമായിരുന്നു. എല്ലാം പെട്ടെന്ന് കഴിഞ്ഞു. കണ്ണടച്ച് കൈകൾകൂപ്പിനിൽപ്പും, പ്രസാദം വാങ്ങലും എല്ലാം.  തിരികെ ആൽത്തറയിൽ എത്തിയപ്പോൾ ജയ പറഞ്ഞു.

"തനിക്ക് ഞാൻ കുറിയിട്ട് തരാം"

അവൾ എൻറെ നെറ്റിയിൽ കുറിതൊട്ടു. ചന്ദനതിന്റെ ഒപ്പം അവളുടെ സ്പർശനം കുളിരണിയിക്കുന്നതായിരുന്നു. അപ്പോൾ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു.  'വിഡ്ഡീ, ഈ പെൺകുട്ടി നിൻറെ സുഹൃത്ത് മാത്രമാണ്. കേവലം സഹപാഠി മാത്രം.. കാമുകി അല്ല'

"എന്തേ ചിന്തിക്കുന്നെ ?"
"ഒന്നൂല്ല.  നെറ്റിയിലൊരു കുളിര് "
"നല്ലത്. തൻറെ മനസ്സൊന്ന് തണുക്കട്ടെ"

ഞാനൊന്ന് ഞെട്ടി. മനസ്സിൻറെ ചൂട് അവൾ എങ്ങിനെ അറിഞ്ഞു?

ഞങ്ങൾ നടന്നു. അവൾ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു. അന്നേ ദിവസം അവളുടെ മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ യന്ത്രവും.

ഡി.സി ബുക്‌സിന്റെ പുസ്തകമേള, ഒന്നുരണ്ട് പി.എസ്.സി. അപേക്ഷ അയക്കൽ, എവർഗ്രീനിൽ ഉച്ചയൂണ്, പിന്നെ എയ്ഞ്ചൽ ഐസ്ക്രീം പാർലറിലെ ചെറുകസേരകളിൽ ഫ്രൂട്സലാഡ്‌ കാത്തിരിപ്പ്.

"അങ്ങിനെ ടീനേജ് വിടപറഞ്ഞു"  വെട്ടിമിനുക്കി പോളീഷ് സുന്ദരമാക്കിയ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മേശയിൽ താളംപിടിച്ചവൾ പറഞ്ഞു.

"വലിയ പെണ്ണായി"  ഞാൻ ആ താളം ഏറ്റുപിടിച്ചു.

"അതൊക്കെ എന്നെയായി...എല്ലാമാസവും അതിൻറെ അനുസ്മരണവും നടക്കുന്നുണ്ട്" അതുംപറഞ്ഞവൾ എന്നെ കളിയാക്കാനെന്നപോലെ ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുല്ലമൊട്ടുകൾ ചുണ്ടുകളുടെ ശ്രീകോവിൽ തുറന്നു ദർശനം നൽകി.

എയ്ഞ്ചൽ അണ്ണാച്ചി ഫ്രൂട്സലാഡ്‌ കൊണ്ടുവച്ചു.  അതിൻറെ മുകളിൽ അലങ്കാരമായിക്കിടന്ന ചെറിപ്പഴം ഞാൻ വായിലേക്കിട്ടു.

ജയ ഞാൻ വാങ്ങിയ ബുക്കുകൾ മറിച്ചുനോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തെന്നപോലെ പറഞ്ഞു.

"ദൈവത്തിൻറെ വികൃതികൾ വായിച്ച് തുടങ്ങി... എന്തോ അത്ര സുഖമില്ല"

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ആ വിരൽത്തുമ്പുകളിലെ സൗന്ദര്യം ഊറ്റിക്കുടിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഇതിനു മുമ്പ് താൻ തന്ന ബ്രോം സ്റ്റോക്കറുടെ ഡ്രാക്കുള നമ്മൾ പറയുന്നപോലെയൊന്നുമില്ല.  എനിക്കത് വായിച്ചിട്ട് പേടിയൊന്നും തോന്നീല്ല..."

"ഉം" ഞാൻ മൂളി.

"പിന്നെ താൻ കഴിഞ്ഞമാസം ഒരു സാധനം തന്നില്ലേ..'മരുഭൂമികൾ ഉണ്ടാകുന്നത്'?  എന്ത് സാധനമാ മാഷേ അത്? നോവലോ അതോ നോവലോ? പ്രബന്ധം എഴുതിവച്ചിട്ട് നോവലെന്ന പേരിട്ടാൽ വായനക്കാർ വന്ന് വാങ്ങിക്കോളുമല്ലോ.."

"ഉം.." എൻറെ വായിൽ അപ്പോളും ഫ്രൂട്സ്‍ലാടും, കണ്ണിൽ നെയിൽപോളിഷ് പുരട്ടിയ വിരലുകളുമാണ്.

അവൾ എൻറെ കൈയിൽ കയറിപിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു "ടോ .. താനെനിക്ക് വായിക്കാൻ കൊള്ളാവുന്ന എന്തേലും കൊണ്ടുത്തരുമോ?  തൻറെ പുലരി ഗ്രന്ഥശാലയിൽ പറ്റിയവല്ലതും ഉണ്ടോ?"

ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി.  ജയേ, നിൻറെ കണ്ണുകൾ എന്താണാഗ്രഹിക്കുന്നത്?

"തനിക്ക് പറ്റിയ ബുക്കേതാ ? എഴുത്തുകാരനാരാ?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.

അവൾ ഒന്ന് നിശബ്ദയായി.   ചുറ്റും ഒന്നുകണ്ണോടിച്ചു.  ഐസ്ക്രീം പാർലറിൽ ഞങ്ങൾ മാത്രമേയുള്ളൂ.  അണ്ണാച്ചി പണിയിലാണ്.  കൈ മേശയിലൂന്നി അവൾ എന്നിലേക്കടുത്തു.  എന്നിട്ട് ശബ്ദമടക്കി പറഞ്ഞു.

"പമ്മൻറെ ബുക്കുകൾ തൻറെ ലൈബ്രറിയിൽ ഉണ്ടോന്ന് നോക്ക്.. എനിക്കതുവേണം"

മനസ്സിലെ കൊള്ളിയാൻ മാറുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ ജയയുടെ മുഖത്ത് സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.  അവൾ ഊറിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.  നെയിൽപോളിഷ് വിരലുകൾ അപ്പോളും താളംപിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.  ഞാൻ എന്നോട്തന്നെ ചോദിച്ചു 'ജയേ, ഇതാണോ നിൻറെ നയനങ്ങളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചിരുന്നത്?"

"പമ്മൻറെ നോവലുകൾ" അവൾ ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ എൻറെ മനസ്സ് അപ്പൂപ്പൻതാടി പോലെ ഭാരമില്ലാതായി.  അത് പറന്നുപറന്ന് അങ്ങ് ചുട്ടിപ്പാറയുടെ മേൽ ചെന്നുനിന്നു.  എന്നിട്ട് താഴെക്കൊന്നു നോക്കി.  ഊരമ്മൻ കോവിലിൽ, വലിയ ആൽത്തറ,  കിളികൊഞ്ചലുകൾക്ക് പകരം കാക്കകളുടെ 'കാ... കാ....'  കരച്ചിൽ മാത്രം.

അപ്പോൾ ആൽത്തറയിൽ മഴത്തുള്ളികൾ പോലെ ആലിൻകായ്കൾ പൊഴിഞ്ഞുവീണുകൊണ്ടിരുന്നു.  

Friday, May 26, 2017

പ്രവാസത്തിലെ മഞ്ഞുത്തുള്ളികൾ 5, 6,

കുചേലന്റെ അവിലും വിധവയുടെ കാണിക്കയും 

ബർദുബായ് മന്ദിർ ലക്ഷ്യമാക്കി ഞാൻ നടക്കുകയാണ്.

മീനബസ്സാറിൽ പകലിൻറെ ചൂടുംചൂരും മങ്ങിത്തുടങ്ങി.  സൂര്യൻ മുഖംചുവപ്പിച്ച്  പടിഞ്ഞാറേക്ക്  പോകുന്ന സന്ധ്യ.  നഗരത്തിൽ രാവ് പകലാവുകയാണ്. എൻറെ ഇടതുവശത്ത് ദീപാലങ്കാരത്തിൽ കളിച്ചുനിൽകുന്ന ബോർഡുകൾ-റോസ്‌തമാനി എക്സ്ചേഞ്ച്, ജോയ് ആലുക്കാസ്, കല്യാൺ ജ്യൂവലേഴ്‌സ്.  ഷോപ്പുകൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മുന്നിൽ വലിയൊരു മോസ്‌ക്. മോസ്കിന്റെ ആകാശച്ചെരുവിലേക്ക് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന മിനാരം ഇരുട്ടത്ത് തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു.

പാതയോരത്ത് രണ്ടുവശത്തായും തിങ്ങിനിരന്നുകിടക്കുന്ന കടകളിലേക്ക് കണ്ണുകൾ ഓട്ടപ്രദക്ഷിണം നടത്തുമ്പോൾ കൊച്ചിയിലെ ജൂതത്തെരുവിലൂടെ നടക്കുന്ന അനുഭൂതി എനിക്കുണ്ടായി. ഷോലെപ്ലസ്സാ ടെക്സ്റ്റയിൽസ്, ധർമേന്ദ്ര സാജനാനി ട്രേഡിങ്ങ് ഒക്കെ എഴുപതുകളിലെ ഹിന്ദി സിനിമാ സ്മരണകൾ ഉള്ളിലെവിടെയോ അലയടിപ്പിച്ചു. നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ കച്ചവടസംസ്കാരത്തിന്റെ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കഥകൾ ദയറയിലെയും, ബർദുബായിലേയും തെരുവുകൾക്കും ഇടവഴികൾക്കും പറയാനുണ്ടാകും.

"അല്ലാഹു അക്ബർ ....

മഗ്‌രിബിനുള്ള വിളി മുഴങ്ങി.  സർവശക്തനും, കാരുണ്യവാനായ ദൈവത്തെ നമ്സകരിക്കുവാൻ അവൻറെ ആലയത്തിലേക്ക് നാലുദിക്കിൽനിന്നും ജനം വന്നുകൂടുന്നു.

മൂക്കിന്റെ അറ്റത്തേക്ക് മത്സരിച്ചോടിയെത്തിയ ഗോൽകൊണ്ട, പനിനീർ പൂക്കളുടെ ഗന്ധം ക്ഷേത്രസാമീപ്യം വിളിച്ചറിയിച്ചു. കാംബോജി രാഗവും, യമുനയിലെ ഓളങ്ങളും, വൃന്ദാവനത്തിലെ സൗരഭ്യവും എന്നെ തേടിവരുന്നു!

ബർദുബായിൽ ക്രീക്കിനോട് ചേർന്ന് സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന മന്ദിറിന് 1958-ൽ ആണ് ദുബായ് രാജാവായിരുന്ന ഷേഖ് റാഷിദ് ബിൻ സായിദ് അൽ മക്ത്തും അനുവാദം നൽകിയത്. രാജ്യത്തെ ജനസംഖ്യയിൽ മുൻപന്തിയിൽ നില്കുന്ന ഇന്ത്യൻ കമ്മ്യൂണിറ്റിയെ സ്വന്തം പ്രജകളെപ്പോലെ  ഭരണകൂടം സ്വീകരിച്ചതിൻറെ പ്രതിഫലനം  ഇവിടം മാത്രമല്ല, കരാമയിലെ സെന്റ് മേരീസ് ചർച്ചും, ട്രിനിറ്റി ചർച്ചും, സെന്റ് തോമസ് ഓർത്തഡോക്സ് ചർച്ചും, ജബൽ അലി ഗുരുദ്വാരയും, ചർച്ച് കോംപ്ലക്‌സും  ഒക്കെ പറയുന്നുണ്ട്. അതിഥി ദേവോ ഭവ!

അർച്ചനക്കെത്തിയ പൂക്കളുടെ ഗന്ധം ഏറിയപ്പോൾ സായംസന്ധ്യയുടെ പൂമുഖത്ത് നിന്ന് മന്ദിറിനു മുന്നിലെ മരച്ചുവട്ടിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം എന്നെ മാടിവിളിച്ചു. 'പെരുമാൾ സ്റ്റാർസ് ജനറൽ ട്രേഡിങ്ങ്' നീലനിറത്തിൽ അറബിയിലും, ചുവന്ന നിറത്തിൽ ഇഗ്ളീഷിലും എഴുതിയിരിക്കുന്ന കടയിൽ നല്ല തിരക്ക്.  ഭക്തരുടെ ആവശ്യത്തിനുള്ള പൂജാസാമഗ്രികൾ വിൽക്കുന്ന കടയാണത്.

പെരുമാൾ സ്റ്റോഴ്സിന്റെ ഇടതുവശത്തായി ഷൂറാക്കിൽ ഞാൻ ഷൂ ഊരിവച്ചു. മുമ്പിൽ ശ്രീകൃഷ്ണ മന്ദിറിലേക്ക് പോകുന്ന സ്ത്രീകളുടെ പിന്നിൽ ഞാനും നടന്നു.  ക്ഷേത്രത്തിലേക്കായാലും നാരീമണികളുടെ കലപില ശബ്ദത്തിന് കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല.  അല്ലെങ്കിൽ തന്നെ വായടച്ച വനിതാ വാ പോയ ആയുധമാണല്ലോ. ഭഗവാനത് മനസ്സിലാകും.  അമ്പാടിയിലെ അമ്മമാരുടെ മുന്നിൽ കുറുമ്പുകാട്ടി ഓടിനടക്കുന്ന ഉണ്ണിക്കണ്ണനെ ഞാനൊന്ന് മനസ്സിൽ കണ്ടു.

മന്ദിറിനകത്തേക്ക് ഞാൻ പാദങ്ങൾ എടുത്തു വച്ചു.  കാതിലേക്ക് കൃഷ്ണസ്തുതികൾ വന്നുപുണരുമ്പോൾ എൻറെ കണ്ണുകൾ അമ്പാടിയിലെ ആ കള്ളക്കണ്ണനെ കാണാൻ കൊതിച്ചു. കൃഷ്ണാ... നീയെവിടെ? മുന്നിലെ ആൾത്തിരിക്ക് കാരണം എനിക്ക് ആരൂപം കാണാൻ കഴിയുന്നില്ല. ക്ഷേത്രം എന്നുപറയുന്നതിനേക്കാളും ഒരു ഹാൾ എന്നുപറയുന്നതായിരിക്കും ഉത്തമം. അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ വലതുകോണിൽ കുറെ സ്ത്രീകൾ ഭഗവാന് പൂക്കൾകൊണ്ട് മാല ഉണ്ടാക്കുകയാണ്.  ഞാൻ അൽപനേരം അത് നോക്കിനിന്നു.  ആ സ്ത്രീകൾ അവരുടേതായ ലോകത്താണ്.  ഉണ്ണിക്കണ്ണൻറെ അമ്മമാരാകാൻ കൊതിക്കുന്ന അമ്മമുഖങ്ങൾ.

അകത്ത് അധികം തിരക്കില്ല.  ഭഗവാൻറെ ദർശനസുഖം ഏൽക്കാൻ വലതുവശത്ത് സ്ത്രീകളും, ഇടതുവശത്ത് പുരുഷന്മാരും നിരന്നു നിൽക്കുന്നു. ചിലർ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഭഗവാൻറെ സൂക്തങ്ങൾ ഉരുവിടുകയും, പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.  ആ മുഖങ്ങളിൽ പ്രസരിപ്പോടെ നിൽക്കുന്ന ഭക്തിയുടെ സൗന്ദര്യം എൻറെ മുഖത്തില്ലല്ലോ എന്ന് സ്വയം ചിന്തിച്ച് ദർശനസായൂജ്യം നേടാൻ ഞാൻ ചുവടുകൾ വച്ചു.

രാധയും കൃഷ്ണനും! മനസ്സിന് പരിചിതമായ ഉദാത്തമായ പ്രണയജോഡി.   ശ്രിനാഥ്ജി ബാബയുടെ മൂർത്തിക്ക്  മുൻപിൽ ഞാൻ നിന്നു.  നെറ്റിയിൽ ആകർഷകമായ കുറിച്ചാർത്തി  ഒരു ബ്രാജ്വാസി ഭഗവാൻറെ രൂപത്തിനടുത്തായി ശ്രദ്ധയോടെ നിൽക്കുന്നു. ശ്രീകോവിലിനും (അങ്ങനെ പറയാമോ?) ഭക്തർക്കുമിടയിൽ വേർതിരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത് വലിയ ഒരു പാത്രത്തിലെ ജലത്തിൽ താമരപ്പൂക്കൾ തുള്ളിക്കളിക്കുന്നു. ഞാൻ സാകൂതം നോക്കി. എത്രയോ നാളുകൾക്ക് ശേഷമാണ് താമരപ്പൂക്കൾ മൺമുന്നിൽ വിരുന്നെത്തുന്നത്!

ഞാൻ കണ്ണുകൾ അടച്ചുനിന്നു.  ശ്വസിക്കുന്നത് വൃന്ദാവനത്തിലെ കുസുമങ്ങൾ പരത്തുന്ന ഗന്ധവും, കാണുന്നത് കണ്ണൻറെ പുഞ്ചിരിതൂകുന്ന വദനവും, കേൾക്കുന്നത് പാഴ്മുളംതണ്ടിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നാദധാരയും. മനസ്സ് ഗോകുലത്തിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി.  ഗോവർദ്ധനഗിരിയും, കാലിക്കൂട്ടവും, കാളിയമർദ്ദനവും എല്ലാമെല്ലാം മുന്നിൽ വന്ന് നിരന്നുനിന്നു. പൂതന മരണവെപ്രാളത്തിൽ പിടയുമ്പോൾ ആ മുലയിൽ പുഞ്ചിരിയോടെ പറ്റിപിടിച്ചു കിടക്കുന്നവൻ. വെണ്ണ മോഷ്ടിക്കാൻ നീണ്ട ആ കരംതന്നെ തേർത്തട്ടിൽ അശക്തനായി കിടക്കുന്ന പാർത്ഥനെ പിടിച്ചുയർത്തി മാറോട് ചേർത്ത് വീരനാക്കുന്നു. ആ നിൽപ്പ് എത്ര നേരം നിന്നു എന്നെനിക്കറിയില്ല. അങ്ങകലെ  ഗ്രാമത്തിലെ ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും ദാസേട്ടൻറെ ശബ്ദവീചികൾ കാതുകളിൽ ഓടിയെത്തിയപോലെ..

"ഒരു നേരമെങ്കിലും കാണാതെ വയ്യെന്റെ
ഗുരുവായൂരപ്പാ നിൻ ദിവ്യരൂപം
ഒരുമാത്രയെങ്കിലും കേൾക്കാതെ വയ്യ നിൻ
മുരളി പൊഴിക്കുന്ന ഗാനാലാപനം
മുരളി പൊഴിക്കുന്ന ഗാനാലാപനം...."

കൃഷ്ണലീലകളിൽ ലയിച്ചു നിന്ന ആ സമയം പള്ളിയിലെ ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുംപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. അതേ വികാരം, അതേ ആഡ്രിലിൻ ആണ് സിരകളിൽ പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

ഉയർന്നു താഴുന്ന ഭക്തരുടെ ശബ്ദവും, മണിയൊച്ചയും മനസ്സിനെ തിരികെ മന്ദിറിനകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു.  ഭഗവാൻറെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ആ ബ്രാഹ്മണൻ സന്ധ്യാആരതി ഉഴിയുകയാണ്. അപ്പോൾ നെയ്യുരുകുന്ന ഗന്ധം എവിടെനിന്നോ വിരുന്നുവന്നു.

മുമ്പിൽ നിൽക്കുന്നവരിൽ ചിലർ ഭഗവാനായി പൂക്കളും, പഴങ്ങളും സമർപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.  ചിലർ ഡോക്കുമെന്റുകൾ ആ ബ്രാഹ്മണന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു.  അതയാൾ ഭഗവാൻറെ മുന്നിൽകൊണ്ടുചെന്ന് മൂർത്തിക്ക് മുന്നിൽ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞ്, സ്പർശനം നൽകി തിരികെ കൊണ്ടുകൊടുത്തു. ആ കൊടുക്കൽ വാങ്ങലിനിടയിൽ യു.എ.ഇ. ദിർഹം മൂകസാക്ഷിയായി.

ഇടയ്ക്ക്  മലവെള്ളപ്പാച്ചിൽ പോലെ കയറിവന്ന തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞു.  ഒരിക്കൽക്കൂടി ഭഗവാൻറെ രൂപവും നോക്കിയിട്ട്  ഞാൻ തിരിഞ്ഞു.  തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ഇടതുവശത്ത് ഭിത്തിയിൽ ശ്രീനാഥ്ജി ബാബായുടെ ചിത്രം. ഞാനതിലൊന്ന് തൊട്ടു.  അപ്പോൾ  തുളുമ്പിവന്നത് ഭക്തിയേക്കാൾ ആ വീരനായകൻറെ മുഖമാണ്.  ഭിത്തിയിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നും സാധാരണ കാണുന്ന സുന്ദര കോമള നീലക്കണ്ണനെ ദർശിക്കാനാകുന്നില്ല. നൂറ്റാണ്ടുകൾക്ക് മുമ്പുള്ള പെയിന്റിങ്ങിന്റെ കോപ്പിയോ പുനരവതരണമോ ആണ്. എല്ലാം റോയൽ ബ്‌ളാക്ക്.

ഞാൻ ഭിത്തിയോട് ചേർന്ന് ഭക്തർ ഇരിക്കുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.  ചിലർ ഇരുന്ന് ജപിക്കുന്നു. ചിലർ സാഷ്ടാംഗം വീണ് പ്രണമിക്കുന്നു. ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ അഹംഭാവവും താഴ്ത്തിവച്ച് ഭഗവാനുമുമ്പിൽ വണങ്ങുന്നവരെ നോക്കി ഞാനിരുന്നു. അവിടെ ഭക്തനും ഈശ്വരനും മാത്രം. ലഭിച്ചതും, ലഭിക്കാനുള്ളതുമായ നന്മകൾക് ഒരു പ്രണാമം.

ഞാൻ എണീറ്റു. പടവുകൾ താഴേക്കിറങ്ങി. അവിടെ ഒരു വിളക്ക് തെളിയിച്ചുവച്ചിരിക്കുന്നു.  വിളക്കിൽ നിന്നും കത്തിയമരുന്ന നെയ്യുടെ ഗന്ധം ഒരു ഹോമകുണ്ഡത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുംപോലെ തോന്നിപ്പിച്ചു. അഗ്‌നി ഭഗവാനെ ഒന്ന് വണങ്ങി ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

പുറത്തേക്ക് പോകും മുമ്പ് വീണ്ടും ഒരു ചെറിയ ഹാൾ ആണ്. അവിടെ ഭിത്തിയിൽ നിറയെ ഭഗവാൻറെ വിവിധ രൂപങ്ങൾ, ഭാവങ്ങൾ.  കണ്ണുകൾ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക് നീണ്ടു.   ഹിന്ദിയിൽ ഓരോ ചിത്രത്തിനും അടിക്കുറിപ്പുണ്ട്.   മംഗലാ, ഉദ്യാൻ, സന്ധ്യാ ആരതി,  ശൃംഗാർ,  രാജഭോഗ്,  ശയൻ ....  ഭഗവാൻറെ ഓരോരോ ചേഷ്ടകൾ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ആ  ചിത്രങ്ങളിലെ കണ്ണൻറെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞുനിന്നത് സൗമ്യവും ശാന്തവും മാത്രമായിരുന്നു.

ബാഗ് തൂക്കി ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.  പെരുമാൾ ട്രേഡേഴ്‌സിന്റെ മുന്നിൽ വച്ചിരുന്ന ഷൂ എടുത്തിട്ടു.

ചക്രവാളക്കോണിൽ ചുവപ്പ് പരവതാനി വിരിച്ച് ഭഗവാൻ യാത്രയായിട്ട് ഏറെനേരമായി.  തെരുവുവിളക്കുകൾ സൂര്യൻറെ ജോലി ഏറ്റുപിടിച്ചു.  പുറത്തേക്കുള്ള ചെറുബഞ്ചിൽ ഞാൻ ഇത്തിരി നേരം ഇരുന്നു. നാട്ടിലുള്ള ഭക്തന്മാർ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാണെന്ന് വെറുതെ ഒന്നാലോചിച്ചുപോയി.  അമ്പലക്കുളം, മണ്ഡപം,  ഉത്സവപ്പറമ്പ്,  ആൽത്തറ, ചെണ്ടമേളം, നാദസ്വരം....

