Monday, June 23, 2014

ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ


അവൾ ഒരു സുന്ദരി ആയിരുന്നു. കൊച്ചു സുന്ദരി. വലിയ കണ്ണുകളും, ഇടതൂർന്ന മുടിയും, മാസ്മരിക ഗന്ധവുമുള്ള ഒരു കൊച്ചു സുന്ദരി.

അവൾ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി ആയിരുന്നു, വശ്യതയുള്ള പെണ്‍കുട്ടി.

അവളെ ആദ്യമായി കണ്ടത്  എന്നാണെന്ന് ഞാനൊന്ന് ചിന്തിച്ചു. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച,  ലിഫ്റ്റിൽ വച്ച്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ മെയ് മുപ്പതാം തീയതി.

അന്ന് ഞാൻ അടുത്തുള്ള തലാൽ സൂപ്പർമാർക്കറ്റീൽ നിന്നും  സാധനങ്ങൾ വാങ്ങി തിരികെ വരുമ്പോൾ ബേസ്മെന്റിൽ  നിന്ന് ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറിലേക്ക് വന്നു നിന്ന ലിഫ്റ്റിൽ അവൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൾ മാത്രം. കയ്യിൽ, ട്യൂഷൻ കഴിഞ്ഞു വരുന്നതിൻറെ ആകണം കുറെ ബുക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.ചാര ടീഷർട്ടും കറുത്ത ലെഗ്ഗിങ്ങ്സും വേഷം. ആ വലിയ കണ്ണുകൾ എന്നെ എന്തോ കൌതുകത്തോടെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ മുഴച്ചു നിന്നിരുന്നത് കൌതുകമാണോ അതോ ഭയമാണോ എന്ന് ഇന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടില്ല. എനിക്ക് പോകേണ്ടത് അഞ്ചാമത്തെ ഫ്ലോറിൽ ആണ്. ഞാൻ ലിഫ്റിന്റെ ബട്ടണുകളിൽ നോക്കി. പന്ത്രണ്ടാമത്തെ ഫ്ലോർ ചുവപ്പ് നിറത്തിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്നു. എൻറെ വിരൽ ഒരു കുസൃതി ഒപ്പിച്ചു. അഞ്ചിന് അടുത്ത് എത്തിയിട്ട് അത് തിരികെ വലിഞ്ഞു. അവൾ എൻറെ അംഗവിക്ഷേപങ്ങൾ സാകൂതം വീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് എൻറെ  ഒളികണ്ണുകൾ  എനിക്ക് കാട്ടിത്തന്നു. അവൾ എന്നെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി.. ഞാൻ അവളെയും !

ബട്ടണ്‍ പന്ത്രണ്ടാമത്തെ നിലയിലേക്ക് മാത്രം കത്തിക്കിടന്നു.  ലിഫ്റ്റ്‌ മുകളിലേക്ക് കുതിക്കുന്നു. അവൾ തലകുനിച്ചു നിന്നു. എങ്കിലും ആ ഒളികണ്ണ്‍ എന്നിൽ പതിയുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞു. തൻറെ ഫ്ലോറിൽ താൻ അറിയാതെ പുതിയ താമസക്കാരോ എന്നവൾ തീർച്ചയായിട്ടും  കരുതിയിട്ടുണ്ടാകണം.

അവൾ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഞാനും. എന്നാൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വാചാലമായി, എന്റേയും. നിശബ്ദതയിൽ നിന്നും നിശബ്ദതയിലേക്കും , ശൂന്യതയിൽ നിന്നും ശൂന്യതയിലേക്കും മാത്രം പ്രവഹിക്കുന്ന അതീവ ലോലമായ  ആശയ വിനിമയം.

അവളുടെ ഫ്ലോറിൽ ലിഫ്റ്റ്‌ നിന്നു. എന്നും ഞാൻ ശപിക്കുന്ന ലിഫ്റ്റിനെ അന്നും ഞാൻ ശപിച്ചു.  എന്നും ലിഫ്റ്റിനു മുന്നിലെ കാത്തിരിപ്പാണ് എനിക്ക് ഏറ്റവും വെറുപ്പ്. ലിഫ്ടിനുള്ളിലെ അർത്ഥമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന നിൽപ്പാണ് എനിക്ക് മടുപ്പ്. ആമയെക്കാൾ വേഗത കുറഞ്ഞ ഒന്നാണ് ലിഫ്റ്റ്‌ എന്ന് ഞാൻ കരുതി. ലിഫ്റ്റിനു മുന്നിൽ  ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറിൽ കാത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ ഇഴഞ്ഞിഴഞ്ഞ്, ഇടക്ക് നിന്ന് നിന്ന് താഴേക്ക്‌ വരുമ്പോൾ  ഞാൻ ദുർവ്വാസാവിനെപ്പോലെ ശപിക്കും. അതിൽകയറി വരുന്നവരെ മുഴുവൻ ശപിച്ചു ഭസ്മമാക്കാൻ പോന്ന കോപം. എന്നാൽ ഇന്ന്,  ഇന്ന് ഞാൻ ലിഫ്റ്റിനെ  ശപിച്ചത് അവളെ ഇത്രപെട്ടെന്ന് പൊക്കിയെടുത്ത് പന്ത്രണ്ടാം നിലയിൽ എത്തിച്ചതിനാണ്.

സത്യം എന്നും ഒന്നാണ്. അചഞ്ചലം  ആണ്. അതിനെ  നമ്മുടെ ഇഷ്ടാനിഷ്ടങ്ങൾക്ക്  തോന്നുന്നപോലെ നിരൂപിക്കുന്ന നമ്മൾ ആണ് വിഡ്ഢികൾ.