വലിയ മോസ്‌കും കടന്ന് ഞാൻ തിരികെ നടന്നു.  കണ്ണുകൾ ആ മിനാരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് പ്രവഹിക്കുന്ന ഇളം മഞ്ഞനിറത്തിലേക്ക് തറച്ച് നിന്നു.

മുന്നിൽ വീണ്ടും ഊടുവഴികൾ.  വീക്കെന്റിന്റെ മധുനുകരാൻ എത്തുന്നവരാൽ എങ്ങും തിരക്കേറുകയാണ്‌. ഞാനെൻറെ കഴുത്തിൽ കിടക്കുന്ന കൊന്തയിൽ ഒന്ന് തലോടി. വീണ്ടും ക്രീക്കിൽനിന്നും ഒരിളംകാറ്റ് എന്നെ തഴുകി കടന്നുപോയി.

അപ്പോൾ മനസ്സിൻറെ കോണിലെവിടെയോ, ഗുരു സന്ദിപന്റെ ആശ്രമത്തിൽ ഒപ്പം കഴിഞ്ഞ നാളുകൾ അയവിറക്കി അവൽപൊതിയുമായി  ഭഗവാൻറെ ദർശനം തേടി പോകുന്ന കുചേലനെ ഓർമ വന്നു.  തിരികെ, അളവറ്റ ധനത്തിനുടമയായി അതറിയാതെ കുചേലൻ നടക്കുകയാണ്.

വിധവയുടെ കാണിക്കയും (മാർക്കോസ് 12 : 41 - 44), കുചേലൻറെ അവിൽപൊതിയും (ഭാഗവത പുരാണം) പ്രതീകങ്ങളാണ്.  ഭക്തിയുടെ ഓളപ്പരപ്പിലേക്ക് മനസ്സുകളെ ആകർഷിക്കുന്ന പ്രതീകങ്ങൾ.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------


ഓഫീസിലെ പൂച്ച 
മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾ ആകാശവിതാനത്തുള്ള വെളിച്ചത്തെയാകെ കാർന്നുതിന്നുനിന്നപ്പോൾ  താഴെ മരുഭൂമിയിലെ മണൽത്തരികൾ അതുനോക്കി വെള്ളമിറക്കി.  അപ്പോൾ ഒരിരമ്പലോടെ പാഠാന്റെ വണ്ടി പഴയ പ്രൊജക്റ്റ് ഓഫിസിനുമുന്നിൽ നിന്നു. ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.  കണ്ണുകൾചുറ്റുപാടും ഒരോട്ടപ്രദിക്ഷിണം നടത്തി.  ഉത്സവം കഴിഞ്ഞ് നാടും നാട്ടാരും ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ അമ്പലപ്പറമ്പുപോലെ  വിജനത എങ്ങുംതളംകെട്ടിനിൽക്കുന്നു.  ഇനിയൊരുത്സവത്തിൻറെ പ്രതീക്ഷ ബാക്കി നിർത്തി താളവും, മേളവും, വർണ്ണശോഭയും, വെടിക്കെട്ടിന്റെ മാറ്റൊലികളും,  ഉറങ്ങാത്ത രാവുകളൂം എല്ലാം പടിയിറങ്ങി.

അത്യാവശ്യം ചില ഫയലുകൾ എടുക്കണം. ഞാൻ പോക്കറ്റിൽനിന്നും താക്കോൽ എടുത്ത് ഓഫീസിൻറെ വാതിൽ തുറന്നു.  അടച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന മുറിയിൽനിന്നും മുഷിപ്പൻ ഗന്ധം പുറത്തേക്ക് ചാടിയിറങ്ങി എന്നെ കൊഞ്ഞനം കാട്ടി.  കറണ്ടും വെള്ളവും കട്ട് ചെയ്തിട്ട് ഒരാഴ്ച്ചയായി.  അൻപതോളം സ്റ്റാഫുകളും, അഞ്ഞൂറിൽപ്പരം വർക്കേഴ്‌സും വിഹരിച്ചിരുന്ന പ്രൊജക്റ്റ് ആയിരുന്നു ഇത്.  ഇന്ന് ഒരാളെകാണണമെങ്കിൽ പാടുപെടണം. ഇത്തിരി വെട്ടത്തിനായി ഞാൻ ജനാല തുറന്നു.  അങ്ങുദൂരെയെവിടെയോ ഹാൾ ട്രക്കിന്റെ ഇരമ്പൽ മാത്രം മുഴങ്ങുന്നു.

"മ്യാവൂ..."

എവിടെനിന്നോ ഒരു പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ കാതിൽ വന്നലച്ചു.  ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ആകാംഷയോടെ തലനീട്ടി.  എൻറെ തല കണ്ടതും ആ വെളുത്തപൂച്ച ഓടിവന്നു.  എന്നെ നോക്കി കരയാൻ തുടങ്ങി. അതൊരു സാധാരണ കരച്ചിൽ ആയിരുന്നില്ല. ഒരു നിലവിളി പോലെ...വന്യമായ അലർച്ചപോലെ. പൂച്ച ഓഫീസിലേക്ക് കയറിവരാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ കൈകൊണ്ട് ഓടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"പോ പൂച്ചേ... പോ  " അറബിനാടാണെങ്കിലും ഞാൻ മലയാളത്തിൽ പൂച്ചയെ ഓടിക്കാൻ കൈകൾ ഓങ്ങി.  പക്ഷെ പൂച്ചയുണ്ടോ പോകുന്നു? കാർ പാർക്കിൽ ഡ്രൈവർ പഠാൻ അല്ലാതെ അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ല.  അങ്ങുദൂരെ ഈ മരുഭൂമിയിലെ  ജീവൻറെ അവശേഷിപ്പുപോലെ കുടുസ്സുക്യാബിൽ സെക്യൂരിറ്റി ഉറക്കംതൂങ്ങുന്നുണ്ടാകാം.  പൂച്ചയുടെ കരച്ചിൽ ഉച്ചത്തിലായി. പേപിടിച്ച നായയെപ്പോലെ അത് എന്നെ നോക്കി നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.  അപ്പോളാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത് ... ഈ പൂച്ച ഗർഭിണിയാണോ? അതിൻറെ ഉന്തിനിൽക്കുന്ന വയറ്റിനുള്ളിൽ മൂന്നുനാലു ജീവനെങ്കിലും കാണും.

ആവശ്യമുള്ള ഫയലുകൾ എടുത്ത് ഞാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. കതക് പൂട്ടുമ്പോൾ പൂച്ച എൻറെ കാലിൻറെ അടുത്തുവന്നു. ഞാൻ നടന്നപ്പോൾ അത് പിന്നാലെ നിലവിളിയുമായി ഓടിവരുന്നു.  ഇത് കരച്ചിലോ അതോ നിലവിളിയോ?  പൂച്ചക്ക് ഭ്രാന്തുപിടിച്ചോ? സത്യത്തിൽ എനിക്കപ്പോൾ പേടിതോന്നിപ്പോയി.  ഈ പൂച്ചയങ്ങാനം എന്നെആക്രമിച്ചാലോ?  ഞാൻ വേഗം ചാടി വണ്ടിയിൽ കയറി.  പഠാൻ ആക്‌സിലേറ്ററിൽ കാലമർത്തിയപ്പോൾ ഒരിരമ്പലോടെ പിക്കപ്പ് പാഞ്ഞു. ഓഫീസ് വിജനതയിൽ നിന്നും നാഗരികതയുടെ ശബ്ദമലിനീകരണത്തിലേക്കുള്ള ഓട്ടം.  ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.  നിലവിളിയോടെ  എന്നെതന്നെ  നോക്കിനിൽക്കുന്ന പൂച്ച. അതിൻറെ കലങ്ങിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും നീർകണങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് പടരുന്നുണ്ടോ?

കണ്ണിൽനിന്നും മറയുന്നതുവരെ ഞാൻ ആ ജീവിയെതന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയിരുന്നു.  യാത്രായിലുടെനീളം മനസ്സിൽ ആ വെളുത്ത പൂച്ചയുടെ മുഖമായിരുന്നു.  ഒരപായമണിനാദം പോലെ ആ ശബ്ദം കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു.

ഓഫീസിൽ ഈ കഥ ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു സഹപ്രവർത്തകൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകളഞ്ഞു.  മനസ്സിൽ നൊമ്പരത്തിന്റെ വലിയൊരുമുറിപ്പാടുണ്ടാക്കിയ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു അത്.

"ആ പൂച്ച വിശന്നിട്ടു കരയുവാ ൻറെ ഭായീ. ...!!"

മനസ്സിലേക്ക് വലിയൊരു വാൾ തുളഞ്ഞുകയറിയ വേദന !  പൂച്ചയുടെ നിലവിളി ഇപ്പോഴും കാതിൽ മുഴങ്ങുന്നു.   ദൈവമേ, എനിക്കത് അപ്പോൾ ചിന്തിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ..... എൻറെ ബാഗിൽ ഭാര്യ കൊടുത്തവിട്ട ഉച്ചഭക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ.  അത് ആ പൂച്ചക്ക് കൊടുക്കാമായിരുന്നു. ആ  ഓഫീസ് അടച്ച് എല്ലാവരും സ്ഥലം വിട്ടിട്ട് ദിവസങ്ങൾ ആകുന്നു.  അപ്പോൾ ഇത്രയും ദിവസം ആ പൂച്ച പട്ടിണിയായിരുന്നോ??

എനിക്ക് എന്നോടുതന്നെ ദേഷ്യവും  പുച്ഛവും തോന്നിപ്പോയി നിമിഷം.  പാവം ജീവിയുടെ കരച്ചിലിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ.

മനസ്സിൻറെ വെള്ളിത്തിരയിൽ ചില ഒരു പഴയ ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ചിത്രം പോലെ ചില രംഗങ്ങൾ മിന്നി മായാൻ തുടങ്ങി.

പ്രൊജക്റ്റ് വർക്കിൻറെ  മൂർദ്ധന്യാവസ്ഥ.  ആറ് ഓഫീസ് ക്യാബിനുകൾ നിറയെ സ്റ്റാഫുകൾ, എല്ലാവരും തിരക്കോടുതിരക്ക്. ഓഫീസിനു പുറത്ത്  സൈറ്റിൽ എവിടെ തിരിഞ്ഞാലും നീലയും മഞ്ഞയും കവറോൾധാരികൾ. ഓഫീസിൽ എല്ലാവരേക്കാളും ഹാർഡ് വർക്ക് ചെയ്യുന്ന ക്യോസേര പ്രിൻറർ.  ആയിരക്കണക്കിന് കറുപ്പുംവെളുപ്പും കുഞ്ഞുങ്ങളെയാണത് ദിവസവും പ്രിന്റർ  പെറ്റിടുന്നത്.

ലഞ്ചുസമയത്ത് നിമിഷനേരം കൊണ്ട് വെസ്റ്റ് ബിൻ നിറയും. ലേബർ ക്യാമ്പിലെ മുതൽ ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടൽ ഫുഡിന്റെ അവശിഷ്ടം വരെ അതിലുണ്ടാകും.

അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരിക്കൽ ഒരു പൂച്ചക്കുട്ടി അവിടെ വന്നുപെട്ടു. വെളുത്ത് മെല്ലിച്ച പൂച്ച ദിവസങ്ങൾകൊണ്ട് തടിച്ചു കൊഴുത്തു. മട്ടൻ, ചിക്കൻ, മീൻ... എന്നുവേണ്ട പൂച്ചയോട് പ്രീയം തോന്നിയ പലരും തങ്ങൾ കൊണ്ടുവരുന്നതിന്റെ ഒരു ഭാഗം അതിനുകൊടുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവശിഷ്ടങ്ങൾ തിന്നാൻ വന്നുകൂടിയ പൂച്ച ക്രമേണ മീനും, ചിക്കനും ഒന്നുമില്ലാതെ കഴിക്കാതെയായി.  ഭക്ഷണം കഴിച്ചശേഷം ക്യാബിനടിയിലെവിടെയോ പൂച്ച പോയി നീണ്ടുനിവർന്നുറങ്ങും. ഓഫീസ് ജോലിക്കിടയിൽ "മ്യാവൂ" എന്ന ശബ്ദം മുഴക്കി അവൾ തൻറെ സാന്നിധ്യം അറിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ ഒരു തറവാടിയെപ്പോലെ അവൾ വിരാചിച്ചിരുന്ന കാലത്താണ് ഞാൻ നാട്ടിൽ ഒരുമാസത്തെ ലീവിന് പോകുന്നത്. ക്രിസ്മസ്, പുതുവർഷം.. മുപ്പതുദിവത്തെ ഗുളികപ്പരുവത്തിലുള്ള ഒരു പാക്കേജിന് പ്ലാൻ നൽകി ഏതു പ്രവാസിയെയും പോലെ ഞാനും നാട്ടിലേക്ക് വിമാനം കയറി.

ഒരു രാത്രിയിൽ, ക്രിസ്മസികരോളിന്റെ മേളക്കൊഴുപ്പിനിടയിൽ ദുബായിൽ നിന്നും  വാട്സാപ്പിൽ വന്നൊരു മെസേജ് കണ്ട് തീകനലിൽ ചവിട്ടിയപോലെ ഞാൻ നിന്നു.  തലയ്ക്കുമുകളിലോ അകത്തോ ഒരു വെള്ളിടിപായിച്ച ആ മെസേജിലേക്ക് ഞാൻ കണ്ണുകൾ ഒട്ടിച്ചുവച്ചു നിന്നു.

'നമ്മുടെ പ്രൊജക്റ്റ് സസ്പെൻഡായിരിക്കുന്നു... വിത്ത് ഇമ്മീഡിയേറ്റ് ഇഫെക്ട് ..'

എൻറെ നെഞ്ചിടിപ്പ് ക്രിസ്മസ് പാട്ടിന്റെയും, സാന്താക്ളോസിന്റെയും താളമേളങ്ങൾക്കിടയിൽ അലിഞ്ഞുചേരാൻ പാടുപെട്ടു. അവധിയുടെ ബാക്കിയുള്ള പത്തുദിവസങ്ങൾ ഉന്തിത്തള്ളിയാണ് നീങ്ങിപ്പോയത്.  തുലാസിൽ നിൽക്കുന്ന പ്രവാസിയുടെ ജീവിതാനുഭവം ഇതാദ്യമായിട്ടല്ല നേരിടേണ്ടിവരുന്നത്. എങ്കിലും....

ജനുവരി ഓഫീസിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ എങ്ങും നിറഞ്ഞുനിന്നത് മരണവീട്ടിലെ മൂകതമാത്രമായിരുന്നു.  പത്ത് വർക്കേഴ്സ്, അത്രത്തോളം സ്റ്റാഫ്.  ആരും അധികം മിണ്ടുന്നില്ല.  രാവിലെ മുതൽ കിട്ടുന്ന സമയത്ത് ജോലിതീർക്കാൻ പറ്റാതിരുന്നവർ ഒരുജോലിയുമില്ലാതെ മൂകമായിരിക്കുന്നു.  ഇരുന്ന് മുഷിയുമ്പോൾ പുറത്തിറങ്ങി നടക്കുന്നു.  എല്ലാ മുഖങ്ങളിലും ഒരേ ചോദ്യം. പ്രൊജക്റ്റ് വീണ്ടും തുടങ്ങുമോ?  നമ്മുടെ ഭാവി എന്താണ്?

ദിവസങ്ങൾ കഴിയുംതോറും സ്റ്റാഫിന്റെ എണ്ണം കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞുവന്നു. ചിലർ മറ്റ് പ്രൊജെക്ടുകളിലേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ആയി. ചിലർ കമ്പനിയോട് വിടപറഞ്ഞു, ചിലർ ലോങ്ങ് ലീവ്, ലോക്കൽ ലീവ്, ചിലർ ടെർമിനേഷൻ.... വൈകാതെ ഓഫീസിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ പേർമാത്രമായി.

രണ്ടാഴ്‌ചത്തെ ലോക്കൽ ലീവിൽനിന്നും മോചനം നേടി ഞാൻ പുതിയൊരു പ്രൊജക്ടിലേക്ക് മാറി. അതിനിടയിൽ പഴയ ഓഫീസിലെ കറണ്ടും വെള്ളവും സപ്പ്ളെ നിന്നു. ഓഫീസ് ക്യാബിനുകൾ എല്ലാം പൂട്ടി താക്കോലുമായി പടിയിറങ്ങുംപ്പോൾ ഒരുപാട് ഓർമ്മകൾ ബാക്കിയായിരുന്നു. എവിടെയോ ഒരു പിൻവിളി ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നപോലെ...

ഇതിനിടെ നമ്മുടെ പൂച്ചക്കെന്തുസംഭവിച്ചു?  മട്ടനും, ചിക്കനും,  മീനും മാത്രം കഴിച്ചിരുന്നവൾ പട്ടിണി അറിയാൻ തുടങ്ങി.  ഓഫീസ് പൂട്ടി എല്ലാവരും പോയതോടെ താൻ കടിച്ചു തള്ളിക്കളഞ്ഞ ഉണങ്ങിയ എല്ലിൻ കഷണങ്ങൾ കടിച്ച് വിശപ്പടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എൻറെ  അവധിക്കാലത്തിനിടയിൽ അവൾ ഗർഭിണിയാവുകയും ചെയ്തു.  രാജകീയമായി ജീവിച്ചു ഇണചേർന്നപ്പോൾ അവളൊരിക്കലും ചിന്തിച്ചുകാണില്ല തനിക്കുണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ മരുഭൂമിയിലെ പട്ടിണിക്കിടയിലേക്കാണ് ജനിക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന്.

വേസ്റ്റ് ബിന്നിനടുത്തൊക്കെ കിടന്ന ഉണങ്ങിയ ഭക്ഷണ തരികൾ ഒക്കെയും  കഴിഞ്ഞു. അങ്ങനെയിരിക്കെയാണ് ഫയലുകൾ എടുക്കാനായി ഞാൻ ഓഫീസിൽ എത്തുന്നത്.  ഉന്തിയ വയറും, കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി അവൾ ദയനീയമായി എന്നെ നോക്കി  നിലവിളിച്ചത്. അതൊന്നുമറിയാതെ, ശ്രദ്ധിക്കാതെ ആ പൂച്ചയെ ആട്ടിപ്പായിച്ച് മുഖംതിരിച്ച് നടന്നുകളഞ്ഞ ഞാനെന്ന ക്രൂരൻ.

സഹപ്രവർത്തകൻറെ വാക്കുകൾ മുള്ളുകൾ പോലെ ഉള്ളിൽ തറഞ്ഞുകയറുന്നു.

"അത് വിശന്നിട്ടാ കരയുന്നെ ... ആ മരുഭൂമിയിൽ ഭകഷണമില്ലാതെ അത് മരിച്ചുപോവുകയേയുള്ളൂ..."

ഒരു ചൂടുള്ള നിശ്വാസം എന്നിൽനിന്നുതിർന്നു. അതുമാത്രമോ... അപ്പോൾ ഉള്ളിലുള്ള മൂന്നുനാലു ജീവനുകളോ?  കണ്ണുകളിൽ തീജ്വാല പടർന്നുകയറിയപോലെ എനിക്ക് തോന്നി ..

"ഖാൻ ... തോടാ ആയിയെ.... ഹംകൊഅർജന്റ് പുരാനാ ഓഫിസ് തക് ജാനേക്കാ...."

ബാഗും തൂക്കി ഞാൻ പാഠാന്റെ വണ്ടിയിൽ കയറി.  വണ്ടി അതിവേഗം പഴയ ഓഫീസിൻറെ വിജനതയിലേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി.

വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി ഞാൻ ചെവി വട്ടം പിടിച്ചു.  എവിടെ അവളുടെ കരച്ചിൽ...? എൻറെ കണ്ണുകൾ ചാറ്റുപാടും സ്കാനിങ് തുടർന്നു. ചുണ്ടുകൊണ്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി വിളിച്ചു.

പൊടുന്നനെ ക്യാബിന്റെ അടിയിലെവിടെയോ നിന്നും നിലവിളിയോടെ അവൾ എൻറെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു.  അവൾ കരയുകയായിരുന്നില്ല.. അലറുകയായിരുന്നു.  ഞാൻ കൈനീട്ടി അവളെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. റോബിൻസൺ ക്രൂസോയെപ്പോലെയോ 'കാസ്റ്റ് ആവൈ' യിലെ ടോം ഹാങ്ക്സിനെപ്പോലെയോ എനിക്കാരംഗം തോന്നിപ്പോയി.

ഞാൻ ബാഗ് തുറന്നു. എനിക്കായി ഭാര്യ സ്നേഹം ചാലിച്ച് കൊടുത്തുവിട്ട ബ്രെക്ഫാസ്റ്, ലഞ്ച്... എല്ലാം ഞാൻ ഒരു പേപ്പർവിരിച്ച് അതിലേക്ക് അവൾക്കിട്ടുകൊടുത്തു. ദോശയും ചമ്മന്തിയും വെട്ടിവിഴുങ്ങി നാക്കു നുണയുന്ന ആ ചെറുജീവിയുടെ മുഖം എൻറെ വിശപ്പ് ശമിപ്പിച്ചു.  ഇടക്കിടെ എന്നെ നോക്കി അവൾ 'മ്യാവു' എന്ന് കേൾപ്പിക്കും.  നന്ദിയുടെ സ്വരമാണത്.  ഞാൻ അവളുടെ തലയിൽ തലോടി.  കുഞ്ഞുജീവനുകൾ തുടിക്കുന്ന വയറിൽ തലോടി. നന്ദിപ്രകടനമായി അവൾ വാല് ഉയർത്തി പലതരത്തിൽ ചുഴറ്റി തീറ്റയിൽ മുഴുകി.

"ആപ്കോ ക്യാ ഹോഗയാ..? പഠാൻ അതുഭുതം മറച്ചുവയ്ക്കാതെ ചോദിച്ചു.  എനിക്കെന്തോ മാനസിക വിഭ്രാന്തി ഭവിച്ചിരിക്കുന്നതായി അയാൾക്ക് തോന്നിയോ?  വീട്ടിൽനിന്നും കൊണ്ടുവന്ന ഭക്ഷണമെല്ലാം ഇവിടെകൊണ്ടുവന്ന് ഈ പൂച്ചയുടെ മുന്നിൽ കൊണ്ടിടുന്നത് വട്ടല്ലാതെ എന്താണ്?

"കുച്ച്.. നഹി.." ഒരു കൈകൊണ്ട് പൂച്ചയെ തലോടി ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു. എന്നിട്ട് ഞാൻ പൂച്ചയോട് പറഞ്ഞു..

"ഞാൻ നാട്ടിൽ പോയ തക്കം നോക്കി നീ പ്രഗ്‌നെൻന്റ് ആയോടീ ..." അതിനു മറുപടിയായി അവൾ എന്നെനോക്കി ഒന്നുകണ്ണിറുക്കി കാണിച്ചു. എന്നിട്ടൊന്ന് മുരണ്ടു.

ഞാൻ എണീറ്റു.  സെക്യൂരിറ്റി പയ്യനെ വിളിച്ചു. നാളെ മുതൽ അവൻ കൊണ്ടുവരുന്ന ഭക്ഷണത്തിൻറെ ഇത്തിരി ഭാഗം പൂച്ചയ്ക്കും കൊടുക്കാൻ പറഞ്ഞു.

"ആയിക്കോട്ടെ ...  ആ വെള്ളപ്പൂച്ചയല്ലേ ... എനിക്കറിയാം.."

ലോകം ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ ആ ഓഫീസ് പരിസരത്തുനിന്നും തിരികെ പോരുമ്പോൾ ആ പൂച്ച കരഞ്ഞില്ല. നിലവിളിച്ചുമില്ല. ഒരു മുരൾച്ചയും, നന്ദിപ്രകടനവും മാത്രമേ ആ സാധു ജീവിയുടെ മുഖത്ത് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു.

"കമാൽ കാ ബാത് ഹൈ ..." പഠാൻ എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ഞാനും.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

പ്രദീപ് നൽകിയ പാഠം 

അബുദാബി ഖലീഫാസിറ്റിയിൽ ആദ്യമായി എത്തി  പ്രോജക്ട് ഓഫീസ് പണിയേണ്ട സ്ഥലം കണ്ടപ്പോൾ കുറേനേരം അങ്ങനെയങ്ങ് നിന്നുപോയി. ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ നിന്നും തുടങ്ങണം.  45 പേർക്കെങ്കിലും ഇരുന്ന് വർക്ക്ചെയ്യാൻ പറ്റുന്ന ഓഫീസ് ഉണ്ടാക്കണം.  മുന്നിലുള്ള ഹെർക്കുലീയൻ ടാസ്ക് ഓർത്ത് നെടുവീർപ്പിടുമ്പോൾ  മാനേജർ ഒരു ചോദ്യം

"ഇന്റർനെറ്റ് എപ്പോൾ ശരിയാകും?"

അമ്മയ്ക്ക് പ്രസവവേദന, മകൾക്ക് വീണവായന. ചുണ്ടിലേക്ക് മനസ്സിൽ നിന്നും പതഞ്ഞുവന്ന വാക്കുകൾ ഞാൻ വിഴുങ്ങി.

"എല്ലാം ഉടനെ ശരിയാകും സർ .."

'മൊയ്തീനെ... ആ ചെറിയേ സ്പാനർ ഇങ്ങെടുത്തേ... ഇപ്പ ശരിയാക്കിത്തരാം' പപ്പുവിന്റെ ഡയലോഗ് മനസ്സിലേക്ക് വിരുന്നുവന്നു. അല്ലെങ്കിലും 'നോ' എന്നോ 'ഡിലെ' എന്നോ കേൾക്കാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത മാനേജരോട് പപ്പുവിന്റെ ഡയലോഗ് തന്നെ ഉത്തമം.

ചുറ്റും പച്ചപ്പുകൾ നിറച്ച് ഖലീഫാസിറ്റിയിൽ അബുദാബി ഗോൾഫ് ക്ലബ്ബിനോട് ചേർന്ന് ടി.ഡി.ഐ.സി യുടെ വെസ്റ്റിൻ ഹോട്ടൽ 2012-ൽ പണിതുതീർന്നു. അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന  എൻറെ രണ്ടുവർഷക്കാലം മനസ്സിൽ മങ്ങാത്ത ഒരുപിടി അനുഭവങ്ങൾ സമ്മാനിച്ചാണ് കടന്നുപോയത്.
------------------------------------------------------------------------------------
ഓഫീസിൽ എണ്ണത്തെയുംപോലെതന്നെ അന്നും തിരക്കോടുതിരക്ക്. മാനേജരുടെ മുറിയിൽ രാവിലെ മുതൽ മാരത്തോൺ മീറ്റിംഗുകൾ, പൊട്ടിത്തെറിക്കലുകൾ. പ്രോജക്ടിലെ എന്തോ സീരിയസ്സ് വിഷയമാണ് കാരണം. അതിനിടയിൽ പലപല പ്രശ്നങ്ങളുമായി കടന്നുവരുന്ന സ്റ്റാഫും, വർക്കേഴ്‌സും, കോൺട്രാക്ടർമാരും, ഫോണും  ഒക്കെചേർന്ന് ഓഫീസ് തിരക്കിൻറെ ചന്തയാക്കിത്തീർക്കുന്നു. ഓരോരുത്തരെയും അതിന്റേതായ രീതിയിൽ ഡീൽ ചെയ്യണം. അവിടെയാണ് നമ്മുടെ മിടുക്ക്.

"സർ ....."

വലതുകൈയ്യിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ മൗസും, ഇടതുകൈയിൽ ഫോണും, കണ്ണുകൾ മോണിറ്ററിലും ആയിരുന്ന സമയത്താണ് ആ സ്വരം കേട്ടത്. ഞാൻ തലയുയർത്തി നോക്കി. ഹെഡ്ഡോഫീസിൽ നിന്നുള്ള ഫോൺ തിരികെ വെച്ച് ഞാൻ കാര്യം തിരക്കി.  അതുവരെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വർക്കർ എന്നോട് നേരിട്ട് വന്ന് മലയാളത്തിൽ സംസാരിക്കുകയാണ്. നീല കവറോൾ, അതിനുമേലെ മഞ്ഞ റിഫ്‌ളക്‌ടർ ജാക്കറ്റ്, വിഷാദം അലയടിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ.

".... അച്ഛന് തീരെ സുഖമില്ല,  എനിക്ക് അത്യാവശ്യമായി നാട്ടിൽ പോകണം"

ഞാൻ അയാളെ സൂക്ഷിച്ചൊന്നുനോക്കി.  വ്യാഴാഴ്ച രാത്രി പോകണം. അതിന് ലീവ് അപ്രൂവാക്കാൻ സഹായിക്കണം. അതാണാവശ്യം. ഞാൻ അയാളോട് കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ തിരക്കി. നാട്ടിൽ എവിടെയാണ്, എന്താണ് അച്ഛനസുഖം,  എവിടെയാണ് ഇപ്പോൾ .... എല്ലാത്തിനും അയാൾ ഉത്തരം നൽകി.  സാധാരണ വ്യാഴ്ച വരുന്ന എമർജൻസി ലീവുകൾ ഒക്കെ സംശയത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. എന്നാൽ അയാളുടെ സംസാരത്തിൽനിന്നുതന്നെ അതിലടങ്ങിയിരിക്കുന്ന സത്യസന്ധത മനസ്സിലാക്കി ഞാൻ ഫോം എടുത്ത് പൂരിപ്പിച്ച് കൊടുത്തു. അത് അയാളുടെ സൂപ്പർവൈസറെകാണിച്ച് ഒപ്പുവാങ്ങിക്കൊണ്ട് വരാൻ പറഞ്ഞ് വിട്ടു.

വീണ്ടും തിരക്കിൻറെ പൂരപ്പറമ്പിലേക്ക്...

ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ലീവ് ഫോമിൽ ഒപ്പും വാങ്ങി അയാൾ തിരികെയെത്തി.  എമർജൻസി ലീവായതിനാൽ ഇനി എടിപിടീന് കാര്യം നടത്തണം. പ്രൊജക്റ്റ് എൻജിനീയറുടെ ഒപ്പും, മാനേജരുടെ ഒപ്പും, സ്റ്റോർ കക്ലിയറൻസും കഴിഞ്ഞാൽ ഫോം എച്ച്.ആർ. ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിലേക്ക് ഇമെയിൽ അയക്കണം,ഒപ്പം വൈകുന്നേരമാകുമ്പോളേക്കും പാസ്സ്‌പോർട്ടും റെഡിയാക്കണം. ആ ഫോം പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പൾ തന്നെ അയാളുടെ പ്രോജക്ട് എഞ്ചിനീയർ മീറ്റിങ്ങും കഴിഞ്ഞ് അവിടേക്ക് വന്നു. ഞാൻ ആ ആ  ലീവ് ആപ്ലിക്കേഷൻ എൻജിനീയറെ ഉയർത്തിക്കാണിച്ചു.

"ഇതിൽ നിങ്ങളുടെ ഒപ്പുവേണം... എമർജൻസി ലീവാണ്"

ഞാൻ നീട്ടിയ പേപ്പർ എഞ്ചിനീയർ ലിംഗനിർണയം നടത്താനെന്നപോലെ  തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി.  എന്നിട്ട് ആ ടെക്‌നീഷ്യനോട്‌ ഹിന്ദിയിൽ ചോദിച്ചു.

"എന്താണ് നിൻറെ പേര്?"
"പ്രദീപ്" തളർന്ന സ്വരം
"നോക്കൂ പ്രദീപ്,  സൈറ്റിൽ ഇപ്പാൾ അർജന്റ് പണിനടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.  ഇപ്പോൾ തന്നെ എനിക്ക് പണി തീർക്കാൻ ആൾക്കാർ കുറവാണ്... പിന്നെ ഞാൻ എങ്ങിനെ തൻറെ ലീവിൽ ഒപ്പിടും?"

ഷോക്കേറ്റപോലെ പ്രദീപ് എന്നെയും എൻജിനീയറെയും നോക്കി.

"സാർ, എനിക്ക് ലീവ് മാറ്റിവയ്ക്കാനാകില്ല.  അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ അത്ര ഗുരുതരമാണ്.... എൻറെ ലീവ് പാസ്സാക്കിത്തരണം സാർ... പ്ലീസ്..."

അയാൾ ഒരുതരം കരച്ചിലിന്റെ വക്കത്താണെന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി.  പക്ഷേ എഞ്ചിനീയർ ശാന്തനാകുന്നില്ല.  എന്നിട്ട് എൻറെ നേരെ തിരിഞ്ഞ് ആംഗലേയത്തിൽ ഇങ്ങിനെ പറഞ്ഞു.

"Why you are allowing this type of workers in morning? They have to come at their break time only. And who told you to give leave application form without my knowledge? "

സംഗതിയുടെ പോക്ക് വേറൊരുവഴിക്കാണ് പോകുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇപ്പോൾ മീറ്റിങ്ങിൽ കിട്ടിയ ഡോസിന്റെ പ്രീതിഫലനമായിരിക്കുമിത്. ഞാൻ ശാന്തനായിത്തന്നെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"It is an emergency case, so we have to break normal protocols on a humanitarian basis.."

എഞ്ചിനീയർ ശാന്തനാകുന്നില്ല. രംഗം വഷളാക്കാതെ കൈകാര്യംചെയ്യുന്നതാണ്  ഉത്തമം എന്നെനിക്കും തോന്നി. എഞ്ചിനീയർ ഇടംകോലിട്ടാൽ പ്രദീപിന്റെ നാട്ടിൽ പോക്ക് മുടങ്ങും.

"We can't entertain this type of idiots ....."

എഞ്ചിനീയർ വാക്കുകൾ മുഴിപ്പിക്കും  മുമ്പ് പ്രദീപ് ഇടക്കുകയറി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"Sir.. I am not an idiot.  I am a grade 'A' technician and very proud on it.  May be my financial status is less than you...Now I am begging for my father. Please approve my leave...."

പ്രദീപ് ഒന്ന് നിർത്തി. എന്നിട്ട് തുടർന്നു.

"He is admitted in hospital... Sir, please think if it happen to your dad; what you will do??"

പ്രദീപിന്റെ ചോദ്യത്തെക്കാൾ അയാളുടെ ഒഴുക്കിലുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് കേട്ടാണ് എഞ്ചിനീയർ ഞെട്ടിയത്. കൈവിട്ടുപോയ തൻറെ വാക്കിനെ തിരിച്ചെടുക്കാനാകില്ലല്ലോ.  പ്രദീപിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയ എനിക്ക് അങ്ങാടിയിൽ ജയൻ പറഞ്ഞ് കയ്യടിനേടിയ വാക്കുകൾ ഓർമ്മയിൽ വന്നു.

"May be we are poor.. coolies, but we are not beggars.."

വാഗ്‌വാദം പിന്നീട് അധികം നീണ്ടുനിന്നില്ല.  എഞ്ചിനീയർ പ്രദീപിന്റെ ലീവ്‌ഫോമിൽ ഒപ്പിട്ടു. പോകുമ്പോൾ പ്രദീപിന്റെ തോളിലൊന്ന് തട്ടി പറഞ്ഞു

"Your English very good.  Keep it up ..."  അതിൽ അഭിനന്ദനത്തെക്കാൾ ഒരു ക്ഷമാപണം മുഴച്ചുനിൽക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.

"Thank you sir..." പ്രദീപ് ചിരിച്ചു. ഉടനെ തന്നെ മാനേജരുടെ ഒപ്പും, സ്റ്റോറിൽ നിന്ന് ക്ലിയറൻസും വാങ്ങി ലീവ് ഫോം ഞാൻ എച്ച്. ആർ. ഡിപ്പാർട്ടുമെന്റിലേക്ക് അയച്ചു. ഒപ്പം അയാളുടെ പാസ്സ്‌പോർട്ട് വൈകുന്നേരത്തേക്ക് റിലീസ് ചെയ്യാനുള്ള ഏർപ്പാടും. എല്ലാം കഴിഞ്ഞെന്നു മനസ്സിലായ പ്രദീപ് പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ എന്നിലടങ്ങാതെ പൊന്തിവന്ന ആകാംഷകാരണം ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"പ്രദീപ് നിങ്ങൾ ഇത്ര ഒഴുക്കോടെ ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നല്ലോ, എന്തുവരെ പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്?"

അതിന് ഉത്തരം ഒരു നിമിഷത്തെ മൗനമായിരുന്നു. പിന്നെ പറഞ്ഞു.

"അതൊക്കെ വലിയ കഥായാ സാറേ...."
"ചുരുക്കി പറ... കേൾക്കട്ടെ.."

എൻറെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞുവന്ന്  പ്രദീപ് അന്ന്‌ പറഞ്ഞ കഥ എന്നെ ഒത്തിരി ചിന്തിപ്പിക്കാൻ പോന്നതായിരുന്നു. തൻറെ സഹപ്രവർത്തകരോട് പോലും അധികം പറയാതെ മനസ്സിൻറെ കോണിൽ പ്രദീപ് സൂക്ഷിച്ചുവച്ചതൊക്കെ എൻറെ മുന്നിൽ അയാൾ തുറന്നിട്ടു. അതുവരെ ഞാൻ കേൾക്കാത്ത ഒരു പ്രവാസത്തിൻറെ കഥ.

ബി.എ. നല്ല മാർക്കോടെയാണ് പ്രദീപ് ജയിച്ചത്. അതിനുശേഷം ബാംഗ്ലൂറിൽ ചേക്കേറി. അവിടെ ഒരു പൈവറ്റ്  കോളേജിൽ ഇക്കണോമിക്സ് അദ്ധ്യാപകനായി കിട്ടി. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു, കുട്ടികളും ആയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ സ്വരുക്കൂട്ടിയ സമ്പാദ്യം എല്ലാം കൂട്ടിവെച്ച് നാട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും ബിസ്സിനസ്സ് തുടങ്ങാം എന്ന് ചിന്തിച്ചു.  മാതാപിതാക്കളോടും, കുടുംബത്തോടുമൊപ്പം കഴിയാം എന്നൊരു 'അത്യാഗ്രഹ'മായിരുന്നു അതിനുപിന്നിൽ.  അങ്ങനെ നാട്ടിൽ എത്തിയ പ്രദീപ് പ്ലംബിംഗ് കോൺട്രാക്ട് എടുത്ത് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി. കുറെ പണിക്കരെയും വച്ചു. മെല്ലെമെല്ലെ ഒന്നുപച്ചപിടിച്ചുവരുമ്പോൾ പൊടുന്നനെ പണികൾ കുറഞ്ഞു. കടം കയറി. പണം പലിശക്കെടുത്ത് മുമ്പോട്ടുപോകാൻ ശ്രമം നടത്തിയപ്പോൾ വീണ്ടും അടിപതറി.

കടംകയറി കുത്തുപാളയെടുത്തപ്പോൾ ആരോ അയാൾക്ക് ഗൾഫ് എന്ന ആശയം മുളപ്പിച്ചുകൊടുത്തു.  അങ്ങനെ ബി.എ. ബിരുദധാരി, പ്ലംബിങ് കോൺട്രാക്ടർ സി. ഗ്രേഡ് പ്ലംബറായി ഗൾഫിലെത്തി.  കാലങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുവീണു.  ഇപ്പോൾ എ ഗ്രേഡ് പ്ലംബറായി.    കടങ്ങൾ ഒക്കെ വീടി.  കുടുംബത്തിനായി ഇനി എന്തെങ്കിലും സമ്പാദ്യം ഉണ്ടാക്കണം  എന്ന ചിന്തയുമായി കഴിയവെയാണ് അച്ഛന് അസുഖം പിടിപെടുന്നത്.  പിന്നെയും പ്രദീപിന്റെ കീശ ചോർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.

തൻറെ കഥ അതിവേഗം പറഞ്ഞുതീർന്ന് ഒരു നെടുനിശ്വാസവുമായി പ്രദീപ് നിന്നപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾ ഒരു ബിരുദധാരിയല്ലേ? ഓഫീസിൽ എന്തെങ്കിലും ജോലിക്ക് ശ്രമിച്ചുകൂടായിരുന്നോ?നമ്മുടെ കമ്പനിയിൽ തന്നെ.."

"സാറേ... കടങ്ങൾ തലയിൽ അടയിരിക്കുമ്പോൾ, എൻറെ കുടുംബം പട്ടിണികിടക്കുമ്പോൾ ഒരു ജോലിമാറ്റം എന്ന പരീക്ഷണത്തിന് ഞാനെങ്ങനെ മുതിരും?  അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഞാനിതൊന്നും ആരോടും പറയാഞ്ഞത്.    ലേബർക്യാമ്പിൽ കുടുസുമുറിയും, മൂട്ടകടിയും, വയറിനുപിടിക്കാത്ത ഭക്ഷണവും ഒന്നും എനിക്ക് പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.  എൻറെ കൺമുമ്പിൽ എപ്പോളും എൻറെ മാതാപിതാക്കളും, ഭാര്യയും, മക്കളും മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.  എന്നെ മാത്രം നോക്കിയിരിക്കുന്ന കുറെ കണ്ണുകൾ.. കുറെ ജീവനുകൾ. എനിക്ക് ഇതിൽക്കൂടുതൽ ഒന്നും ജീവിതത്തിൽ വിധിച്ചിട്ടില്ല സാറേ... തലവര എന്നൊന്നുണ്ടല്ലോ, അതിങ്ങനെയായിപ്പോയി.  എന്നാലും ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്. എൻറെ അപ്പനും അമ്മയ്ക്കും കുടുംബത്തിനും വേണ്ടി ഇത്രയൊക്കെ ചെയ്യാൻ പറ്റിയല്ലോ.

"ഇനിയും ശ്രമിക്കരുതോ..."
"ഇനിയുമോ..? ഈ നാല്പത്തിഅഞ്ചാം വയസ്സിലോ?  വേണ്ട സാറേ.. മൂന്നുനാലുവർഷം കൂടി ഇവിടെ നിന്നിട്ട് തിരികെപോകണം എന്നാണാഗ്രഹം."

എൻറെ മുറിയിൽനിന്നും അതും പറഞ്ഞ് പ്രദീപ് നടന്നകലുമ്പോൾ മനസ്സിൻറെ കോണിൽനിന്നെവിടെയോ ഒരു ചുഴലിക്കാറ്റടിച്ചുയരുന്ന പോലെ എനിക്ക് തോന്നി.  എന്തൊക്കെയോ അടിച്ചുതകർക്കൻമാത്രം ശക്തിയുള്ള കാറ്റ്.

അന്നുരാത്രി ഉറക്കം വരാതെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞും, മറിഞ്ഞും കിടന്നു.കണ്ണടച്ചാൽ ഒരു ത്രീ ഡയമെൻഷൻ ചിത്രംപോലെ പ്രദീപിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞുവരുന്നു.

കിട്ടിയ സൗഭാഗ്യത്തെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കാതെ കിട്ടാത്ത സ്വർഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ച് വേവലാതിപ്പെടുന്നവരാണ് നമ്മൾ. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പ്രവാസത്തിൽ കഴിഞ്ഞാലും ജോലിയില്ലാതെ നാട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതാലോചിക്കുമ്പോൾ നാം ഞെട്ടിത്തരിച്ചുപോകുന്നത്.

അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ആലോചിച്ചു. എൻറെ സമപ്രായക്കാർ, എന്നെക്കാൾ യോഗ്യതയുള്ളവർ എത്രയോപേർ എനിക്കു കിട്ടിയ  സൗഭാഗ്യങ്ങൾ ലഭിക്കാതെ ജീവിക്കുന്നു.  അപ്പോൾ ഞാൻ എത്ര ഭാഗ്യവാനാണ്.... എത്ര സമ്പന്നനാണ്...? മുകളിലത്തെ പടവുകളിലെത്തിയിട്ട് ഒരിക്കൽപോലും നമ്മൾ താഴെപടവുകളിൽ നിൽക്കുന്നവരെ ഓർക്കാൻപോലും ശ്രമിക്കാത്തതെന്താണ്?

പ്രദീപിന്റെ കഥ എനിക്ക് നൽകിയ പാഠം വലുതായിരുന്നു.  ഒരാളെയും മുൻവിധിയോടെ കാണരുത്. പലരുടെയും ചുറ്റുപാടുകൾ ആണ് അവരുടെ അവസ്ഥയെ, ജീവിതത്തെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. നിലയില്ലാകയത്തിലേക്ക് മുങ്ങിച്ചാവാൻ പോകുന്നവന് ഒരു കച്ചിത്തുരുമ്പുപോലെയാണ് പലപ്പോഴും പ്രവാസം. ബാച്ചിലർ റൂമുകളിലും, ലേബർക്യാമ്പുകളിലും ഉയരുന്ന ചുടുനിശ്വാസങ്ങളാണ് നാട്ടിൽ അവരുടെ വീടുകളിൽ അടുപ്പുപുകയ്ക്കുന്നതും, പുഞ്ചിരിതെളിയിക്കുന്നതും.

ഓരോ പ്രവാസിയുടെ ജീവിതവും ഓരോ കഥയാണ്. തള്ളിക്കളഞ്ഞ കല്ലുകൾ ആണ് പ്രവാസിയെന്ന മൂലക്കളായി പലപ്പോഴും തീരുന്നത്.

പ്രദീപ് ലീവിന് പോയി. തിരികെ വന്നു. പിന്നെയും ഇടക്കൊക്കെ കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ കുശലം പറയും, ചിരി സമ്മാനിക്കും. അപ്പോൾ ഒക്കെ എൻറെ മനസ്സ് മന്ത്രിക്കും. 'സുഹൃത്തെ.. വേദനയിൽനിന്നും ഉയർന്നുവരുന്ന താങ്കളുടെ പുഞ്ചിരിയുടെ മുന്നിൽ എൻറെ ചിരിയുടെ സ്ഥാനം ഒന്നുമേയല്ല'


രണ്ട് എമിറേറ്റുകൾ, രണ്ട് സംഭവങ്ങൾ 

രണ്ട് എമിറേറ്റുകൾ. രണ്ട് രണ്ട് സംഭവങ്ങൾ. ഒന്ന് എൻറെ കൂട്ടുകാരന് സംഭവിച്ചത് മറ്റൊന്ന് എനിക്കും.  രണ്ടും മനസ്സിൻറെ കോണിൽ ഇങ്ങനെ പറ്റിപ്പിടിച്ചു കിടക്കുകയാണ്. മായ്ച്ചാലും, മായ്ച്ചാലും മാഞ്ഞുപോകാതെ. ചില രാവിൻറെ വിജനതയിൽ ഉറക്കം കൺകളിലേക്ക് വന്നുചേരുംമുമ്പ് ഇത്തരം നനുനനുത്ത ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൻറെ വെള്ളിത്തിരയിൽ ഓരോരോ ഫ്രേമുകളായി കാണുന്നത് ഒരു സുഖംതന്നെയാണ്.

ബാർബർഷോപ്പിലെ അറബി 
നക്കീൽ സിറ്റിയിലെ ചൂടുള്ള പകൽ മാറി സൂര്യൻ പടിഞ്ഞാറേക്ക് മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ടപ്പോൾ, വീക്കെൻഡിന്റെ ഉത്സാഹം കൂടി നിറഞ്ഞപ്പോൾ എങ്ങും തിരക്കോടുതിരക്ക്. ഗൾഫ് സിനിമയുടെ പരിസരത്തെല്ലാം യോഗം കൂടെനിന്നപോലെ ബംഗാളികളും, പാകിസ്ഥാനികളും കൂട്ടംകൂടി നിൽക്കുന്നു. അലഞ്ഞു നടക്കുന്നവരെപോലെ മലബാറികൾ.

എൻറെ സുഹൃത്ത് ധൃതിയിൽ ഗൾഫ് സിനിമയുടെഅടുത്തുതന്നെയുള്ള ഒരു ബാർബർഷാപ്പിലേക്ക് കയറി. അധികപ്പറ്റായി വളർന്നുകൂടിയിരിക്കുന്ന തലയിലെ കുറ്റിക്കാടുകൾ വെട്ടിക്കളയണം.  അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോളാണ് പുറത്തുള്ളതിനേക്കാൾ തിരക്ക് അവിടെയുണ്ടെന്നറിഞ്ഞത്.  എന്തുചെയ്യാം? . നക്കീലിൽ ഉള്ളതിൽ അറിയാവുന്ന നല്ല മുടിവെട്ടുകട ഇതാണ്. ക്യൂവിൽ ഇരിക്കുകതന്നെ.  മണിക്കൂറോളം ഇരിക്കേണ്ടിവന്നേക്കാം. ഉള്ളിൽ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവനവിടിരുന്നു.

ഇത്തരം വിരസ നിമിഷങ്ങൾ സന്തോഷപ്രദമാക്കാൻ എല്ലാ ബാർബർഷോപ്പുകളെപ്പോലെ അവിടെയും പഴയതും പുതിയതുമായ ഒരുപാട് മാസികകൾ, പത്രങ്ങൾ ഒക്കെ നിരത്തിയിട്ടിരുന്നു. പലകൈകളിൽ കയറിയിറങ്ങി പലതും വാവലുചപ്പിയ പറങ്കിപ്പഴംപോലെയായിരുന്നുതാനും. എൻറെ സുഹൃത്ത് മാസികകളിലെ കളർപേജുകളിൽ കണ്ണൂന്നിയിരുന്നു.  പേജുകൾ മറിയുമ്പോൾ ഓരോരുത്തരായി തലമുടിവെട്ടി പോയിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. ഓരോരുത്തർ പോകുമ്പോളും തന്റെ ഊഴം അടുത്തടുത് വരുന്നത് അവൻ അറിഞ്ഞു.  ഇടയ്ക്കിടെ മുടിവെട്ടുകാരൻ മലയാളി നൽകുന്ന പുഞ്ചിരി ഒരു ബോണസ്സായി അവൻ ഏറ്റുവാങ്ങി.

അങ്ങിനെ എൻറെ സുഹൃത്തിൻറെ ഊഴം എത്തി. ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നും എണീക്കുമ്പോൾ എവിടെനിന്നോ കൊടുങ്കാറ്റടിച്ചകത്തേക്ക് കയറുംപോലെ ഒരറബി വന്നുകയറി. ഊദിന്റെ പരിമളം അവിടെങ്ങും പരന്നു. അയാൾ മുടിവെട്ടുകാരനോട് തൻറെ ആവശ്യം പറഞ്ഞു. അത്യാവശ്യം മുടിവെട്ടണം, ഒരിടം വരെ പോകാനാണ്. എന്നാൽ മുടിവെട്ടുകാരൻ അത് സമ്മതിക്കാൻ തയാറായില്ല. എൻറെ സുഹൃത്തിൻറെ ഊഴമാണ് എടുത്തതെന്നും, അവൻ സമ്മതിക്കുകയാണെങ്കിൽ മാത്രമേ താൻ അറബിയുടെ മുടി വെട്ടൂ എന്നും തുറന്നുപറഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച അറബി എൻറെ സുഹൃത്തിൻറെ നേരെ തിരിഞ്ഞു.  യാചിക്കുന്നപോലെ അറബിയിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ മുഖഭാവം കണ്ട എൻറെ സുഹൃത്ത് ആലോചിച്ചു. എന്തായാലും ഇത്രനേരമിരുന്നു. ഇനി ഇത്തിരിനേരം കൂടി ഇരുന്നാലും ഒന്നും സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നില്ല. ഇതുകഴിഞ്ഞാലും നക്കീലിൽ അലഞ്ഞുതിരിയാനുള്ളതാണ്.   പുഞ്ചിരിക്കാൻ ഒരു പാഴ്ശ്രമം നടത്തി അവൻ തിരികെ ഇരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക് തന്നെ പോയി ഇരുന്നു. വീണ്ടും വവ്വാല് ചപ്പിയ മാസികകൾ, കളർചിത്രങ്ങൾ.

അരമണിക്കൂർ കഴഞ്ഞപ്പോൾ അറബി മുടിവെട്ട് കഴിഞ്ഞ് എണീറ്റു. എൻറെ സുഹൃത്തിനെ നോക്കി നല്ലൊരുചിരി പാസാക്കി അറബിയിൽ നന്ദിയും പറഞ്ഞ് പോയി. അവൻ മുടിവെട്ടാൻ കയറിയിരുന്നു. പട്ടരുഹോട്ടലിന്റെ ക്യാഷ് കൗണ്ടറിനു മുമ്പിൽ വച്ചിരിക്കുന്ന കുടവറയാൻ പ്രിതിമ ഇരിക്കുംപോലെ ഇരുന്ന്,  കത്രികയുടെ ശബ്ദവും, പൗഡറിൻറെ ഗന്ധവും, മുടിവെട്ടുകാരൻറെ വാതോരാത്തുള്ള സംഭാഷണവും കേട്ട് അവൻറെ തലമുടികൾ മറിഞ്ഞുവീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

മുടിവെട്ടുകഴിഞ്ഞ് അവൻ എണീറ്റു. പോക്കറ്റിൽ തപ്പി പേഴ്സിന്റെ അഗാധതയിൽ നിന്നും ദിർഹം വലിച്ചെടുത്ത് മുടിവെട്ടുകാരന് നീട്ടിയപ്പോൾ അയാൾ കൈതടഞ്ഞുകൊണ്ട്  പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽനിന്നും പണം വാങ്ങാൻ എനിക്ക് പറ്റില്ല ചേട്ടാ..."

എൻറെ സുഹൃത്ത് അതുഭുതത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. "അതെന്താ...??!!"

"അതോ ..  മുമ്പ് വന്ന അറബി താങ്കളുടെ കൂടി മുടിവെട്ടിയതിന്റെ പണം തന്നിട്ടാണ് പോയത്... ഒരു ജോലിക്ക് രണ്ട് കൂലി വാങ്ങാൻ പാടുണ്ടോ?"

ബാർബർഷോപ്പുകാരന്റെ ഉത്തരം കേട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി നടക്കുമ്പോൾ എൻറെ സുഹൃത്തിൻറെ മുഖത്ത് നിറഞ്ഞുനിന്നത് അത്ഭുതമാണോ, സന്തോഷമാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പ്രയാസമായിരുന്നു.


കഫറ്റീരിയയിലെ അറബി
അബുദാബിയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചൂടും സമ്മാനിച്ച് സൂര്യദേവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന  ഒരുച്ചസമയത്ത്  ഖലീഫാ സിറ്റിയിലെ ഒരു കഫറ്റീരിയായിൽ ഞാൻ കയറിയത്.  ചൂടിൽനിന്നും രക്ഷ നേടാൻ വേണ്ടിമാത്രമായിരുന്നില്ല, പിന്നെയോ രാവിലെമുതൽ ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം നിറയ്ക്കാൻ മറന്നുപോയ വയറിൻറെ പരവേശംകൊണ്ട് കൂടിയാണ്.  അകത്ത് കയറിയപ്പോൾതന്നെ നരകത്തിൽ നിന്നും സ്വർഗത്തിലേക്ക് എത്തിയ പ്രതീതി തോന്നി.

ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു. ഇനിയുള്ള പത്ത് പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്  കാത്തിരിപ്പ് അസഹനീയമാണ്. പ്രത്യകിച്ച് വിശന്നുപൊരിയുമ്പോൾ ബർഗറിന്റേയും , ഫ്രഞ്ച് ഫ്രൈയ്യുടെയും  മണവുമേറ്റ് ഉള്ള ഇരിപ്പ്.  അപ്പോളാണ് ഞാൻ തൊട്ടടുത്ത് ടേബിളിൽ രണ്ടുമൂന്ന് അറബിപ്പയ്യന്മാർ മേശനിറയെ കണ്ണിന് എണ്ണാൻ പറ്റാത്തപോലെ വിഭവങ്ങളുമായി ഇരിക്കുന്നത് കണ്ടത്.  അതിലൊരുപയ്യൻ എന്നെ നോക്കിയൊന്ന് ചിരിച്ചു. ഞാൻ തിരിച്ചും.

എൻറെ ബർഗർ റെഡിയായി. ഫ്രഞ്ച് ഫ്രൈയ്യുടെ മണം മൂക്കിലേക്കടിച്ച് കയറി. പരിസരം മറന്ന് ഞാൻ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. അല്ലെങ്കിലും വിശപ്പിന് കണ്ണില്ലല്ലോ.

തോളിൽ ഒരു സ്പർശനം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ ഞെട്ടി പുറകോട്ടു തിരിഞ്ഞു. എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ച തൊട്ടുമുന്നിലിരുന്ന അറബി പയ്യൻ.  അതുഭുതം കണ്ണിൽ നിറച്ച് ഞാൻ നോക്കിയപ്പോൾ ആ പയ്യൻ ചിരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഹബീബി.... നോ ജ്യൂസ്??.."

എൻറെ ബർഗറിന്റെ കൂടെ എന്താ ജ്യൂസ് ഓർഡർ ചെയ്യാത്തത് എന്നാണ് പയ്യൻ ചോദിക്കുന്നത്. ഒരു പക്ഷേ ഇവൻ ഈ കഫറ്റീരിയായുടെ മുതലാളിയായിരിക്കുമോ? ഞാൻ മിന്നായം പോലെ ഒന്ന് ചിന്തിച്ചു.

"നോ... താങ്ക്സ്.." ഞാൻ ചിരി തിരികെ നൽകാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"അഹമ്മദ്....." അറബിപ്പയ്യൻ കടയുടെ ക്യാഷ് കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്ന മലയാളിയെ ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അയാൾ ഓടിവന്നു.  അയാളോട് അറബിയിൽ എന്തൊക്കെയോ ആ പയ്യൻ പറഞ്ഞു. കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത അറബി കേട്ട് നിൽക്കുന്ന എൻറെ തോളിൽത്തട്ടി ഒരു ചിരികൂടി സമ്മാനിച്ച് ആ പയ്യൻ തൻറെ കൂട്ടുകാരെയും വിളിച്ച് പുറത്തേക്കിറങ്ങിപ്പോയി.

അല്പസമയത്തിനുള്ളിൽ കോക്ടെയിൽ പോലെയുള്ള വലിയൊരു ഫ്രഷ്ജ്യൂസ് എൻറെ മുന്നിൽ എത്തി. പിന്നാലെ എന്തൊക്കെയോ സ്‌പെഷ്യൽ വിഭവങ്ങളും. ദൈവമേ എന്തായിത്? ഞാൻ കടക്കാരനെ കുതുകത്തോടെ നോക്കി. എന്നാൽ അറബിപ്പയ്യൻ തന്ന പുഞ്ചിരിയുടെ ബാക്കിയെന്നോണം ഒരെണ്ണം സമ്മാനിച്ച്കൊണ്ട് അയാൾ കൗണ്ടറിൽ പണമെന്നുകയാണ്. എന്നിട്ടെന്നോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

കഴിക്കൂ സുഹൃത്തേ... ആ അറബി പയ്യൻ താങ്കൾക്കായിട്ട് ഓർഡർ തന്നിട്ട് പോയതാ... താങ്കൾ കഴിച്ചതിന്റെയും ഇപ്പോൾ കഴിക്കുന്നതിന്റെയും എല്ലാം പണവും തന്നിട്ടാ പോയത്.  അവനെന്തോ സന്തോഷമുള്ള ദിവസമാണത്രേ ഇന്ന്"

നിറഞ്ഞ വയറും തിരുമ്മി, ഒരേമ്പക്കവും വിട്ട് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ചുറ്റും നോക്കി. ആ അറബി പയ്യൻ അടുത്തെങ്ങാനം ഉണ്ടോ? ഒരു നന്ദിയെങ്കിലും പറയാൻ?

ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങൾ എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ച് ഖലീഫാ സിറ്റിയിൽ നിന്നും ഞാൻ ഓഫീസിലേക്ക് തിരിച്ചു.

രണ്ട് സംഭവങ്ങൾ. രണ്ട് എമിറേറ്റുകൾ. ഒന്നാമത്തേത് റാസൽഖൈമയിൽ  2004 ൽ സംഭവിച്ചു. രണ്ടാമത്തേത് അബുദാബിയിൽ  2010 സംഭവിച്ചു. ഇന്നും ഇടക്കിടെ ഓർമ്മകളുടെ തൂവൽസ്പർശം ഏൽക്കുമ്പോൾ ആ ചിരിക്കുന്ന അറബിപ്പയ്യൻറെ മുഖം മായാതെ മനസ്സിൽ കടന്നു വരും.

Thursday, November 24, 2016

ആ മൺസൂൺ രാത്രിയിൽ - വായനാനുഭവം

വായനയുടെ പശ്ചാത്തലം 

ഒരു ഇടവേളക്ക് ശേഷമാണ്  മലയാള കുറ്റാന്വേഷക കഥ വായിക്കുന്നത്. ലോകത്തെ മുഴുവൻ അക്ഷരങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക് മാടിവിളിക്കുന്ന ഷാർജ ഇന്റർനാഷണൽ ബുക്ക് ഫെസ്റ്റിവലിൽ പ്രവാസ എഴുത്തുകാരനായ പോൾ സെബാസ്റ്റിനിൽ നിന്നുതന്നെ ബുക്ക് വാങ്ങിയപ്പോൾ തീരുമാനിച്ചു; എടുത്ത ഒരുഡസനിൽ പരം ബുക്കുകളിൽ ആദ്യം വായിക്കുക 'ആ മൺസൂൺ രാത്രിയിൽ' തന്നെ. അതിന് പ്രേരകമായത് വേറെന്നുമല്ല-ചെറുപ്പം മുതലേ സസ്പെൻസ് കഥകളോടും, ത്രില്ലറുകളോടും ഉള്ള അടങ്ങാത്ത അഭിനിവേശം.

നോവൽ

കുഴിമറ്റം ഗ്രാമത്തിൽ ഒന്നിനൊന്നായി അരങ്ങേറുന്ന കൊലപാതക പരമ്പരകൾ. അതന്വേഷിക്കുന്ന നായികയും, അവളെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉള്ള മറ്റു കഥാപാത്രങ്ങളും.

ദീപ. അതാണ് നായിക. ഈ കഥയെ മറ്റുള്ള കുറ്റാന്വേഷണ കഥകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നതും നായിക തന്നെയാണ്.  ദീപ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കുറ്റാന്വേഷകയോ, സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥയോ അല്ല. മന്ത്രവാദത്തിൻറെ ലോകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്നെണ്ടെകിലും മന്ത്രവാദി അല്ല. സാഹചര്യങ്ങളുടെ സമ്മർദ്ദം മൂലം, ആത്മമിത്രം ശോഭയുടെ അസ്വാഭാവിക മരണം നൽകുന്ന സംശയങ്ങളും  ചോദ്യചിന്ഹങ്ങളും ദീപയെ മനസ്സാന്നിദ്ധ്യം ഉള്ള ഒരു കുറ്റാന്വേഷക ആക്കുന്നു. പെരുമഴയുള്ള ഒരു രാത്രിയിൽ, തൻറെ വീട്ടിൽ പാതിരാത്രിയിൽ ശോഭയുടെ പ്രേതത്തെ സെമിത്തേരിയിൽ കണ്ട് , നായ്ക്കളാൽ കടിയേറ്റ്, ചോരയൊലിപ്പിച്ച് കയറിവരുന്ന രാജൻ എന്ന ഗ്രാമത്തിലെ കള്ളന് സംഭവിക്കുന്ന  ഭീതിജനകമായ  അവസ്ഥ ദീപയെ അന്വേഷണത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.  ഒന്നിനൊന്ന് അഴിക്കാൻ പ്രയാസമേറിയ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്ക് ദീപ എത്തിച്ചേരുന്നു. ദീപയ്ക്ക് ആകെ കൈമുതൽ ധൈര്യവും, കൂർമ്മബുദ്ധിയും, ഭട്ടതിരിയിൽ നിന്നും  ശവേലച്ചനിൽനിന്നും കിട്ടുന്ന അറിവും ആണ്. മന്ത്രവും, തന്ത്രവും, ഹിപ്നോട്ടിസവും കൂടിക്കുഴഞ്ഞുള്ള കഥയുടെ പോക്ക്.  വായനക്കാരനെ പിടിച്ചിരുത്തുന്ന രംഗങ്ങൾ.

ദീപ ശവേലച്ചൻ, ഭട്ടതിരി, ദീപയുടെ ഉറ്റമിത്രം ശോഭ, ഇൻസ്‌പെക്ടർ സോജൻ, സീനത്ത്, സീനത്തിന്റെ കാമുകൻ ഗിരീഷ്, ഫ്രാങ്കോ, കള്ളൻ രാജൻ ഇതിലൊക്കെ ഉപരി ഇരുട്ടിലെവിടെയോ ഇരുന്ന് കരുക്കൾ നീക്കുന്ന വില്ലൻ. കഥാപാത്രങ്ങൾ എല്ലാം നോവലിൽ ഒന്നിനൊന്ന് പ്രാധാന്യം ഉള്ളവരാണ്. എല്ലാവരെയും തമ്മിൽ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കഥയുടെ രസച്ചരട് എഴുത്തുകാരൻ നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

നോവലിൻറെ തുടക്കവും, ഒടുക്കവും അത്യന്തം സസ്പെൻസ് നിറയ്ക്കുവാൻ പോൾ സെബാസ്റ്യൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. പേജുകൾ നമ്മുടെ കയ്യിൽ മറിയുന്നത് നാം അറിയില്ല.  ആദ്യ ഇരുപത്തഞ്ച് ശതമാനവും, അവസാന അമ്പത് ശതമാനവും വായനക്കാരെ ആകാംഷയുടെ ലോകത്തേക്ക് കഥാകാരൻ കൊണ്ടുപോകുന്നു. വലിയ ഏച്ചുകെട്ടലുകൾ ഇല്ലാതെ കഥ പറഞ്ഞുപോകുന്ന രീതിയാണ് എഴുത്തുകാരൻ അനുവർത്തിച്ചിട്ടുള്ളത്.അതിനാൽ തന്നെ അമ്പതിനാല് ചെറിയ അധ്യായങ്ങളിൽ കഥ പറഞ്ഞു തീർക്കുന്നു. പോൾ സെബാസ്റ്യന്റെ ലളിതമായ, ഗ്രാമീണ ഗന്ധമുള്ള എഴുത്ത് ഏതുതരം വായനക്കാരെയും ആകർഷിക്കുന്നതാണ്.

കാകദൃഷ്ടി

നോവലിൻറെ മധ്യത്തിലുള്ള ഇരുപത്തിയഞ്ച് ശതമാനം ബാക്കി ഭാഗങ്ങളുടെപോലെ ആകർഷണീയമല്ല. വളരെ കഷ്ടപ്പെട്ട് ദീപ ശവേലച്ചനിൽ നിന്നും, ഭട്ടതിരിപ്പാടിൽ നിന്നും പഠിക്കുന്നതൊന്നും ഉപയോഗിക്കുന്നതായി കാണുന്നുമില്ല (ചെറിയ ഹിപ്നോട്ടിസം ഒഴിച്ചാൽ). ഒരുപക്ഷെ അടുത്ത കഥകളിൽ അവ ഉപയോഗിക്കാനുള്ള വകയായിരിക്കാം. ദീപയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ "കണ്ണാടിയിൽ കാണുന്ന മുഖം കാണാൻ കൈ കണ്ണാടിയാക്കരുത്"

പല അദ്ധ്യായങ്ങളും സസ്പെൻസ് നിലനിർത്തി ഇത്തിരികൂടി മിനുസപ്പെടുത്തി വലുതാക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി.  അങ്ങെനെയെങ്കിൽ കുറേക്കൂടി ആകർഷണീയത കൈവരികയും, എഴുത്തുകാരന് കുറേക്കൂടി സ്വാതന്ത്ര്യം കിട്ടുകയും ചെയ്യുമായിരുന്നു. ചില രംഗങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തുടങ്ങി അവസാനിക്കുന്ന പോലെ.

സംഗ്രഹം 

വായന തുടങ്ങി അമ്പതിനാലാമത്തെ അദ്ധ്യായത്തിൽ എത്തിച്ചേരാൻ അധികം സമയം എടുത്തെന്ന് വായനക്കാരന് തോന്നാത്ത എഴുത്ത്. അവസാന അധ്യായങ്ങൾ എല്ലാം ആകാംഷയുടെ പരകോടിയിലൂടെ വായനക്കാരനെ നടത്തിക്കുന്നു. കൗതുകത്തിന് തിരയിളക്കം നൽകി കഥ കഴിഞ്ഞാലും ദീപയുടെ ലോകത്തുനിന്ന് നമ്മൾ ഉടനെ വിമോചിതരാവില്ല. എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിൽ പറയാനും, ചിന്തിക്കാനും ബാക്കി.

കൺസ്യൂമർ

മുടക്കുന്ന പൈസ തിരികെത്തരുന്ന വായനാനുഭവം. മറ്റുള്ള  പ്രവാസ എഴുത്തുകാരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ എഴുത്താണ് പോൾ സെബാസ്റ്യൻ അവലംബിച്ചിരിക്കുന്നത്. കുഴിമറ്റം ഗ്രാമവും, നാട്ടുകാരും ഒക്കെ ചേർന്ന് ഒരു ചലച്ചിത്രം പോലെ കഥ മുന്നിൽ ആടിത്തീരുന്നു. ഒറ്റയിരിപ്പിനു വായിച്ചുതീർക്കാൻ ഇഷ്ടപെടുന്ന നോവലാണ് നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കിൽ 'ആ മൺസൂൺ രാത്രിയിൽ' നിങ്ങളെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല.

----------------------------------------------------------
പുസ്തകം: ആ മൺസൂൺ രാത്രിയിൽ
രചന: പോൾ സെബാസ്റ്യൻ
പ്രസാധകർ: കറന്റ് ബുക്ക്സ് ത്യശൂർ
പേജ് : 186
വില : 160 രൂപ 

Sunday, November 20, 2016

പ്രവാസത്തിലെ മഞ്ഞുത്തുള്ളികൾ 1-4

04 ) കറക്കികുത്തിക്കിട്ടിയ പ്രവാസം 

ജനിച്ച് വളർന്ന,  പാതയടികൾ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന സ്വന്തം മണ്ണിൽ നിന്നും പ്രവാസത്തിലേക്ക്  പാദമൂന്നുന്നതിന് ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ കഥയുണ്ടാകും. എനിക്കുമുണ്ട് ഒരു കഥ.

ബോംബജീവിതത്തിനിടെ പത്രത്തിലെ 'തൊഴിലവസരങ്ങൾ' എന്ന കോളത്തിൽ  പരസ്യം കണ്ട് ഒരിക്കൽപോലും പോയിട്ടില്ലാത്ത കർണ്ണാക് ബന്ധറിലേക്ക് ലോക്കൽ ട്രെയിനിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയാണ് ഞാൻ. രണ്ട് പേജുള്ള ബയോഡേറ്റയും, പത്താം ക്ലാസ്സുമുതൽ പിജി വരെയുള്ള സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളും നിറഞ്ഞ ഫയലും മുറുക്കെപ്പിടിച്ച്  ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒരുപാട് ചിന്തകൾ മനസ്സിൽ കയറിവന്നു.  കറുപ്പും, വെളുപ്പും എരിവും പുളിയും, പണക്കിലുക്കവും ഒക്കെ ഉയർന്നു താണ ചിന്തകൾ.

ഗൾഫിൽ പോകരുത്. തലയ്ക്ക് മേൽ ജീവനുണ്ടെങ്കിൽ..... നാട്ടിൽ പഠിച്ച്, നാടിനോട് കൂറുകാണിച്ച്, പി.എസ്.സി. ടെസ്റ്റും എഴുതി ഏതെങ്കിലും സർക്കാരാപ്പീസിൽ കയറിപ്പറ്റുകയോ, ബിഎഡ് എടുത്ത് വാധ്യാരാകുകയോ ചെയ്യണം എന്നതായിരുന്നു സ്വപ്നം.  ബിരുദം കടന്നപ്പോൾ തിളയ്ക്കുന്ന ഞരമ്പിലെ ചോര ശരീരത്തിലെ ഓരോ കോശങ്ങളോടും പറഞ്ഞതും അതുമാത്രമായിരുന്നു.  എന്നാൽ എന്നെ ഗൾഫ് ജീവിതത്തിൽ നിന്നും വിലക്കിയിരുന്നത് ഈ സ്വദേശി പ്രേമം മാത്രമായിരുന്നില്ല. ചെറുപ്പം മുതൽ കൺമുമ്പിൽ കണ്ടുവന്ന കാഴ്ചകൾ അതിന് വളവും നൽകി.

സ്‌കൂൾകാലം മുതൽ ഞാൻ കാണുന്നത് പരദേശിയായി പാർത്ത്, രണ്ടുവർഷമോ അതിൽ കൂടുതലോ കാലം ഗൾഫിൽ ജോലിചെയ്ത് ഒന്നോ രണ്ടോ മാസം അനുവദിച്ചുകിട്ടുന്ന പരോൾ പോലെ നാട്ടിൽ വന്നു തിരികെ പോകുന്ന എൻറെ മൂത്ത ജേഷ്ഠന്മാരെയാണ്.  വീട്ടിലെങ്ങും ഉത്സവപ്രതീതി വിതറി അവർ വരും. ഫോറിൻ ഗന്ധം, ഫോറിൻ മധുരം, ടേപ് റിക്കാർഡർ, ഓഡിയോ കാസറ്റുകൾ  എന്നുവേണ്ട  പേന പെൻസിൽ തുടങ്ങി ഉടുവസ്ത്രം വരെ നിറയുന്ന ഫോറിൻ ദിനങ്ങൾ. ആ ദിവസങ്ങളിൽ വീടുവിട്ട് സ്‌കൂളിൽ പോകാൻ മടിയായിരുന്നെങ്കിലും, പുതിയ ഉടുപ്പ്, ഹീറോ പെന്നിൽ തുടങ്ങി പലതരം പേനകൾ , കളർ പെൻസിലുകൾ, ഒക്സ്ഫോർഡിന്റെ സ്റ്റീൽ നിറമുള്ള ഇൻസ്ട്രമെന്റ് ബോക്സ്, ഹാപ്പി ടീഷർട്  ഒക്കെ കൂട്ടുകാരെ കാണിക്കാനുള്ള വിരുത് കാരണം തുള്ളിച്ചാടി തന്നെ സ്‌കൂളിലേക്കോടും. എന്നാൽ ഒന്നോ രണ്ടോ മാസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഈ പുതുമ മങ്ങി മാഞ്ഞുപോകും. കരഞ്ഞുകലങ്ങിയ കണ്ണുകളും, തുടിക്കുന്ന മനസ്സുമായി നിൽക്കുന്ന ജേഷ്ഠൻമാരുടെഭാര്യമാരുടെയും എൻറെ വീട്ടുകാരുടെയും ചിത്രം വേദനയുടെ പുഴുക്കുത്തുകൾ മനസ്സിൽ സമ്മാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കാത്തിരിപ്പിൻറെ അടുത്ത രണ്ട് വർഷം വീട്ടുപടിക്കൽ ബാക്കി നിർത്തി, ഭാര്യമാരെയും, കുട്ടികളെയും, സഹോദരങ്ങളെയും വിട്ടകന്ന് പോകുന്ന ആ കാഴ്ച... ഒരംബാസിഡർ കാറും, എയർപോർട്ടും പറന്നുയരുന്ന വിമാനവും ഓർമ്മയിൽ ബാക്കിനിർത്തിപ്പോകുന്ന പ്രവാസം. വീണ്ടും രണ്ടുവർഷം കഴിഞ്ഞ് എയർപോർട്ടിലെ 'ആഗമനം' ബോർഡിനടുത്ത് കാത്തു, കാത്ത് നിൽക്കുന്നതോ, കാറിൻറെ ഹോണടി വീട്ടുപടിക്കൽ മുഴങ്ങുന്നതോ ഒക്കെ ചിന്തയിൽ നിറച്ച് പോകുന്ന പ്രയാസം. ഫോണോ, മൊബൈലോ, ഇന്റെർനെറ്റൊ ഒന്നും വീട്ടുപടിക്കൽ കാലുകുത്താത്ത കാലത്ത് മനോഹരമായ ബോർഡറും പിങ്കും, ഇളം പച്ചയും, നീലയും നിറത്തിൽ അറബിനാടിന്റെ മണവുമായി എത്തുന്ന എയർമെയിലുകൾക്കുള്ളിൽ ജീവൻ തുടിക്കുന്ന, പിടയ്ക്കുന്ന അക്ഷരമുത്തുകൾ മാത്രം ബാക്കിയാക്കി പോകുന്ന പോക്ക്.  മെഴുകുതിരിപോലെ ഉരുകിത്തീരുന്ന ജീവിതം. ഈ വിരഹവും, വേദനയും ഒക്കെ എത്രമാത്രം മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞുപോയോ അത്രമാത്രം ഗൾഫുജീവിതത്തോട് വെറുപ്പും നിറഞ്ഞുനിറഞ്ഞുവന്നു. പ്രവാസി എന്നും സ്വന്തം വീട്ടിൽ, അവൻറെ നാട്ടിൽ വിരുന്നുകാരൻമാത്രമാണ്. ഒരു പ്രവാസത്തിൽ നിന്നും വന്ന് അടുത്ത പ്രവാസത്തിലേക്ക് ഊളിയിടുന്നവൻ.

പാസ്സ്‌പോർട്ട് എടുക്കുവാൻ പ്രായമായാൽ അന്നുമുതൽ തന്നെ ചെറുപ്പക്കാർ ഗൾഫ് ജീവിതം സ്വപ്നം കണ്ടു നടക്കുന്ന മധ്യതിരുവതാംകൂറുകാരനാണ് ഞാനും. പക്ഷേ ഉള്ളിന്റെയുള്ളിൽ ഞാൻ സ്വയം മന്ത്രിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു- 'ഗൾഫിൽ പോകരുത്'

ബിരുദവും ബിരുദാനന്തര ബിരുദവും ഒക്കെ കരസ്ഥമാക്കി,  കമ്പനികൾ ജോലിക്കായി വിളിച്ചുകൊണ്ടു പോകും എന്ന മലർപൊടിക്കാരന്റെ സ്വപ്നത്തിൻറെ കാലയളവ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബോംബെയിലേക്ക് ചേക്കേറി. പി.എസ്.സി പരീക്ഷകളും, അപേക്ഷകളും ഒക്കെ നിറഞ്ഞു നിന്ന ആ കാലത്ത് ഞാനും ഒരു ലുങ്കിവാല അല്ലെങ്കിൽ മദ്രാസിയായി.

കല്യാണം. കടമുറ്റത്തച്ചൻ യക്ഷിയുടെ തലയിൽ ചുണ്ണാമ്പ് പുരട്ടിയ ആണിയടിച്ചുകയറ്റിയ പോലെ ഒരു ബന്ധനം. അതുവരെ ഓടിച്ചാടി നടന്നവനെ പിടിച്ചു 'കെട്ടി'യിട്ടു (കല്യാണത്തിന് 'കെട്ടുക' എന്നും ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ പറയും). ഭാര്യയുടെ കരവലയത്തിലെ 'ബന്ധനം, ബന്ധനം തന്നെ പാരിൽ' ആയി ഹണിമൂൺ. അപ്പോളാണ് ചില സീരിയസ്സ് ചിന്തകൾ സുനാമിതിരമാലകൾ പോലെ വന്നടിച്ചുകേറിയത്. ഒരു പെണ്ണിനെ പോറ്റാൻ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ, വീടുവയ്ക്കാൻ ഒക്കെപണം വേണം. ഇത്തിരി അല്ല ഒത്തിരി. കയ്യിൽ അതുവരെ കൂട്ടിവച്ചിരുന്ന പണം ഡ്രയിനേജിലൂടെ ഒലിച്ചുപോകും പോലെ കയ്യിൽ നിന്നും ഒലിച്ചുപോയി.

മുന്നിൽ ആവശ്യങ്ങളുടെ നിര ഒന്നൊന്നായി നീണ്ടപ്പോൾ എന്നിലെ സ്വദേശാഭിമാനി മാറിചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങി. ആവശ്യം സൃഷ്ടിയുടെ മാതാവ്. നാട്ടിലെ പി.എസ്.സി ക്ക്, സ്വകാര്യസ്ഥാപങ്ങങ്ങൾക്ക് ഒന്നും എൻറെ 'സർവീസ്' വേണ്ടാ.  പാഴ്ക്കടലാസുപോലെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ, മാർക്കുലിസ്റ്റുകൾ, ബയോഡേറ്റ എല്ലാം എന്നെ നോക്കിപല്ലിളിക്കുന്നു. അങ്ങിനെ മറ്റെല്ലാ വാതിലും അടഞ്ഞപ്പോൾ ഏറെ ആലോചനയ്ക്ക് ശേഷം ഞാൻ അതങ്ങു തീരുമാനിച്ചു-ഗൾഫിലേക്ക് പോവുക.  ജീവിതസഖിയാകട്ടെ അതിന് ഇത്തിരി ഫാക്ടൻഫോസും വെള്ളവും കോരി പരിപോഷിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

കർണാക് ബന്ദറിലെ 'ജസീന മറൈൻ സർവീസ്' എന്ന ട്രാവൽ ഏജൻസിയിയുടെ പടികൾ കയറും വരെ ഇങ്ങിനെ വിവിധ ചിന്തകൾ എന്നെ മദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. റിസപ്‌ഷനിൽ നിന്നും ഒരു ഫോം പൂരിപ്പിക്കാൻ തന്നു. അതിനുശേഷം  ബാബു എന്നെ അകത്തെ മുറിയിൽ ഒരു കമ്പൂട്ടറിന്റെ മുമ്പിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. എനിക്കപ്പോൾ അതുഭുതം തോന്നി. ഞാൻമാത്രമേ ഇന്റർവ്യൂ-ടെസ്റിനുള്ളോ?  അത് ഞാൻ ബാബുവിനോട് ചോദിച്ചപ്പോളാണറിയുന്നത്  കഴിഞ്ഞകുറെ ദിവസങ്ങളായി  നൂറിലധികം ഉദ്യോഗാർത്ഥികൾ വന്നുപോയി എന്ന്!  എക്സലിലും, വേർഡിലും ഉള്ള ടെസ്റ്റ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  റിസപ്‌ഷനടുത്തുള്ള കസേര ചൂണ്ടിക്കാട്ടി എന്നോട് അവിടെ വെയ്റ്റ് ചെയ്യാൻ അയാൾ പറഞ്ഞു.  ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യാൻ ജസീനമറൈൻ ഉടമ ചാക്കോസാർ വരണം. ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരുന്നു. മണിക്കൂറുകളോളം.  ആ ഇരുപ്പ് മടുപ്പ് തോന്നിയെങ്കിലും പ്രവാസജീവിതത്തിൽ ഏറ്റവും വേണ്ടത് ക്ഷമയും, സഹനവും ആണെന്ന ബോധം എന്നെ നിശ്ശബ്ദനാക്കി.

അവസാനം ചാക്കോസാർ വന്നു. ബാബു കുറെ ഫയലുകളും താങ്ങിയെടുത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ക്യാബിനിലേക്ക് കയറി. വീണ്ടും കാത്തിരിപ്പ്. ആളുകൾ വരുന്നു, പോകുന്നു. "ഇപ്പൊ വിളിക്കും ട്ടോ" എന്ന ബാബുവിന്റെ ഇടക്കിടെയുള്ള ഉറപ്പ് താലോലിച്ച് ഞാൻ ഇരുന്നു. ഞാൻ വാച്ചിൽ നോക്കി. രാവിലെ പത്തുമണിമുതൽ ഇരുപതുടങ്ങിയതാണ്. ഇപ്പോൾ നാലുമണി! കുറച്ചുനേരം കൂടി കഴഞ്ഞപ്പോൾ ബാബു അടുത്തുവന്ന് പറഞ്ഞു.

"സാർ വിളിക്കുന്നു.."

ഗൾഫിൽ പോകാനുള്ള ഇൻറർവ്യൂ ..!! ഏറിയ നെഞ്ചിടിപ്പോടെ ഞാൻ ചാക്കോസാറിൻറെ ക്യാബിനുള്ളിലേക്ക് ചുവടുകൾ വച്ചു. എന്നെ വരവേറ്റത് ഒരു മൃദു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു. നാല്പത്തിഅഞ്ച് മിനിറ്റോളം നീണ്ട ഇന്റർവ്യൂ. കമ്പനി, ജോലി, ശമ്പളം ആനുകൂല്യങ്ങൾ.. എല്ലാം എല്ലാം ഒന്നൊന്നായി അദ്ദേഹം വിവരിച്ചു. അന്ന് ഒരു ദിർഹത്തിന്റെ മൂല്യം  12.50 രൂപയാണ്. ആ ക്യാബിനിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങവേ ഏതൊരു പ്രവാസിയെയും പോലെ ഞാൻ കൺവെർഷൻ തുടങ്ങി വച്ചിരുന്നു.

"താൻ പി.ജി യാണല്ലേ?" ചാക്കോസാറിന്റെ സ്വരം.
"അതേ ..."

അതെന്തിനാണ് ചോദിച്ചത് എന്ന ആശങ്കയിൽ ഞാൻ നിൽക്കവേ അടുത്ത വാക്കുകൾ.
"ആകെ അഞ്ച് വേക്കൻസിയാണ് ഉള്ളത്. ഇത് ആദ്യ റൗണ്ട് ഇന്റർവ്യൂവാണ്. ഇതിൽ നിങ്ങൾ ജയിച്ചാൽ ഫൈനൽ ഇന്റർവ്യൂ ക്ലയന്റുമായി ഇവിടെയും കൊച്ചിയിലും ഉണ്ട്.  കൊച്ചിയിലും  ഇപ്പോൾ നൂറിൽ കൂടുതൽ പേർ ആദ്യ ഇന്റർവ്യൂ കഴിഞ്ഞു.... എനി വേ, ആൾ ദി ബെസ്ററ് .."

ചാക്കോസാറിന്റെ വാക്കുകൾ തലക്ക് കൊട്ടുവടികൊണ്ട് കിട്ടിയ പ്രഹരംപോലെവാങ്ങിയാണ് ഞാൻ ജസീനയുടെ പടികൾ ഇറങ്ങിയത്.  ഒരു നിരാശകാമുകനെപ്പോലെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണുതള്ളി നിന്ന ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞു. "നോ ഹോപ്.."

ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. ഞാൻ പ്രതീക്ഷിച്ചപോലെ തന്നെ ജസീനയിൽ നിന്നും വിളി ഒന്നും വന്നില്ല.  നൂറുകണക്കിന് അപേക്ഷകരിൽ നിന്നും ജയിച്ചുകയറാൻ തക്ക ആളല്ല ഞാൻ എന്നെനിക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്തായാലും ജസീനയിൽ വിളിച്ച് ആ പ്രോസസ്സ് അങ്ങ് അവസാനിപ്പിക്കാം. ഞാൻ വിളിച്ചു. ചാക്കോസാറിനെ ലൈനിൽ കിട്ടി. "ഫൈനൽ സെലക്ഷൻ ലിസ്റ്റ് രണ്ട് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ വരും" ആ കിട്ടിയ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ഭാര്യ പറഞ്ഞു "വിളിക്കുമായിരിക്കും" ഞാൻ കോട്ടുവായിട്ടു. എങ്കിലും ഇന്ത്യ വേൾഡ് കപ്പ് ക്രിക്കറ്റ് കളിയ്ക്കാൻ പോകുമ്പോൾ ചെയ്യാറുള്ളപോലെ വിജയത്തിന്റെ സങ്കീർണമായ കാൽകുലേഷൻ ഞാൻ നിശബ്ദം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം എൻറെ യാഹൂ മെയിലിൽ ഒരു ഇമെയിൽ വന്നു വീണു. ജസീനയിൽ നിന്ന്. ഞാൻ ഫൈനൽ ഇന്റർവ്യൂവിന് സെലക്ടായിരിക്കുന്നു!! ഉടനെതന്നെ ചാക്കോസാറിനെ കാണണം. ഫൈനൽ ഇന്റർവ്യൂ കൊച്ചിയിൽ അടുത്ത ആഴ്ച. ഏറെനേരം കണ്ണുതള്ളി നിന്ന ശേഷം ഞാൻ കർണാക് ബന്ദറിലേക്ക് തിരിച്ചു. ക്ലയന്റ് ഇന്റർവ്യൂ എങ്ങിനെ ഫേസ്ചെയ്യണം എന്നൊക്കെ ചാക്കോസാർ ക്ലാസ്സ് തന്നു. കൂട്ടത്തിൽ ഒന്നുകൂടി പറഞ്ഞു.
"ഇവിടെ ടെസ്റ്റ് എഴുതിയവരിൽ നിങ്ങളെ മാത്രമേ ഞങ്ങൾ കൊച്ചിയിലേക്ക് സെലക്ട് ചെയ്തിട്ടുള്ളൂ. സൊ പെർഫോം വെൽ.."

തിരിച്ച് വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോളും, നാട്ടിലേക്ക് ഭാര്യയുമൊത്ത് നേത്രാവതി എക്സ്പ്രെസ്സിൽ നാട്ടിലേക്ക് യാത്രതിരിക്കുമ്പോളും എന്നിലെ അത്ഭുതം മുഴച്ചുതന്നെ നിന്നു. അത്രയും ആൾക്കാർക്കിടയിൽ ഞാൻ ആണോ ഏറ്റവും മിടുക്കൻ?! ജീവിതത്തിൽ എങ്ങും കിട്ടാത്ത പരിഗണന...! ആ ചിന്ത എന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസം വാനോളം ഉയർത്തി.

കൊച്ചിയിൽ ഇന്റർവൂവിന് ഒരു പട തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അഞ്ച് വേക്കന്സി. നൂറുകണക്കിന് ആൾക്കാർ... എന്നാൽ എന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഒത്തിരി ഉയരത്തിൽ ആയിരുന്നു. ബോംബയിൽ നൂറിൽ ഒരാൾ ആകാമെങ്കിൽ ഇവിടെ അഞ്ചിൽ ഒരാളാകാം. ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഹോർമോണുകൾ എന്റെ ഓരോ കോശത്തിലും തിക്കിത്തിരക്കി. റാസൽഖൈമയിലെ സ്റ്റീവൻ റോക്ക് എന്ന കമ്പനിയെപ്രതിനിധീകരിച്ച് ഇന്റർവ്യൂ ചെയ്യാൻവന്ന ബറൻഡ് ജാൻ കൂപ്പർ എന്ന ഹോളണ്ടുകാരനും, ജസീന കൊച്ചി മാനേജർ ജോസഫ് സാറിനും ഇടക്കിരുന്നു ഇന്റർവ്യൂ. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് രാത്രി ഞാൻ പത്തനംതിട്ടയിലേക്ക് മടങ്ങി.

ഓഗസ്റ്റ്, സെപ്റ്റംബർ , ഒക്ടോബർ ... ജസീന കൊച്ചിയിൽ നിന്നും ഒരു വിവരവും ഇല്ല.  ഇതിൽ കൂടുതൽ ഇനി ബോംബെ വിട്ടുനിൽക്കാൻ പറ്റില്ല. ഞാൻ പലവട്ടം ജസീനയിലേക്ക് വിളിച്ചു. 'സെലക്ഷൻ ഫൈനൽ ആയില്ല' ഇതുമാത്രം മറുപടി.

പക്ഷേ ഒക്ടോബർ അവസാനം വിളിവന്നു. അഞ്ചുപേരിൽ ഒരാളായി ഞാനും കയറിപ്പറ്റി. മെഡിക്കൽ, ട്രാവൽ ഡോക്കുമെന്റേഷൻ ഒന്നിനൊന്നായി പെട്ടെന്ന് ദിനങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

അങ്ങിനെ 2003 നവംബർ 18-ന് ഞാൻ യു.എ.ഇ, റാസൽഖൈമയിൽ എത്തി പ്രവാസി എന്ന ലേബൽ ചുമലിൽ അടിച്ചു. കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് ദുബായിലേക്കുള്ള ഇന്ത്യൻ എയർലൈൻസ് വിമാനത്തിലും അവിടെനിന്ന് റാസൽഖൈമയിലേക്കുള്ള ബസ്സ്‌യാത്രയിലും ഞാൻ ജസീനമറൈനിലെ ആദ്യയാത്രമുതൽ അന്നുവരെയുള്ളതെല്ലാം തികട്ടിയെടുത്തു. ബോംബയിൽനിന്നും നൂറുകണക്കിന് ആൾക്കാർക്കിടയിൽനിന്നും തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ആത്മവിശ്വാസം അപ്പോഴെല്ലാം  അമിതമായി എന്നിൽ നിറഞ്ഞുവന്നു.

കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. കയറ്റവും ഇറക്കവും ഉള്ള മലമ്പാതപോലെ എൻറെ പ്രവാസജീവിതം മുന്നോട്ടുപോയി.  അതിനിടയിൽ പലരോടും ഞാൻ എൻറെ ബോംബൈ സെലക്ഷന്റെ കഥ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ച് പറഞ്ഞു. ചിലർ അതുഭുതം കൂറിയിരിക്കാം. ചിലർ എൻറെ ഗർവെന്നോ അഹങ്കാരം എന്നോ ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ച് പുഞ്ചിരിയും, അത്ഭുതവും മുഖത്ത് വരുത്തിത്തീർത്ത് പോയിരിക്കാം.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ഒരുദിവസം എൻറെ കൂട്ടുകാരൻ വിനോദ് എന്നോട് ആ കഥ പറഞ്ഞു. എന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ ഹോർമോണുകൾ അമിതമായി ഉത്പാദിപ്പിച്ച കഥയ്ക്കുള്ളിലെ  യഥാർത്ഥ കഥ.

നൂറുകണക്കിന് ആൾകാർ ജസീന ബോംബൈ ഓഫീസിൽ ടെസ്റ്റും ഇന്റർവ്യൂവും കഴിഞ്ഞ സമയം. ക്ലയന്റ് ബോംബെ വരവ് ക്യാൻസൽ ചെയ്ത്  കൊച്ചിയിലേക്ക് മാത്രം വരുമെന്നറിയിച്ചു. അതിനാൽ ബോംബയിലെ ടെസ്റ്റ് ഇന്റർവ്യൂ റിസൾട് മരവിപ്പിച്ച് കൊച്ചിയിലെ മാത്രം ലിസ്റ്റ് എടുക്കാൻ അവർ  തീരുമാനിക്കുന്നു. വീണ്ടും ദിവസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. അപ്പോൾ ചാക്കോസാറിന് മറ്റൊന്ന് തോന്നി. അത് കമ്പനിയുടെ ഗുഡ്‌വിൽ അല്ലെങ്കിൽ റെപ്യൂട്ടേഷനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. നൂറുകണക്കിനാൾക്കാർ മെനക്കെട്ടുവന്ന് ഇന്റർവ്യൂ ടെസ്റ്റ് എഴുതിയിട്ടും അത് പരിഗണിച്ചില്ലെങ്കിൽ  മോശമാണ്. അവസാനം ചാക്കോസാർ ഒരുപേജിൽ നിറയുന്ന ഒരു ലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാക്കാൻ ബാബുവിനോട് പറയുന്നു. ബാബു അതുണ്ടാക്കി. അതിൽ നിന്നും ഒരേയൊരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ബാബുവിനെ നിയോഗിച്ചു. ബാബു വിഷമത്തിലായി.  ആ ലിസ്റ്റിൽ നോക്കി ഏറെ തലപുകച്ചശേഷം ബാബു പ്രതിവിധിയും കണ്ടെത്തി.

എൻറെ അഹംഭാവത്തിൻറെ പത്തി താഴ്ത്തിക്കെട്ടിയ വാക്കുകൾ ആയിരുന്നു പിന്നീട് കൂട്ടുകാരനിൽ നിന്നും ഞാൻ കേട്ടത്.

ബാബു  ഒരു പേന കയ്യിലെടുത്തു.  എന്നിട്ട് കണ്ണുകൾ  ഇറുക്കിയടച്ചു. പേന കറക്കി ആ ലിസ്റ്റിലേക്ക് ഒരു കുത്തുകുത്തി! ബാബു കണ്ണുതുറന്നു. ആ പേനയുടെ മുനചെന്നുനിന്നത് എൻറെ പേരിനുപുറത്ത്. ഞാൻ സെലക്ടായി. കൊച്ചിയിലേക്ക് യാതയുമായി!

തന്റെ  യാത്രയുടെ കഥ ഓരോ പ്രവാസിക്കും പൊടിപ്പും തൊങ്ങലും വച്ച് പറയാൻ ഉണ്ടാകും. നല്ലതും തീയതും എല്ലാം ആ കഥയിലുണ്ടാകാം. എങ്കിലും ഏതെങ്കിലും താങ്ങ്, ആശീർവാദം  അല്ലെങ്കിൽ തണൽപറ്റാതെ ആർക്കും ഇവിടെ ഒന്നുമായിത്തീരാൻ പറ്റില്ല. നമ്മുടെ കഴിവുകൾ, വിദ്യാഭ്യാസം ഒക്കെ ഓർത്ത് നമുക്ക് അഭിമാനിക്കാം, ആത്മവിശ്വാസം വയ്ക്കാം. എന്നാൽ അഹങ്കാരവും ഗർവ്വും ഒരിക്കലും അതിന് മേമ്പൊടിയാക്കരുത്.  ആത്മവിശ്വാസം നല്ലതുതന്നെ, ആത്മവിശ്വാസമാണ്  അന്ന് ബറാൻഡ് ജാൻ കൂപ്പറെന്ന ഹോളണ്ടുകാരൻറെ മുന്നിൽ ഞാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ഒരു കാരണവും.  എന്നാൽ നമ്മുടെ വിജയത്തിൽ നമ്മൾപോലും അറിയാത്ത വേറെയാർക്കെങ്കിലും ഒക്കെ പങ്കുണ്ടെന്ന് നാം അറിയുന്നില്ല. ആരുടെയൊക്കെയോ ദൃശ്യവും അദൃശ്യവും ആയ കരങ്ങൾ നമ്മെ ഉയർത്തുന്നതിൽ പങ്കുവഹിക്കുന്നു.

പിതാവിൻറെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ബീജങ്ങളിൽ ബാക്കിയെല്ലാത്തിനേയും കടത്തിവെട്ടി ഒന്നാമതായി അമ്മയുടെ അണ്ഡത്തിലേക്ക് ഒട്ടിച്ചേർന്ന്, ഫലോപ്പിയൻ ട്യൂബിലൂടെ തെന്നിനീങ്ങി,  ഗർഭപാത്രത്തിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച്,  ഒമ്പതുമാസം പ്യൂപ്പപൊലെ സുഷ്പ്തിയിലാണ്ട്,  ഒരുനാൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ആകാശവും, ഭൂമിയും അതിലെ സകല ചരാചരങ്ങളെയും കാണാനും നമുക്കനുവദിച്ചുകിട്ടിയ ഭാഗ്യം. അവസാനം കാതങ്ങൾ നടന്നു നീങ്ങി, ഒരിക്കൽ വാടിയ തണ്ടുപോലെ വീണ് പ്രകൃതിയിലേക്ക് തന്നെ എരിഞ്ഞടങ്ങുന്ന പ്രതിഭാസം.

നമ്മുടെ ജീവിതം തന്നെ കറക്കിക്കുത്തികിട്ടിയ ഒന്നാണ്. ഇന്ന് ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ കിലുങ്ങുമ്പോൾ, പ്രവാസത്തിന്റെ തീരത്തിരുന്ന് ഞാനിത് കുറിച്ചുപോകുന്നു. എൻറെ പ്രവാസം വെറും ഒരു പേനത്തുമ്പിൽ നിന്ന് പിറന്നതാണ്. മറ്റാർക്കോ കിട്ടേണ്ടത് എനിക്ക് വന്നുചേരുകയായിരുന്നു.


3 ) ജീവിതം ഒരു ദാനം 

അന്നൊരു ഞായറാഴ്ചയായിരുന്നു.  ദുബായ് നഗരത്തിനെ സായന്തനത്തിന്റെ മൂടുപടം പൊതിയുമ്പോൾ  ഞാൻ മുനിസിപ്പാലിറ്റി ബസ്സിനകത്ത് ചാഞ്ഞിരുന്ന് മങ്ങിയ ചിന്തകളും, മറയുന്ന ഓർമ്മകളും താലോലിക്കുകയാണ്.  സംശയം വേണ്ട, നാടും, തോടും, പുഴയും, കിളികളുടെ പാട്ടും ഒക്കെതന്നെ.

ദുബായ് എയർപോർട്ട് ടെർമിനൽ ഒന്ന് കഴിഞ്ഞ്  യാത്രചെയ്യുന്ന നാലാം നമ്പർ ബസ്സ്  വലത്തോട്ട് തിരിഞ്ഞ് റാഷിദിയ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു.  ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.  എവിടെയും തകൃതിയിൽ നടക്കുന്ന കൺസ്ട്രക്ഷൻ താളമേളങ്ങൾ. ദുബായ് എയർപോർട്ട് ടെർമിനൽ മൂന്നിന്റെ പണി, ബുർജ് ഖലീഫ, ഫെസ്റ്റിവൽ സിറ്റി, റാഷിദിയയിലേക്ക് നീളുന്ന മേൽപാലങ്ങളുടെയും, സങ്കീർണമായ റോഡുകളുടെയും  എന്നുവേണ്ട ദുബായ് നഗരത്തിൻറെ മുഖച്ഛായ മാറ്റാൻപോകുന്ന വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾ എങ്ങും, എവിടെയും.

'Work in  Progress' എന്ന മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള  ബോർഡുകൾ എവിടെയും കാണാം. താത്കാലികമായി തിരിച്ചുവിട്ടിരിക്കുന്ന റോഡുകളിൽ ട്രാഫിക്കിന്റെ ഭാണ്ഡം തുറന്നിട്ടമാതിരി ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്ന വാഹനങ്ങൾ.

ചില്ലുജനാലക്കപ്പുറത്തുള്ള ഇരുളിനെ നോക്കി ഞാനിരുന്നു. ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാത്തപ്പോൾ അല്ലെങ്കിലും അങ്ങിനാണ്. വിളിക്കാത്ത അതിഥിയെപ്പോലെ നാടും, വീടും, തോടും, വയലും ഒക്കെ മനസ്സിലേക്കിങ്ങനെ ചാടിക്കേറി വരും.

ഫെസ്റ്റിവൽസിറ്റി ഭാഗത്ത് വണ്ടിയൊന്ന് നിന്നു. ഓട്ടോമാറ്റിക് വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ യാത്രക്കാരോടൊപ്പം രാവുംപകലും ഇടതടവില്ലാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ക്രയിനിന്റെയും, ബുൾഡോസറുകളുടെയും, ട്രക്കുകളുടെയും അരോചകശബ്ദം  അകത്തേക്ക് വെപ്രാളത്തിൽ ചാടിക്കയറുകയും വാതിൽ അടഞ്ഞപ്പോൾ അകത്തുകിടന്ന് ശ്വാസംമുട്ടിച്ചാവുകയും ചെയ്തു.

വണ്ടി കൊക്കോകോളയും  കഴിഞ്ഞ് എയർപോർട്ട് ടണലിലേക്കുള്ള റോഡിൽ ഒരുവിധം എത്തിച്ചേർന്നു.  ഇനി രണ്ട് സ്റ്റോപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ എനിക്കിറങ്ങേണ്ട സ്ഥലമായി. പിന്നീട്  നൂറുമീറ്റർ നടന്നാൽ,  അവിടെ എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നത് ദുബായിലേക്ക് എൻറെ ഭാര്യക്കൊപ്പം വിസയോ, ടിക്കറ്റോ ഒന്നുമില്ലാതെ കയറിവന്ന ഉപ്പേരിയും, ശർക്കരപിരട്ടിയും, ഹൽവായും ഒക്കെയാണ്.  നാട്ടിൽനിന്നും മലയാളിയുടെ  ഇങ്ങോട്ടുള്ള  യാത്രയിൽ  പാസ്പോർട്ടുപോലെ ഒഴിവാക്കാനാകാതെ  ഒട്ടിച്ചേർന്നുപോയ സംഗതികൾ.  അത് വളയിട്ടകൈകളിലൂടെ മുന്നിലേക്ക് നീട്ടുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ഇരട്ടിമധുരം  ബസ്സിനുള്ളിൽ തന്നെയിരുന്ന് ഞാൻ നുണഞ്ഞിറക്കി.

ഷോപ് ആൻഡ് സേവ് സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് കഴിഞ്ഞ്  സ്റ്റാർവേസൂപ്പർമാർക്കറ്റിനു എതിരായി വണ്ടി വലതുവശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ്  സ്റ്റോപ്പിൽ ഞരങ്ങി കരഞ്ഞു നിന്നു. ഒരു ഫിലിപ്പിനോ പെൺകുട്ടി പുറത്തിറങ്ങി, ഡോർ താനെയടഞ്ഞു.  ഞാൻ ബാഗിൽ മുറുക്കിപിടിച്ചു. ഇനി എൻറെ സ്റ്റോപ്പാണ് - റാഷിദിയ പോലീസ്‌സ്റ്റേഷൻ.

ഞാൻ  സീറ്റിൽ നിന്നും മെല്ലെ  എണീറ്റ് ചുവന്ന സ്റ്റോപ്പ് ബട്ടൺ അമർത്തിയിട്ട് വാതിലിനടുത്തുള്ള കമ്പിയിൽ പിടിച്ചു. ബസ്സ്സ്റ്റോപ്പിൽ വണ്ടി നിന്നു. മുമ്പിലെ വാതിലിൽ കൂടി ഒരാൾ അകത്തേക്ക് കയറി. എനിക്കിറങ്ങേണ്ട പുറകിലെ ഡോർ തുറക്കുന്നില്ല.  ഞാൻ ഡ്രൈവറോട് ഒച്ചത്തിൽ കാര്യം പറഞ്ഞു.  അയാൾ അത് കേട്ടോ ഇല്ലയോ എന്നറിയില്ല,  എന്നാൽ വാതിൽ തുറന്നു വന്നു.   ഞാൻ ബാഗ് തോളിലേക്കിട്ട് പെട്ടെന്ന് പുറത്തേക്ക് വലതുകാലിട്ടു.  പക്ഷേ എൻറെ ഇടതുകാൽ വണ്ടിക്കുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്ത് കടക്കും മുമ്പ് ഡോർ അതിവേഗത്തിൽ അടയാൻ തുടങ്ങി.

പിന്നെ എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് ഓർത്തെടുക്കാൻ എനിക്ക്  ഏറെനേരം  വേണ്ടിവന്നു. ഒരു സ്ലോമോഷൻ സിനിമപോലെ ഞാനത് കണ്ടു.

എൻറെ വലതുകാലും ശരീരവും പുറത്തേക്ക്.  ഇടതുകാൽ ബസ്സിനകത്ത്. ഡോർ അടയുന്നു... ഒപ്പം ബസ്സ്  മുന്നോട്ട് നീങ്ങുകയും !?

ആ ഡോർ അടഞ്ഞാൽ എൻറെ കാൽ അതിനകത്താകും. എന്നെയും വലിച്ചുകൊണ്ട് വണ്ടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങും... ഒരുപക്ഷെ വണ്ടിക്കടിയിലേക്ക് ഞാൻ തെന്നിവീണു പോകാനും മതി !!

എൻറെ വലതുകാൽ താഴെ റോഡിൽ മുട്ടി. ഡോർ അടയുകയാണ്. നിമിഷങ്ങൾ... നിമിഷങ്ങൾ... എനിക്ക് തല കറങ്ങുന്നതുപോലേ തോന്നി. ഞാൻ റോഡിലേക്ക് വീഴുന്നു.  ബസ്സിനുള്ളിൽ ഇരുന്ന ആൾകാർ അലമുറയിടുന്നത് എനിക്ക് കാണാം. ചിലർ കൈകാട്ടി എന്തൊക്കെയോ പറയുന്നു... ഡ്രൈവറോടുള്ള അവരുടെ ആക്രോശം എനിക്ക് കേൾക്കാനേ കഴിയുന്നില്ല.

നിമിഷങ്ങൾ.....!!! ബസ്സിന്റെ ഡോർ ഏകദേശം അടഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു. ബാലൻസുതെറ്റിയ ഞാൻ  ഇപ്പോൾ റോഡിൽ മറിഞ്ഞു വീഴും...

പൊടുന്നനെ എന്നെ  ആരോ ശക്തമായി വലിച്ചു പുറത്തേക്കിടുന്നതുപോലെ എനിക്ക് തോന്നി. ബസ്സിന്റെ ഡോറിനകത്തേക്ക് കിടക്കുന്ന ഇടതുകാൽ   അതിശക്തിയായി വലിച്ച് പുറത്തേക്കിട്ടു!!  ഞാൻ മുട്ടിടിച്ച്, കൈ നിലത്തുകുത്തി  പുറത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു. തോളിൽകിടന്ന ബാഗ് കാൽനടപ്പാതയുടെ അപ്പുറത്തേക്കും ഷൂസ് ഇപ്പുറത്തേക്കും പറന്നു.

ഞാൻ കണ്ണ് തുറന്ന് നോക്കുമ്പോൾ എന്നെവിട്ട് അകന്നു പോകുന്ന ബസ്സ് ആണ് കാണ്ടത്. ഞാൻ യാത്ര ചെയ്ത ബസ്സ്!! ഏതോ വലിയ അപകടമാണ് അല്ലെങ്കിൽ മരണമാണ് ആ അകന്നുപോകുന്നത്..!

ആ കിടന്ന കിടപ്പിൽ ഞാൻ അത്ഭുതപരതന്ത്രനായി സ്വയം ചോദിച്ചു.
"അഗാധഗർത്തത്തിൽ നിന്നെന്നപോലെ എൻറെ കാൽ വലിച്ച് പുറത്തേക്കിട്ടതാരാണ്?? !!  എങ്ങിനെയാണ് എൻറെ കാൽ അടഞ്ഞുവന്ന ഡോറിനകത്തുനിന്ന് പുറത്തേക്ക് എത്തിയത്? എന്താണ് ചെയ്യേണ്ടതെന്നറിയാതെ അബോധാവസ്ഥയിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തിയ എൻറെ തലച്ചോറിന് മിന്നൽവേഗത്തിൽ ആ ആജ്ഞ നല്കിയതാരാണ്? "

റാഷിദിയായിൽ ഇരുൾ പടർന്നു കയറി. തെരുവ് വിളക്കിന്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തിൽ ഞാൻ എണീറ്റു.  കാൽമുട്ടും, കയ്യും നീറുന്നു. കൈത്തണ്ടയിൽ  കറുത്ത പൊട്ടുകൾ പോലെ ചോരപൊടിഞ്ഞു വരുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു.

ബാഗെടുത്ത് തോളിലിട്ട്, ഷൂസ് കാലിലിട്ട് ഞാൻ ഒന്ന് നിവർന്നു നിന്നു.   നീണ്ടു കിടക്കുന്ന റോഡും റൗണ്ടെബൗട്ടും, റാഷിദിയ സൂക്കും. അങ്ങ് ദൂരെ ഒന്നുരണ്ട് ആൾരൂപങ്ങൾ കറുത്തപൊട്ടുപോലെ  നടന്നു നീങ്ങുന്നു. റാഷ്ദിയായുടെ  ശാന്തത എന്നത്തേയുംപോലെ തന്നെയായിരുന്നു അപ്പോളും.

എൻറെ കാലുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നെഞ്ചിടിപ്പ് ഉയർന്നുകൊണ്ടുമിരുന്നു. അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.  നടന്നതൊന്നും മിഥ്യയോ, സ്വപ്നമോ അല്ല. അവശ്വസനീയമായ ഒരു രക്ഷപെടൽ! ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് സംഭവിച്ച ഒരത്ഭുതം.

വീട്ടിൽ, എൻറെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾ നാട്ടിൽനിന്നും കൊണ്ടുവന്ന മധുരവും വിളമ്പി, എന്നെയും കാത്തിരിക്കുന്നു.

വീട്ടിലേക്ക്  നടന്നപ്പോഴും, ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ പിന്നിടുമ്പോളും  ഉത്തരം തരാതെ ഒരു ചിലമ്പൊലി പോലെ ഇടയ്ക്കിടെ ആ ചോദ്യം മുഴങ്ങും.
'എങ്ങിനെയാണ് ഞാൻ അടഞ്ഞ ആ വാതിലിനുള്ളിൽ നിന്ന് രക്ഷപെട്ടത്? ആരാണ് എന്നെ രക്ഷിച്ചത്?'  എന്നാൽ ചോദ്യം മാത്രം ബാക്കി. അന്നും... ഇന്നും.

നമ്മൾ പലപ്പോഴും സഞ്ചരിക്കുന്നത് ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളിലൂടെയാണ്.  നാലുചുമരുകൾക്കുള്ളിലെ വിശ്വാസവും, പ്രതീക്ഷയും, ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഹോർമോൺ പ്രവാഹം തന്നെയാണ് ജീവിതം.

ജീവിതം ആരോ തന്ന ദാനമാണ്.  ജീവൻറെ മൊട്ടിനെ പൊന്നുപോലെ  കാത്ത അമ്മയുടെ ഉദരത്തിന്റെയോ, അച്ഛന്റെ കനിവിന്റെയോ, കാലാകാലങ്ങളിൽ പിന്നിട്ട പടവുകളിൽ ഒക്കെ ഒളിച്ചിരുന്ന അപകടങ്ങളെ തൂത്തെറിഞ്ഞ് നമ്മെ പരിപാലിച്ച പ്രകൃതിയുടെയോ, ദൈവത്തിന്റെയോ ഇതൊന്നുമല്ലാതെ ഏതെങ്കിലും അദൃശ്യ ശക്തിയുടെയോ ദാനം.

---------------------------------------------------------


2 ) പ്രസവിക്കുന്ന കാമുകി 

അശാന്തിയുടെ തിരകൾ മനസ്സിൻറെ തീരം തല്ലിത്തകർക്കുമ്പോൾ മനസ്സമാധാനത്തിനു വേണ്ടിമാത്രം എന്തെങ്കിലും കുത്തിക്കുറിക്കുന്ന ഒരാൾ ഒരിടത്തുണ്ടായിരുന്നു.  ഇടയ്ക്കിടെ അയാൾക്ക് തലയ്ക്ക് ഓളമിളകും. പിന്നെ പേനയും പിടിച്ചിങ്ങനെ ഒരിരുപ്പാണ്. മുണ്ട് മുട്ടിനുമേൽ ചുരച്ചുകയറ്റി കാലിന്മേൽ കാൽ വച്ച് വിരലും കടിച്ചുള്ള ആ ഇരിപ്പുണ്ടല്ലോ (അയാളുടെ ഭാര്യയുടെ ഭാഷയിൽ 'പൊട്ടൻ കടിച്ചപോലെ')  അതാണിരിപ്പ്!

മനസ്സും ചിന്തയും തമ്മിൽ പരിഗ്രഹിച്ച്, തലയിൽ ഗർഭംധരിച്ച്, പേറ്റുനോവോടെ കഥകൾ പ്രസവിക്കും.  അതിൽ കുറെയൊക്കെ ചാപിള്ളകളായും, ചിലത് മുപ്പതും, ചിലത് അറുപതും മേനിയുള്ളതായും വിളയും.

ഒരിക്കൽ അയാൾ ഒരു പേന വാങ്ങി. ഫിഷ് റൗണ്ട് എബൗട്ടിനടുത്തുള്ള ഫാറൂഖ് സ്റ്റേഷനറിയിൽ നിന്നും. ഒരു നല്ല പേന.  നല്ല പേന എന്നു പറഞ്ഞാൽ സാക്ഷാൽ ക്രോസ്സ്. നൂറ്റി അൻപതോളം ദിർഹം വില. ഒത്തിരി ആഗ്രഹിച്ച് വാങ്ങിയതിനാലാകും അയാൾക്ക് ആ പേനയോടെ എന്തെന്നില്ലാത്ത ഒരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ പ്രേമം ആയിരുന്നു. ഒരു കാമുകിയെപ്പോലെ!  സുന്ദരങ്ങളായ രചനകൾ തൻറെ കാമുകി പ്രസവിക്കുന്നത് അയാൾ ദിവാസ്വപ്നം പോലും കണ്ടു. കാമുകി അയാളെ നിരാശപ്പെടുത്തിയുമില്ല. ചാപിള്ളകളോ, മുടിയനായപുത്രനോ , ജാരസന്തതികളോ അല്ലാത്ത കുറെ കഥകൾ അവൾ പ്രസവിച്ചു. അതോടുകൂടി അയാൾക്ക് അവളോട് പ്രേമവും ഏറി വന്നു. ഓഫീസിലും, വീട്ടിലും എന്തിന്,  ഭാര്യയോടൊപ്പം ഷോപ്പിങ്ങിന് പോകുമ്പോളും ക്രോസ്സ് എന്ന അഞ്ചക്ഷരം അയാളുടെ പോക്കറ്റിനുവെളിയിലൂടെ എത്തിനോക്കി ഞെളിഞ്ഞു നിന്നു.

അന്നൊരിക്കൽ അയാൾ ലുലു ഹൈപ്പർമാർക്കറ്റിൽ വീട്ടുസാധങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോയി തിരികെ വരവെ യാന്ത്രികമായി വലതുകൈ പോക്കറ്റിൽ ഒന്ന് തലോടി. കാമുകിയെ കാണാനില്ല!! തലയ്ക്കുമീതെ ഒരു വെള്ളിടി പാഞ്ഞുപോയി.

"എൻറെ പേനാ പോയെടീ.." സഹധർമ്മിണിയോട്ട് അയാൾ ദയനീയതയോടെ പറഞ്ഞു.

"പോയേ പോട്ട് ... ഒന്നോ രണ്ടോ ദിർഹം കൊടുത്ത് വേറൊരെണ്ണം വാങ്ങിക്ക്" കഴിഞ്ഞു. ഇത്രേയുള്ളൂ നാരികൾ! കൂപമണ്ഡൂകങ്ങൾ. അരി, വെളിച്ചെണ്ണ, ചുരിദാർ, സ്വർണ്ണം ഇത്യാദികൾ അല്ലാതെ ബാക്കിയെല്ലാം ചീളുകേസ് എന്ന ഈ ഭാവമുണ്ടല്ലോ.... ' പണ്ടാരമടങ്ങാൻ, നിൻറെ മാലേം വളേം എല്ലാം എവിടേലും കളഞ്ഞുപോകെട്ടെടീ' അയാളിലെ ദുർവാസാവ് സടകുടഞ്ഞെണീറ്റെങ്കിലും നല്ല ഭർത്താവായതിനാൽ ശബ്ദം പുറത്ത് വന്നില്ല.

അയാളുടെ എഴുത്ത് നിന്നു. സരസ്വതീ ദേവി ഖിന്നയായി. കളഞ്ഞുപോയ സാധനത്തിന് വാറണ്ടി കിട്ടുകയില്ലാത്തതിനാലും, തൻറെ ഉപാസകനായ പാവം എഴുത്തുകാരൻ കവചകുണ്ഡലങ്ങൾ അടിച്ചുമാറ്റപെട്ടവനായ കർണ്ണനെപ്പോലെയോ, കേശം മുറിക്കപ്പെട്ട സാംസനെപ്പോലെയോ ആയിത്തീർന്നതിനാലും, ഒപ്പം സത്യാഗ്രഹം പോലെ മുണ്ടുച്ചുരച്ചുകയറ്റാതെ,  താടിക്ക് കയ്യുംകൊടുത്ത് ഇരിപ്പുതുടങ്ങിയതിനാലും വാഗ്ദേവത പുതിയ ഒരു ക്രോസ്സ് പേന വാങ്ങാൻ ഉള്ള ആഗ്രഹം അയാളിൽ മുളപ്പിച്ചു.

അയാൾ നേരെ ഫാറൂഖ് സ്റ്റേഷനറിയിലേക്ക് നടന്നു.

"സർജി വോ മോഡൽ ഖലാസ് ഹോഗയാ... ദൂസറാ മോഡൽ ദേഖോനാ .." സെയിൽസ്മാൻ

'ദൂസരാ മോഡൽ... നിൻറെ ....' നല്ല കസ്റ്റമർ ആയതിനാൽ അപ്പോളും അയാൾ മനസ്സിൽ വന്നത് അടിച്ചമർത്തി.

ഗൂഗിളോ രക്ഷതൂ. അയാൾ നന്നായി അദ്ധ്വാന്ദിച്ച് സേർച്ച് ചെയ്തു. കിട്ടി !  വില 150 ദിർഹം + കുരിയർ ചാർജ്ജ്. ഓൺലൈനിൽ add to cart പിന്നെ payment ക്ലിക്കിയപ്പോൾ അയാളുടെ നിഞ്ചിടിപ്പിനും ഒപ്റ്റിക്കൽ മൗസിലെ വിറയലിനും ഒരേ റേഞ്ച് ആയിരുന്നു. കാരണം കുടുംബ ബഡ്ജറ്റ് എന്നെ ഡെമോക്ലസ്സിന്റെ വാൾ ഏതു പ്രവാസിയേയും പോലെ അയാളുടെ തലയ്ക്കുമീതെയും തൂങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നല്ലോ.

രണ്ടാം ദിവസം കൊറിയർകാരൻ സാധനം കൊണ്ടുവന്നു. ഓഫീസിലെ മേശപ്പുറത്ത് അയാൾ കവർപൊട്ടിച്ച് പേന കയ്യിലെടുത്തു. ലേബർ റൂമിൽനിന്നും നേഴ്സ്‌മാർ എടുത്തുകൊണ്ടുവരുന്ന ആദ്യത്തെ കണ്മണിയെപ്പോലെ അയാൾ അത് കയ്യിലെടുത്തു. അതേ പേന ! അതേ കാമുകി! സത്യമായും ഇരട്ടപെട്ടപോലെ.

സരസ്വതി ദേവി സംപ്രീതയായി. അയാളുടെ പുതിയ കാമുകി തുരുതുരെ പ്രസവിച്ചുതുടങ്ങി. മാസങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി കൊഴിഞ്ഞുവീണു. കാലാവസ്ഥ മാറി, ദുബായിൽ ചൂടുതുടങ്ങി. ഉയർന്ന ചൂടിൽ നഗരവും ജനങ്ങളും ഉരുകിയൊലിച്ച ദിവസം അയാൾ പേനയെടുത്തു. പൊരിവെയിലത്ത് കഷ്ടപ്പെടുന്ന ജോലിക്കാരെപ്പറ്റി ഒരു കഥയെഴുതണം. ഏസിയിൽ ഇരിക്കുന്നവന്റെ  മുതലക്കണ്ണീർ. പക്ഷേ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ  ഗർഭം അലസി.

പേനയുടെ പുറത്ത് ചിക്കൻപോക്സ് പോലെ ഒന്നുരണ്ട് കുമിളകൾ! അയാൾ പേന തിരിച്ചും മറിച്ചും നോക്കി. കാണുന്നത് സത്യമോ മിഥ്യയോ?

പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾകഴിഞ്ഞു സംഗതി ഗൗരവമുള്ളതായി. കുമിളകൾ കൂടി. ചിക്കൻപോക്സ് അതും ക്രോസ്സ് പേനയ്ക്ക്?! 'എൻറെ പ്രിയപെട്ടവളേ .. നിനക്ക് എന്തുപറ്റി? അയാൾ നെഞ്ചുതിരുമ്മി.

ആയുഷ്കാല വാറണ്ടി ഉള്ളതല്ലേ? അയാൾ ഓൺലൈൻ കമ്പനിക്കാരെ വിളിച്ചു. "Sorry sir, your item have only five days replacement warranty" ഏതോ കബായനാണ്. ഇനിയെന്ത് ചെയ്യും?

കിടക്കയിൽ അയാൾ തിരിഞ്ഞും, മറിഞ്ഞും കിടന്നു. തൻറെ പ്രിയപ്പെട്ട തൂലികയ്ക്ക് വന്നുഭവിച്ച ദുർഗതി അയാളെ വിഷാദത്തിൻറെ കയത്തിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. തന്നെക്കാൾ വില കേവലം ഒരു പേനയ്ക്കുകൊടുക്കുന്ന അയാളെ നോക്കാതെ ഭാര്യ ചന്തിതിരിഞ്ഞു കിടന്ന് പ്രേതിഷേധം അറിയിച്ചു. അയാളാകട്ടെ തനിക്ക് പേന വിറ്റ ഓൺലൈൻകാർ 'ഒരിക്കലും ഗതിപിടിക്കാതെ പോകട്ടെ' എന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും ശപിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

വീണ്ടും ഗൂഗിൾ. ക്രോസ്സ് അമേരിക്കയിലേക്ക് ഒരു മെയിൽ അയച്ചാലോ? അവസാനം അയാൾ ക്രോസ്സ് മിഡിൽ ഈസ്റ്റിലേക്ക് ഒരു മെയിൽ അയച്ചു, കോപ്പി അമേരിക്കയിലേക്കും. അടുത്ത ദിവസം മറുപടി വന്നു. ദുബായിലുള്ള ക്രോസിന്റെ ഡീലറുടെ വിവരങ്ങൾ, വിളിക്കേണ്ട ആളുടെ നമ്പർ ഒക്കെ. അമാന്തിച്ചില്ല ജേഷ്‌നമാളിലേക്ക് അയാൾ വിളിച്ചു. അവർ വളരെ മാന്യമായി പറഞ്ഞു "നിങ്ങൾ ഏതു ഷോപ്പിൽനിന്നാണോ വാങ്ങിയത് അവിടെ കൊണ്ടുകൊടുക്കുക" ഇതാണോ വാറണ്ടി? അയാൾ വീണ്ടും താടിക്ക് കൈകൊടുത്തു.

കിംഗ് ട്രേഡേഴ്സ് അഥവാ പെൻസ് കോർണർ, മീനാ ബസാർ, ബർദുബായ്. ബോംബയിലെ ഗല്ലികൾക്കിടയിൽ നടന്ന് നല്ല ശീലം അയാൾക്ക്  ഉണ്ടായിരുന്നകാരണം അധികം പാടുപെടാതെ കട കണ്ടു പിടിച്ചു. ഇവരാണ് അയാൾക്ക് പേന വിറ്റത്. അക്കൗണ്ടന്റ് സുബിൻ പതിഞ്ഞസ്വരത്തിൽ ചിരിയോടെ അയാളെ എതിരേറ്റു. അയാൾ അതികം വളച്ചുകെട്ടില്ലാതെ സുബിനോട് കാര്യം പറഞ്ഞു.

"ഞങ്ങൾ  ക്രോസ്സ് കമ്പനിയിലേക്ക് ഇത് അയക്കാം. മാനുഫാക്ച്ചറിങ് ഫോൾട്ട് ആണേൽ അവർ മാറ്റിതരും.."  സുബിൻ ബിൽബുക്കിൽ അയാൾക്ക് പേനയുടെ വിവരങ്ങൾ എഴുതിക്കൊടുത്തു.

"എന്നത്തേക്ക് വിവരം അറിയാൻ പറ്റും ?"
"ഒന്നും പറയാൻ പറ്റില്ല ചേട്ടാ... ഞാൻ വിളിക്കാം"

അയാൾ തലകുനിച്ച് മീനബസാർ വിട്ടു. നേരെ വീട്ടിൽ ചെന്ന് എന്തൊക്കെയോ എഴുതാൻ തോന്നി. എന്നാൽ ജാരസന്തതികളുടെ പിതാവാകാൻ അയാൾക്ക് ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞതുകൊണ്ട് ആ ആശ മുളയിലേ നുള്ളിയെടുത്ത് മുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു."പോ... പോയിത്തുലയ് "

മാസം ഒന്ന്, രണ്ട് .... പെൻസ്‌കോർണറിൽ പലവട്ടം വിളിച്ചു. വേഴാമ്പലിനെപോലെ കാത്തിരിപ്പ്. സരസ്വതി ദേവിക്ക് അതുകണ്ട് വിഷമം തോന്നി. ക്രോസ്സ് കാമുകിയില്ലാതെ അയാളുടെ മനസ്സും ചിന്തയും വേഴ്ചയിൽ ഏർപ്പെടുകയോ തലയിൽ ഗർഭം ഉണ്ടാവുകയോ അംനോട്ടിക്‌ സാക്കും പ്ലാസെന്റായും കുഞ്ഞും ഒന്നും പുറത്തേക്ക് വരികയോ ചെയ്തില്ല.

പിറ്റേദിവസം അയാൾ ഓഫീസിൽ നിന്നും താമസസ്ഥലത്തേക്ക് യാത്രചെയ്യുമ്പോൾ മൊബൈൽ ശബ്‌ദിച്ചു.

"ചേട്ടാ... നാളെ ഇങ്ങോട്ട് വാ. നിങ്ങൾക്ക് പുതിയ പെൻ തരാൻ ഓർഡർ ആയിട്ടുണ്ട്" ശബ്ദം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സുബിൻ.  കണ്ണിമ ഒന്നുവെട്ടിച്ച് താൻ കേൾക്കുന്നത് സത്യം തന്നെയെന്ന് അയാൾ ഉറപ്പുവരുത്തി.

പുതിയ പേനയുടെ പായ്ക്ക് സുബിൻ അയാളുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തപ്പോൾ അയാളിൽ നുരഞ്ഞുപൊന്തിവന്ന വികാരം ഇതുവരെ എങ്ങും രേഖപ്പെടുത്താത്ത ഒന്നായിരുന്നുവത്രെ. പുതുപുത്തൻ പേന. 'ഇത് താൻടാ ക്രോസ്സ്' കവറിനുള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് ഒഴുകിയ ഏതോ ഗന്ധം വിളിച്ചുപറയുംപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

"സുബിൻറെ വീടെവിടാ? നാട്ടിൽ?"
"കൊല്ലത്ത്"
"ഞാൻ പത്തനംതിട്ട.."
"ഉവ്വോ"
"ഉം "

സന്തോഷം തിരയടിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന  കാരണമില്ലാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങൾ. ചില ഉത്തരങ്ങൾ.

അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി. നേരെപോയത് വീട്ടിലേക്കാണ്. വീട്ടിൽ ചെന്ന് അയാൾ ഇരുന്നു. മുണ്ട് തുടയ്ക്കുമേൽ ചുരച്ചുകയറ്റി, കാലിൻറെ പുറത്ത് കാലെടുത്ത് വച്ച്... ചുണ്ടത്ത് വിരൽകൊണ്ട് താളം പിടിച്ച് പുതിയ കാമുകിയെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ പിടിച്ച് ഇരയിമ്മൻതമ്പിയുടെ വരികൾ മൂളി ഭാര്യാകാണാതെ ഇങ്ങനെയെഴുതി.

"I Love You"
ആരാണ് അയാൾ? ആ പേനയുടെ കാമുകൻ? കഥ തീരുമ്പോൾ സസ്പെൻസ് ബാക്കി നിർത്തി വായനക്കാരുടെ ശാപം ഏറ്റുവാങ്ങാൻ തയ്യാറല്ലാത്തതിനാൽ പറയാം.

അത് ഞാനാണ്. ഞാനാണ്. ഈ ഞാൻ തന്നെയാണ്. ഈ വരികളാകട്ടെ  എൻറെ പുതിയ (മൂന്നാമത്തെ) കാമുകി പെറ്റിട്ടതും.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 ) ഉമ്മയും പൂമ്പാറ്റക്കുട്ടികളും

സോഷ്യൽമീഡിയായിൽ കഴിഞ്ഞദിവസം ഒരു ചിത്രം കണ്ടു. അതിനുതാഴെ  കണ്ട വാക്കുകളിൽ കൂടി കണ്ണുകൾ ഇഴഞ്ഞപ്പോൾ  ഒരുനിമിഷം  ഒരുതരം ഇലക്ട്രിക്‌ഷോക്ക് ഉള്ളിലൂടെ പാഞ്ഞുപോയി. മുന്നിലുള്ളതെല്ലാം മാഞ്ഞ് മാഞ്ഞ് ഓർമ്മകൾ പിന്നിലേക്ക്.

ന്യൂ ഇന്ത്യൻ മോഡൽ  സ്‌കൂൾ, ദുബായ്.

നരച്ച താടിയിൽ ചെമ്പൻനിറം പൂശി വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ ക്ഷീണം വകവയ്ക്കാതെ വരുന്നവരെയും പോകുന്നവരെയും വിവരാന്വേഷണക്കാരെയും ഒരേപോലെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന പ്രധാനകവാടത്തിലെ  സെക്യൂരിറ്റി.  വാർദ്ധക്യം കോറിവരച്ചിട്ട ചുളിവുകൾ ആ മുഖത്ത് ഏറെയാണ്.  എങ്കിലും അയാളുടെ ചിരി ആകർഷണീയമായിരുന്നു.

എൻറെ മൂന്നാമത്തെ സന്ദർശനമാണിവിടെ.  ആഗമനോദ്ദേശ്യം വേറൊന്നുമല്ല, നാട്ടിൽനിന്നും ഞാനില്ലാതെ ഒരു ജീവിതം ഇല്ലെന്നുപറഞ്ഞ്  ഉടുമ്പ് പിടിച്ചപോലെ വന്നുകൂടിയിരിക്കുന്ന ഭാര്യയോടൊപ്പമെത്തിയ  മൂന്നാംക്ലാസ്സുകാരി മകൾക്ക് ഒരു അഡ്മിഷൻ എന്ന സാഹസത്തിനാണ്.  പല പല സ്‌കൂൾവരാന്തകൾ കയറിയിറങ്ങി അവസാനത്തെ ആശ്രയം എന്നനിലയിലാണ് ന്യൂ ഇന്ത്യൻ മോഡൽ സ്‌കൂളിൽ എത്തിയത്. ഭാഗ്യം ! മൂന്നുസീറ്റുകൾ മൂന്നാം ക്ലാസ്സിലെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ഒഴിവുണ്ട്. ഒന്നിൽപിഴച്ചാൽ മൂന്ന്. ഇനി മകൾക്കൊരു കോച്ചിങ്ങ് ഒക്കെ കൊടുത്ത് എൻട്രൻസ് എഴുതിക്കേറി വരണം.

മൂന്നേ മൂന്ന് സീറ്റ്.... പലനായ്ക്കൾക്ക് ഒരെല്ലുകിട്ടിയാലത്തെപോലെയുള്ള ഒരിത്. 'ഈശ്വരാ..!!'   സത്യത്തിൽ നിരീശ്വരവാദികൾപോലും ഒതുക്കത്തിലെങ്കിലും ഒന്ന്  വിളിച്ചുപോകും.

സ്‌കൂളിനുപുറത്തും അകത്തും എന്തോ സൗജന്യവിതരണം നടക്കുംപോലെ  തിരക്കിൻറെ ചന്ത.  സ്‌കൂൾ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ഓഫീസിൽ  കോയസാറിന്റെ ക്യാബിനുള്ളിൽ നിസ്സായവസ്ഥയുടെ ഭാണ്ഡക്കെട്ടും ഏന്തി സാക്ഷാൽ കുചേലൻ ഭഗവാൻ ശ്രീകൃഷ്ണനെ കാണാൻ പോയപോലെ വന്നിരിപ്പാണ് ഞാൻ. സുന്ദരമായി വെട്ടിനിർത്തിയ താടിയിൽ തലോടി കോയാസാർ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. 'കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. ഇതിലും വലിയ വേന്ദ്രന്മാരെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്' എന്നാണോ ആ നോട്ടത്തിന്റെയും തലോടലിന്റെയും അർത്ഥം എന്ന് എനിക്ക് തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഉള്ളതുപറയാമല്ലോ, ആ ചിരിഎനിക്കങ്ങ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

"മൂന്നാംക്‌ളാസ്സിൽ മൂന്ന് സീറ്റ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ പെട്ട പാടേ ....  മോളെ നന്നായി ട്രെയിനിങ് കൊടുത്തോണം. എൻട്രൻസേ .. എൻട്രൻസ്...അതീൽപോയാ  ... അള്ളാ പിന്നെ പറഞ്ഞിട്ട് ഒരുകാര്യോം ഇല്ലേട്ടോ "

ഞാൻ പരമാവധി ദൈന്യത പ്രകടിപ്പിച്ചുതന്നെ കോയസാറിനെ നോക്കിയിരുന്നു.

"ദാ ... ഈ ഫോമൊന്നു ഫില്ലുചെയ്‌തുകൊണ്ട് വാ..."

കൊയസാറിന്റെ മുറിയിൽനിന്നും ഫോമും കയ്യിലേന്തി ഞാൻപുറത്തിറങ്ങി. ഫോം പൂരിപ്പിക്കുന്നിടത്ത് നല്ല തിരക്ക്. കുട്ടികളുടെ കാറിച്ച അതിന് മേമ്പൊടിയായി നിന്നു. ഒരു നിമിഷം എൻറെ ഓർമ്മകൾ ബാല്യത്തിലേക്കും, പൂത്തമരങ്ങളുടെ വർണ്ണവും, പച്ചമരത്തണലുമുള്ള  നാട്ടിലെ സ്‌കൂൾവരാന്തയിൽ പോയി തിരിച്ചുവന്നു.

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും മടുപ്പുള്ള പണികൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ  ലിഫ്‌റ്റിനുമുന്നിലെ കാത്തുനിൽപും ,  ഫോം പൂരിപ്പിക്കലും പിന്നെ ക്യൂവിൽ നിൽപ്പുമാണ്. ആ ദേഷ്യം ഉള്ളിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് തുളുമ്പാതെ ഞാൻ മാന്യനായി ഫോം പൂരിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഭീമസേനൻ കല്യാണസൗഗന്ധികം പറിക്കാൻ വാക്കുകൊടുത്തിട്ട് പോയപോലെ ഭാര്യക്ക് മകളുടെ  അഡ്മിഷൻ ഉറപ്പുകൊടുത്തിട്ടു വന്നുള്ള നിൽപ്പാണ്. അപ്പോൾ ഇതല്ല ഇതിലും വലിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നേരിടാൻ മനസ്സൊരുക്കം വേണ്ടതാണ്.

ഒരു ഹെർക്കുലീയൻ ടാസ്ക് കഴിഞ്ഞപോലെ ഞാൻ ഫോംപൂരിപ്പിച്ച് അതിൻറെ ഭംഗി ഒന്നാസ്വദിച്ചു. സ്വന്തം വീട്ടുമുറ്റത്തെ ചപ്പുചവറുകൾ അയൽപക്കത്തെ  മുറ്റത്തെക്ക് വാരിയിട്ടമാതിരി എൻറെ കൈപ്പട! വാച്ചിൽ നോക്കി. ദൈവമേ.. മാനേജരുടെകയ്യിൽ നിന്ന് വാങ്ങിയ ഒരുമണിക്കൂർ പെർമിഷൻ കഴിയാറായി. ഫോം കൊടുത്ത് എത്രയും വേഗം ഓഫീസിലേക്ക് തിരികെപ്പോകണം. പൂരിപ്പിച്ച ഫോമുമായി ഞാൻ കോയസാറിന്റെ ക്യാബിൻ ലക്ഷ്യമാക്കി നടക്കാനൊരുങ്ങവേ പിന്നിൽ നിന്നൊരുവിളി.

"മോനേ... നീയ്യ് മലയാളിയാ ??"

പതറിയ ഒരൊച്ച. ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ഇംഗ്ളീഷ് മീഡിയം സ്‌കൂളിൽ വന്ന് മലയാളിയാണെന്നോ? അതും ദുബായിൽ? ഇതാരെടാ?

എൻറെ നോട്ടം ചെന്നുപതിച്ചത് അറുപത് വസ്സിൽകൂടുതൽ തോന്നിക്കുന്ന ബുർക്ക ധരിച്ച ഒരു സ്ത്രീയുടെ മുഖത്തേക്കാണ്. പ്രായം വിളിച്ചുപറയുന്ന മുഖം. തളർന്ന കണ്ണുകൾ. എൻറെ നോട്ടത്തിന് മറുപടിയായി അവർ ഒരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു. എങ്കിലും ആ ചിരിയിലും മുഖത്ത് നിറഞ്ഞുനിന്നത് മുഴുവൻ  ദൈന്യത തന്നെയായിരുന്നു.

"അതെ.."  ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞ് മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.

"മോനെ.... എനിക്കൊരുസഹായം ചെയ്യോ??"

ഈ മരുഭൂമിയിൽ എന്നെ ആദ്യമായിട്ടാണ് 'മോനെ' എന്നൊരാൾ വിളിക്കുന്നത്! കൊള്ളിയാൻ പോലെ എന്തോ ഒന്ന് എന്നിലൂടെ കടന്നുപോയി...'മോൻ!!'

"എന്ത് സഹായം?" ഞാൻ കൂടുതൽ ധൃതി അഭിനയിച്ചു. അതിനുത്തരമായി അവർ കയ്യിലിരുന്ന ബാഗിൽനിന്നും ഒരുഫയൽ പുറത്തെടുത്തു. ഉടനെ എവിടെനിന്നോ ഒരേ ഛായയുള്ള രണ്ട് കുട്ടികൾ പറന്നുവന്നു. ആ ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ ആ സ്ത്രീയുടെ ബുർക്കയിൽ പിടിച്ച് വലിച്ച് കളിക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഇതുങ്ങളുടെ അഡിമിഷന് വേണ്ടിയാ... എനിക്ക് എഴുത്തും വായനയും ഒന്നും അറിയൂല്ല മോനെ.  കുറേനേരമായി ഇവിടെ വരുന്ന പലരോടും പറഞ്ഞു. ആരും തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നില്ല. ചിലർ ൻറെ മലയാളം കേട്ട് ഹിന്ദിയിൽ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞിട്ടു പോയി... ന്നെ ഒന്നു സഹായിക്കുമോ?"

ഞാൻ അവരുടെ മുഖത്തെ ദൈന്യതയിലേക്കും അവർക്കു ചുറ്റും പൂമ്പാറ്റകളെപ്പോലെ പറന്നുനടക്കുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങളേയും നോക്കി ഒരുനിമിഷം നിന്നു.  ആ പെൺകുട്ടികൾ എൻറെ മകളേക്കാൾ ഇളപ്പമാണെന്നുതോന്നുന്നു. ഈ കുട്ടികൾ എന്തായാലും ഇവരുടെയാകാൻ വഴിയില്ല.  എൻറെ മനസ്സിൻറെ സന്ദേഹം ഗ്രഹിച്ചിട്ടാകും അവർ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.

"... ൻറെ മോടെ കുട്ടികളാ... ഇരട്ടകൾ. അവൾക്കാവതില്ല. കുട്ടികളുടെ കാര്യമല്ലേ.. ഉപേക്ഷവിചാരിക്കാൻ പറ്റ്വോ? ഞാൻ തന്നെ ഇങ്ങു പോന്നു "

അപ്പോൾ കുട്ടികളുടെ അച്ഛൻ ?? ചോദിക്കാൻ തോന്നി. പക്ഷേ എന്തോ ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല.

നിസംഗതയുടെ ഒരു ഭാവത്തോടെ ഞാൻ അവരുടെ കയ്യിൽനിന്നും ഫോമുകൾ വാങ്ങി. ഒന്നല്ല രണ്ടെണ്ണം! ഓരോകോളവും ഞാൻ അവരിൽനിന്നും ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് പൂരിപ്പിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ സ്പെല്ലിങ് സംശയം വരുമ്പോൾ അവരുടെ കയ്യിലിരിക്കുന്ന പാസ്സ്‌പോർട്ട് നോക്കണ്ടാതായിട്ട് വരും. എനിക്ക് മാനേജർ അനുവദിച്ച ഒരുമണിക്കൂറും കഴിഞ്ഞു.. ഒന്നരമണിക്കൂർ ആയി!

പക്ഷേ ക്ഷമയോടെ ആ ഫോമുകൾ ഞാൻ പൂരിപ്പിച്ചു.

ഒരുവിധത്തിൽ ആ വലിയ സംരംഭം തീർത്ത് ഞാൻ ഒന്ന് നിവർന്നു നിന്നു. പിന്നെ ഫോമുകൾ അവർക്ക് തിരികെനൽകി വേഗം കോയസാറിന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. തുരുതുരെ മൊബൈൽഫോൺ ചിലക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒട്ടും സമയം ഇനി ബാക്കിവെക്കാൻ ഇല്ല. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ഓഫീസിൽ എത്തണം.

കോയസാറിന്റെ കൈയ്യിൽ ഫോം കൊടുത്ത് തിരികെ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ഞാൻ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എവിടെ ആ സ്ത്രീ? എവിടെ ആ പൂമ്പാറ്റക്കുട്ടികൾ?

കാർപാർക്കിലേക്കെത്തി ഒരിക്കൽക്കൂടി ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. എന്നിൽ അപ്പോൾ ദേഷ്യത്തിൻറെ അളവ് കൂടിവന്നു. ഇത്രയും സഹായിച്ചിട്ട് ഒരു നന്ദിവാക്കുപോലും പറയാതെ അവർ പൊയ്ക്കളഞ്ഞല്ലോ എന്നതായിരുന്നു ദേഷ്യത്തിന് കാരണം. ഇക്കാലത്ത് ആരെയും സഹായിക്കാൻ പാടില്ല.  ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആലോചിച്ചാലോച്ച് ഞാൻ ഓഫീസിൽ എത്തി. ബൈബിളിൽ പലവട്ടം വായിച്ചിട്ടുള്ള 'ഈ എളിയവനിൽ ഒരുവന് ചെയ്‌താൽ എനിക്കുതന്നെയാണ് നിങ്ങൾ ചെയ്തത്' എന്ന് യേശു പറഞ്ഞതൊന്നും അപ്പോൾ ഓർമ്മ വന്നില്ല. അല്ലെങ്കിലും മതഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ നല്ല ഉപദേശങ്ങൾ ഒക്കെ ആരാധനാലയങ്ങളുടെ മതിൽക്കെട്ടിനുപുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകേണ്ടതില്ല എന്നാണല്ലോ നമ്മുടെ ഒക്കെ ചിന്ത.

 മകൾക്ക് എൻ.ഐ.മോഡൽ സ്‌കൂളിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടി. ആ വാർത്ത  അക്കാദമിക് ഇയറിന്റെ ഇടക്ക് സ്‌കൂളിൽ മകളെയുംകൊണ്ട് വലിഞ്ഞുകയറിയ എൻറെ ടെൻഷൻ ഒത്തിരി കുറച്ചു.  മൂന്നാം ക്ലാസ്സിൽ മൂന്ന് സീറ്റുകൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നതിൽ ഒന്ന് അവൾക്ക് കിട്ടി. അതിൻറെ ക്രെഡിറ്റ് മുഴുവൻ എൻട്രൻസ് ട്രെയിനിങ് നൽകിയ ഭാര്യ കരസ്ഥമാക്കുകയും ചെയ്തു. അല്ലെങ്കിലും ഫെമിനിസത്തിൻറെ ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ആണുങ്ങൾ ചെയ്യുന്നതൊന്നും അളക്കപ്പെടുന്നില്ലല്ലോ.

മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു. സ്‌കൂളിലെ  മകളുടെ ഓപ്പൺഹൌസ്  ദിനം. കൂടിക്കാഴ്ച കഴിഞ്ഞു മകളുടെ മാർക്കും ഉത്തരക്കടലാസും ക്ലാസ്സ്ടീച്ചറിന്റെ കയ്യിൽനിന്നും വാങ്ങി തിരികെ നടക്കവെ പിന്നിൽനിന്നും ഒരു വിളി.

"മോനെ..."

ഞാൻ വെട്ടിത്തിരിഞ്ഞു. ആ ഉമ്മ! ആ ഇരട്ടക്കുട്ടികളുടെ വല്യമ്മ. അവർ എൻറെ അടുത്തേക്ക് വേഗം നടന്നുവന്നു. ആ ഉത്സാഹവും, മുഖത്തെ പ്രസാദവും ഒരിക്കൽ മനസ്സിലെവിടെയോ തോന്നിയ ദേഷ്യത്തിൻറെ കണികകൾ മായ്ചുകളഞ്ഞു.

".. ത്തിരി നന്ദിയുണ്ട്. അന്ന് നിന്നോടൊന്ന് നന്ദി പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല"

അവരുടെ കൂടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ടുനിൽക്കുന്ന ആ പൂമ്പാറ്റക്കുട്ടികളെ നോക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു.

"ഏയ് സാരമില്ല ഉമ്മാ.. അതുവലിയ കാര്യമൊന്നുമല്ലല്ലോ."

ആ ഉമ്മ ചിരിച്ചു. എന്നിട്ട്  യൂണിഫോമിൽ സുന്ദരിക്കുട്ടികളായി നിൽക്കുന്ന ബാലികമാരോട് പറഞ്ഞു

"ചേട്ടനൊരു നന്ദി പറയൂ..."

അവർ പരസ്പരം നോക്കി. എന്തിനാണെന്നറിയില്ലെങ്കിലും ആ ചേലുള്ള ഇരട്ടപ്പൂമ്പാറ്റകൾ എന്നോട് പറഞ്ഞു

"താങ്ക്‌സ് അങ്കിൾ... താങ്ക്‌സ് അങ്കിൾ.."

ചിരി മായാതെ ഞാൻ നടന്നു. അങ്ങ് കാർപാർക്കിൽ ചെന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.  അപ്പോളും എനിക്ക് കാണാം എന്നെനോക്കി  നിൽക്കുന്ന മൂന്ന് മുഖങ്ങൾ....

ഈ പ്രവാസത്തിൽ കഴിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് എത്രവർഷങ്ങൾ. പക്ഷെ ഇവിടെ, ഈ മരുഭൂമിയിൽ എന്നെ 'മകനെ' എന്നൊരു വിളി കേൾക്കുന്നത് ആദ്യമായിട്ടാണ്.  അവരുടെ നാടേതെന്നോ, താമസം എവിടെയെന്നോ എന്നൊന്നും ഞാൻ ചോദിച്ചില്ല, അറിഞ്ഞതുമില്ല. അവർ തിരിച്ചും. എങ്കിലും അവർ എന്നെ 'മോനെ' എന്നും ഞാൻ അവരെ തിരിച്ച് 'ഉമ്മാ ' എന്നും വിളിച്ചു. നിമിഷങ്ങൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന ആ ബന്ധം ദേശത്തിനും, മതങ്ങൾക്കും, ഇസങ്ങൾക്കുമപ്പുറമുള്ള ഒന്നായിരുന്നു. മനുഷ്യനെന്ന ബന്ധം.

ഇനിയെന്നിലേക്ക് ഇലക്ട്രിക്‌ഷോക്ക് പായിച്ച ആ വരികൾ കുറിച്ചിടാം.

"നിങ്ങളുടെ വഴികളിലെവിടെങ്കിലും പ്രായമുള്ള ഒരാൾ വരുമ്പോൾ ദയവായി അവരോട് സഹായം വല്ലതും വേണമോ എന്ന് ചോദിക്കുക. ഓർക്കുക... നിങ്ങളുടെ അറിവും വിദ്യാഭ്യാസവും വേണ്ടസമയത്ത് വേണ്ടവർക്ക്  ഉപയോഗപ്പെടുത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് വെറും വിലയില്ലാത്തതാണ്"

ഓർമ്മകൾ ഓളങ്ങൾ പോലെയാണ്. തീരത്തെ ചുംബിച്ച്, പുണർന്ന് അത് വരും. തിരികെപോകും.  ഓർമ്മകളുടെ ഓളപ്പരപ്പിൽ ഉയർന്നും, താഴ്ന്നും സഞ്ചരിക്കുക എന്നത് ഏറെ സുഖമുള്ള  ഒരു വികാരവും.

Friday, November 11, 2016

പേസ്റ്റും ബൈബിൾ വചനവും

"ദേ പേസ്റ്റ് തീർന്നു"
വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന എന്നോട് സഹധർമ്മിണിയാണ്.

"ഉം"

ഞാൻ അലസതയുടെ ഒരു മൂളൽ അങ്ങ് വച്ചുകൊടുത്തു.

"പേസ്റ്റില്ലാതെ എങ്ങിനെ പല്ലുതേക്കും ?"

അതൊരു ചോദ്യമാണ്. വലിയ ചോദ്യം.  കേവലം ഉമിക്കരികൊണ്ട് പല്ലുതേച്ചു വളർന്നവനാണീ കെ.കെ.ജോസഫ് എന്ന് പറയാൻ തോന്നി. എന്നാൽ അപ്പോൾ ചങ്ങമ്പുഴ വിലക്കി "പാടില്ല.. പാടില്ല.. നമ്മെ നമ്മൾ......"

"അമ്മേ എനിക്ക് പല്ലുതേക്കണം"

പുന്നാര മകൾ പുതപ്പിനടിയിൽനിന്നും വെള്ളപ്പൊക്കത്തിൽ തല പൊന്തിച്ച് പൊങ്ങിവരുന്ന തവളയെപ്പോലെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു വന്നു. ഞാൻ അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ഇന്നലെ പഠിക്കാൻ പറഞ്ഞതിൻറെ കണക്ക് തീർക്കുകയാണവൾ. അമ്പടീ! ഒരു വലിയ പല്ലുതേപ്പുകാരി... ഇതെനിക്കിട്ടു പണിതരാൻ തന്നെയാണ് !!

"എടീ, നന്നായി ഒന്ന് അമർത്തി നോക്ക് .. താഴേന്നു മേളിലോട്ടു .... ഒരുനേരത്തേക്കുള്ളത് അതിലുണ്ടാകും .."

സത്യം, കോട്ടയ്ക്കൽ ആര്യവൈദ്യശാലയും തിരുമ്മുകേന്ദ്രവും ഒക്കെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച് ഒരു പെടയങ്ങ് പെടച്ചു.

അതിനവൾ, ഞാനെന്ന ഭർത്താവിനെ നോക്കിയ നോട്ടം ഉണ്ടല്ലോ..... അഞ്ഞൂറിൻറെയും ആയിരത്തിന്റേയും നോട്ട് നിരോധിച്ച പ്രധാനമന്ത്രിയെ നാട്ടുകാർ നോക്കിയാ നോട്ടം ?ഏതാണ്ട് അതുപോലെയായിരുന്നു.

പട്ടിയുടെ വാൽ ഏതു കുഴലിൽ ഇട്ടാലാ നേരെയാകുന്നത് എന്നമട്ടിൽ ഒരു നിപ്പവൾ അങ്ങ് നിന്നു.  അപ്പോൾ ആണ് ഇന്ന് കടപ്പെട്ട ദിവസമാണല്ലോ എന്നോർമ്മവന്നത് (നാട്ടിൽ ഞായറാഴ്ച ആണ് അച്ചായന്മാർക്ക് കടപ്പെട്ട ദിവസം എങ്കിലും ചില സാങ്കേതിക കാരണങ്ങളാൽ ഇവിടെ പെർഷ്യേക്കാർക്ക് അത് വെള്ളിയാഴ്ച ആകുന്നു!). എന്നാൽ ഇനിയൊരു ബൈബിൾ വാക്കങ്ങുരചെയ്യാം..

"എടീ അന്വേഷിപ്പീൻ കണ്ടെത്തും എന്നല്ലേ പ്രമാണം.... അതിനാൽ ഞെക്കുവീൻ പേസ്റ്റ്  കണ്ടെത്തപ്പെടും "

"നാല് ദിവസമായി ഞെക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുവാ.... ഇനി എന്നെക്കൊണ്ടാവില്ല. ആ പേസ്റ്റിന്റെ ആത്മാവിനുപോലും നിത്യശാന്തി കിട്ടില്ല"

ഞാൻ ആലോചിക്കും മുമ്പ് മറുപടി വന്നു. അല്ലേലുംതറുതല പറയാൻ ഈ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നല്ല വിരുതു തന്നെയാ. പണ്ട് പള്ളിയിൽ വച്ച് നാട്ടുകാരുടെ മുമ്പാകെ ഈ സാധനത്തിന്റെ കൈ എൻറെ കയ്യിൽ പിടിച്ചേപ്പിച്ചോണ്ട് പള്ളീലച്ചൻ യെക്ഷിയുടെ തലയിൽ ചുണ്ണാമ്പാണി അടിച്ചുകേറ്റിയ പോലെ ഒരു എഗ്രിമെൻറ് ചെയ്യിച്ചിട്ടുണ്ട് "നീ കഴിച്ചില്ലെങ്കിലും ഇവളെ കഴിപ്പിക്കണം... നീ ഉടുത്തില്ലെങ്കിലും ഇവളെ ഉടുപ്പിക്കണം..." വേദപുസ്തകത്തിലെ വാക്കുകൾ തന്നെ എന്നെ തിരിഞ്ഞുകൊത്തുകയാണ്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ കല്യാണത്തിന്റെ അവസാന ചടങ്ങായ ഈ 'ചെയ്തു'ണ്ടല്ലോ അതുകാരണമാണ് എന്നെപ്പോലെ പലഭർത്താക്കന്മാരും മിണ്ടാതെയങ്ങ് ഇരിക്കുന്നത്. ഇതിനുപകരം  മനസമ്മതം ചോദിക്കുന്ന സമയത്തുവല്ലോം  ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ കാണാമായിരുന്നു പൂരം??!!

"അമ്മേ എനിക്ക് പല്ലു തേക്കണം"

മകൾ ചിണുങ്ങി. അല്ലേലും ഈ വീട്ടിൽ സ്ത്രീ മേധാവിത്തം ആണല്ലോ. അമ്മയും മോളും പെണ്ണ്. ഞാൻ ഒരേയൊരു ആൺതരി. ഈ രണ്ടുപെണ്ണുങ്ങളോട് മല്ലിട്ടു മല്ലിട്ട് എൻറെ ജീവിതം കോഞ്ഞാട്ടയായിടും എന്ന് പലപ്പോളും തോന്നിയിട്ടുള്ളതാണ്. ഇപ്പോൾ അത് സത്യം ആണെന്നുതോന്നി.

"ഒന്നെണീറ്റെ ... കിടന്നുറങ്ങിയത് മതി... ഇങ്ങനേം ഒരു ഉറക്കമൊണ്ടോ..!!"

അമ്പടി കേമീ .. അഞ്ചുമിനിറ്റ് മുമ്പുവരെ എന്നോട് പറ്റിച്ചേർന്ന് കിടന്നുറങ്ങിയാളാ ഈ പറയുന്നെ! കൊള്ളാലോ വനമാല!

"ചെല്ല് ... ചെന്ന് വേഗം പേസ്റ്റ് വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവാ... വെള്ളിയാഴ്ച്ചയാ... കട വേഗം അടക്കും.. പറഞ്ഞേക്കാം"

അതൊരു വാർണിംഗാണല്ലോ. ഞാൻ കണ്ണുതിരുമ്മി എണീറ്റു.

"അച്‌ഛാ .. എനിക്കൊരു സ്നിക്കർ കൂടി.."  പുന്നാര മോൾ സ്നേഹം നടിച്ചു. അവളുടെ പല്ലുതേക്കാനുള്ള ആക്രാന്തം ഇതിനായിരുന്നോ?  അതെങ്ങനാ മത്തകുത്തിയാൽ  കുമ്പളം മുളക്കുമോ? ഞാൻ ശ്രീമതിയെ ആപാദചൂഡം ഒന്ന് നോക്കി.

ആരെയൊക്കെയോ പ്രാകികൊണ്ട് പേഴ്‌സും പോക്കറ്റിൽ തിരുകി പുറത്തേക്കിറങ്ങവേ പിന്നിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം.

"എന്തായാലും പുറത്തേക്കു പോകുവല്ലേ... മന്നാ ഹോട്ടലിൽ നിന്നും ബ്രെക്ഫാസ്റ്റിനുള്ള ദോശസെറ്റുകൂടി  വാങ്ങിയെര് ... പിന്നെ ഒരു ബ്രെഡും പഴവും.."

'പഴം !!' ഞാൻ പിറുപിറുത്തു.

നിസ്സഹായാവസ്ഥ എന്നൊന്ന് ഈ ലോകത്തിൽ ഉണ്ടെങ്കിൽ. അതിതാണ്.... ഇതാണ്.... ഇതുതന്നെയാണ്.

"ബൈബിൾ വാക്കുകളെ ബഹുമാനമില്ലാത്ത കൺട്രി ഫെല്ലോസ്" കണ്ണുതിരുമ്മി തലാൽ സൂപ്പർമാർക്കറ്റിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഞാൻ എന്നോടുതന്നെ പറഞ്ഞു.

Friday, November 4, 2016

അകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ - വായനാസ്വാദനം

ഒരു മുൻവിധിയും ഇല്ലാതെ വായിക്കാനെടുത്ത പുസ്തകമാണ് ഡോ: അനൂപിൻറെ 'അകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ' എന്ന കവിത സമാഹാരം.

അകത്തേക്ക് വാതിൽ തുറന്നുകയറിയാൽ മുപ്പത് കവിതകൾ. ആധുനികതയുടെയോ, അത്യന്താധുനികതയുടെയോ അലങ്കാരപ്പണികളോ ജാടയോ ഇല്ലാതെ സാധാരണക്കാരന് വായിച്ചു മനസ്സിലാക്കാനും, ആസ്വദിക്കാനും പറ്റിയ കുറെ കവിതാമുത്തുകൾ. അറുപത്തിനാല് പേജുകളിലായി സാധാരണക്കാരനോട് കവി സമ്മേളിക്കുന്നു.  അകത്തേക്ക് കയറിയാൽ പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്നു ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ നന്നേപ്രയാസം. അകത്തേക്ക് കയറിയ വായനക്കാരനെ നഷ്ടബോധവും, ഗൃഹാതുരത്വവും, പൊയ്‌പ്പോയ നല്ലനാളുകളുടെ ഓർമ്മകകളുമായി ചിന്തയുടെ ലോകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന, വരികൾക്കിടയിലൂടെ വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരുപിടി കവിതകൾ.

കവിതകൾ
മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും, പ്രണയവും, നഷ്ടമാകുന്ന സംസ്കാര മൂല്യങ്ങളും ഒന്നിനൊന്നായി ഇഴപിരിച്ച് നിർമ്മിച്ച സമാഹാരമാണിത്. ലോകത്തോട് തനിക്ക് പറയാനുള്ള തുറന്നുപറച്ചിലിനുള്ള വേദി. അതിന് കവിക്ക് കടിച്ചാൽ പൊട്ടാത്ത പദങ്ങളോ, ആശയപരാക്രമമോ വേണ്ട. ദാഹിച്ചവന് തെളിനീരാണ് അമൃത്.  എന്താണ് കവിയെന്നും കവിതയെന്നും കവിയുടെ തന്നെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ

കവിത
ദർപ്പണം മാത്രമല്ല
ദർശനവുമാകണം
....................................
കവിത എല്ലാമാണ്
കവിയോ?
കവിതയാകണം.

'ബാക്കിപത്രം' എന്ന കവിതയിൽ 'ഇരയായ് കീഴ്പെടുത്തുന്നതിന് മുൻപ്, ഞാൻ ചെറുത്തുനിന്നിരുന്നതിന് തെളിവായ് ........ എൻ കവിതകൾ തിരുശേഷിപ്പുകളായിടട്ടെ !' എന്ന് പറയുന്നത്കൂടി നാം ഇതിനോട് കൂട്ടിച്ചേർത്തുവായിക്കണം.

'പിതൃതർപ്പണം' എന്ന കവിതയിൽ പിതൃതർപ്പണത്തിനെത്തുന്ന കവിയോട് പുഴയും, കാക്കകളും പ്രകൃതിയും ഒക്കെ ചോദിക്കുകയാണ് ജലതർപ്പണവും, ശ്രാദ്ധവും ഒക്കെ ഞങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണോ എന്ന്. അതുകേട്ട് അച്ഛനോട് മാപ്പുചോദിക്കുന്ന കവി പറഞ്ഞുവക്കുന്നത് ഒരുപാട് ആശയങ്ങൾ ആണ്. 'കിണർ', 'വാർദ്ധക്യം',  'ഉല്പത്തി',  'ഔഷധി',  'അകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ',  'ഉഷ്ണനൃത്തം' ഈ കവിതകൾ എല്ലാം നമുക്ക് അന്യമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രകൃതി സാമ്പത്തിനെക്കുറിച്ചും, സംസാരത്തിനെക്കുറിച്ചും ഉള്ള തേങ്ങലുകൾ ആണ്. പ്രകൃതി കേഴുന്നു. തിരികെ തന്നിലേക്ക് മടങ്ങിവരാൻ മനുഷ്യനോട് യാചിക്കുന്നു.

ചെറുക്കള്ളങ്ങൾ ബാല്യത്തിൽ പറഞ്ഞ് പലകള്ളങ്ങൾ തുടരുന്ന ജീവിതത്തിൽ, ഹൈപ്പർ മാളിൻറെ ആളൊഴിഞ്ഞ കോണിൽ കണ്ണുകാണാത്ത അമ്മയെ നിർത്തി അവധിക്കാല വിനോദയാത്രക്ക് പോകുന്ന മക്കളെ 'നുണ' എന്ന കവിതയിൽ വരച്ചുകാണിക്കുന്നു. 'ഐ.സി.യു' എന്ന കവിതയിൽ 'ചുണ്ടിലൊരിറ്റു വെള്ളമിറ്റിച്ചാൽ മതി..' എന്ന അന്ത്യാഭിലാഷത്തോടെ കിടക്കുന്ന വാർദ്ധക്യം. സമൂഹത്തിനു നേരെ, രോഷത്തിൻറെ പടവാൾ ഉയർത്തി 'മൃതരതി; എന്ന കവിതയിൽ കവി ആക്രോശിക്കുന്നു;

മിഠായിയും ബലൂണും കാണിച്ച്
കളിപ്പിച്ചെടുത്ത, വിടരാത്ത
മൊട്ടുകളിൽ കഴുവേറികൾ
എന്തുമണമാണ് നുകരുന്നത്
......................................................
പുതുനോട്ടിന്റെ മണം
അമ്മയെയും മത്തുപിടിപ്പിച്ചോ?
ഇരുണ്ടറക്കുള്ളിൽ നിന്ന്
ഇതിനാണോ മുക്കി, മുക്കി
എന്നെ പുറത്തേക്കിട്ടത്?

'ഫുഡ് വെപ്പൺ' എന്ന കവിതയിൽ 'അധിനിവേശത്തിന്റെ അദൃശ്യകരങ്ങൾ ആഹാരത്തിലൂടെ നമ്മളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നത്, ദൈവമേ നമുക്ക് മനസ്സിലാകുന്നില്ലല്ലോ' എന്ന് സ്വയം വിലപിക്കുന്ന കവി വായനക്കാരനെ ഇരുത്തി ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.

'വലതുവശത്തുള്ള കാള', യിൽ വണ്ടിക്കാരന്റെ വലതു വശത്ത് ഉള്ള കാളക്ക് കൂടുതൽ പ്രഹരം കിട്ടുന്നതുപോലെ വിധിയുടെ വലതുവശത്ത് നിന്ന് പ്രഹരം ഏൽക്കുന്നതോർത്ത് വിലപിക്കുന്ന ഹൃദയം കാണാം. 'ഇടയന്റെ കൂടെ' യിൽ 'ദാവീദിൻറെ സിംഹാസനം പനിനീർ പൂക്കളാലല്ല, കൂർത്ത മുള്ളുകളാൽ തീർത്തതാണെന്ന് ' എന്ന്  കാനായിലെ വീഞ്ഞുവീപ്പകളിൽ വീണുകിടക്കുന്നവരോട് കവി ഗിരിപ്രഭാഷണം നടത്തുന്നു.

ഒരു മഴക്കുളിർപോലെ സുഖാനുഭവം പകരുന്ന വായനാനുഭവം. മടുപ്പുതോന്നാത്ത എഴുത്ത്. കവിതയുടെ ലോകത്തുനിന്നും പുറത്തേക്കുള്ള വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയോ മനസ്സിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന പ്രതീതി.

മഴയെ നിങ്ങൾ ഇഷ്ടപെടുമെങ്കിൽ, പക്ഷിമൃഗാദികളെ നിങ്ങൾ സ്നേഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, ഹരിതവർണ്ണം പൂശി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന മരച്ചില്ലകളെയും, മരത്തണലുകളെയും നിങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ; തീർച്ചയായും 'അകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ' നിങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെടും.  ഇതൊക്കെ താൻ എന്തിനാണ് കുത്തിക്കുറിക്കുന്നതെന്ന് കവിതന്നെ പറയുന്നു;

കവിതയെന്ന
ഒളിയിടമില്ലാതിരുന്നെങ്കിൽ
ചുമരിലൊരു പൂമാലയുമായി
ഞാനൊടുങ്ങിയേനെ..

ഈ കവിതകൾക്കെല്ലാം ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരിക്കുന്നത് ഡോ:ആനന്ദ് ആണ്. കവിതയുടെ മനോഹാരിത ചിത്രങ്ങളിൽ സന്നിവേശിപ്പിക്കാൻ ആനന്ദിന് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ശിലയിൽ തീർത്ത കൊത്തുപണികൾ പോലെ ആശയത്തിനൊത്ത വര.

ദൃഷ്ടിദോഷം
ഒരു കവിയെന്ന നിലയിൽ ഡോ: അനൂപിൻറെ വളർച്ചയിൽ ഒരു നാഴികക്കല്ലാണ് ഈകവിത സമാഹാരം. ഇതിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ഊർജ്ജം കവിയുടെ ഇനിയുള്ള എഴുത്തിനെ കൂടുതൽ തെളിർമ്മയും, കുളിർമ്മയും ഇല്ലാതാക്കും. ഒരേ ആശയത്തിലുള്ള കവിതകൾ ഒഴിവാക്കി വ്യത്യസ്തമായ കവിതകൾ ആ സ്ഥാനത്ത് വയ്ക്കാമായിരുന്നു എന്ന് തോന്നാതിരുന്നില്ല. കവിയുടെ ഫേസ്‌ബുക്കിൽ വ്യത്യസ്തവും മനോഹരവുമായ ഒട്ടേറെ കവിതകൾ കാണുന്നുണ്ട്.  പേജുകൾ കുറഞ്ഞുപോയി. കുറച്ചുകൂടി കവിതകൾ ഉൾക്കൊള്ളിച്ച് 150 - 200 പേജുകൾ ആയി അടുത്ത കവിതാസമാഹാരം പുറത്തിറക്കാൻ ശ്രമിക്കും എന്ന് കരുതുന്നു.
----------------------------------------------------------
അകത്തേക്കുള്ള വാതിൽ - കവിതകൾ
ഉണ്മ പബ്ലിക്കേഷൻസ്- നൂറനാട്, ആലപ്പുഴ
വില : 75 രൂപ
പേജ്: 64
ഇമെയിൽ: dranupsai@ymail.com