അവളോടെപ്പം  ഞാനും പന്ത്രണ്ടാം നിലയിൽ എത്തി.   ഞാൻ ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിലിൽ തന്നെ നിന്നു. അവൾ എന്നെ ഗൌനിക്കാത്തത് പോലെ മുന്നോട്ടിറങ്ങി നടന്നു. ഇടനാഴിയിൽ  നടന്ന് വലത്തോട്ടു തിരിയും മുമ്പ്...., കള്ളകണ്ണുകൾ എന്നെ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ വലത്തോട്ടും ഞാൻ ലിഫ്ടിനകത്തെക്കും. ഞാൻ അഞ്ചാം ഫ്ലോറിലേക്കുള്ള ബട്ടണ്‍ അമർത്തി.

ഫ്ലാറ്റിലെത്തി. കിടക്കയിൽ വെറുതെ വായിച്ചിരുന്ന ബുക്കെടുത്തു. പൌലോ കൊയ്‌ലോയുടെ 'ബ്രിഡ'. കാട്ടിലും നാട്ടിലും മാഗസിൻറെ ഒപ്പവും, വിക്കിയുടെ ഒപ്പവും  ചന്ദ്രപാരമ്പര്യത്തിന്റെ  നിഗൂഡതകൾ പഠിക്കാൻ പുറപ്പെട്ട ഇരുപത്തിയൊന്നുകാരി ബ്രിഡ. എൻറെ മനസ്സിൽ അല്പം മുമ്പ് കണ്ട പെണ്‍കുട്ടിയെ ഓർമ്മ വന്നു. അവൾക്കു ഞാനൊരു പേരിട്ടു 'ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ.'

ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ. ഞാൻ ഓർത്തോർത്തു  ചിരിച്ചു. സുന്ദരമായ ഒരു റോസാപ്പൂവിന്റെ സ്പർശന സുഖം ലഭിച്ചപോലെ എന്റെ മനസ്സിലെവിടെയോ വാദ്യമേളങ്ങളുടെ ഘോഷയാത്ര കടന്നുപോയി.

ജൂണ്‍ രണ്ട്. സമയം രാവിലെ 6.10
ഇന്ന്  ഞായറാഴ്ച ആണ്. കമ്പനി വണ്ടി വരുന്നതും കാത്തു നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ. ഞാൻ ഞങ്ങളുടെ അൽ ബയാൻ ടവറിന്റെ പുറത്തുള്ള മതിലിൽ ചാരിനിന്നു പുതിയൊരു ബുക്ക് വായിക്കുകയാണ്. പകുതി കണ്ണ് ബുക്കിലും പകുതി വഴിയിലും. 6.15 ന്  വണ്ടി വരും. പെട്ടെന്ന് എന്റെ മൂക്കിലേക്ക്  മാസ്മരിക  ഗന്ധം വന്നു നിറഞ്ഞു. ഞാൻ തല ഉയർത്തി  നോക്കി. ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ!

അവൾ എതിർ വശത്തുള്ള മതിലിൽ ചാരി നിന്നു. ഞാൻ എൻറെ നോട്ടത്തിൻറെ സാന്ദ്രത മാറ്റി. ബുക്കും, റോഡും എന്നത് ബുക്കും അവളും ആയി  പരിണമിച്ചു. അവൾ അതേ കള്ളനോട്ടം. ഞാൻ മുഖം ഒന്നുയർത്തി നേരെ അവളെ നോക്കി. എൻറെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുചിരി അതിക്രമിച്ചു കയറിവന്നു. അവൾ പെട്ടെന്ന് മുഖം തിരിച്ചു. പാപപങ്കിലമായ ഏതോ കർമ്മത്തിൽ നിന്നും ഓടിയകലുന്നവളെപ്പോലെ.

പിന്നീടവൾ ഗൌരവമായി എന്നെ നോക്കി, ദേഷ്യത്തോടെ. ഞാൻ ചൂളിപ്പോയി. കവലച്ചട്ടമ്പി കാമുകനായപൊലെ  ഞാൻ നിന്നു. എൻറെ ബിരുദങ്ങളും, ജോലിയുടെ സ്റ്റാറ്റസും  എല്ലാം ഒരു നിമിഷം എന്നിൽ നിന്നും ഒലിച്ചുപോയി.

എൻറെ വണ്ടി വന്നു. ഞാനതിൽ കയറുന്നതിനു മുമ്പ് അവളെ ഒന്ന് നോക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ആരോ എന്നെ വിലക്കി. ശക്തമായി. ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ നടന്നു. മന്ദനെപൊലെ.

ജൂണ്‍ മൂന്ന്. സമയം രാവിലെ 6.10
ഞാൻ മതിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നു. അവൾ എതിർവശത്തെ മതിലും. ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ആൾക്കാർ പോവുകയും വരികയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അവളെ നേരെ നോക്കുന്നില്ല. അവൾ എന്നെയും. ഞാൻ അവളെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കുന്നു അവൾ എന്നെയും. ഞാൻ ബുക്കുവായിക്കുന്ന പോലെ അഭിനയിച്ചു നിൽക്കുന്നു. അവൾ തൻറെ കോളേജു വണ്ടി വരുന്നതിനു ആകാംഷയോടെ നിൽകുന്നതായി അഭിനയിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ രണ്ടും മനസ്സിൽ ഒരേ ചിന്ത ആയിരിക്കാം. വിവിധ ദ്രുവങ്ങളിലുള്ള, വിവിധ ദിശകളിലുള്ള ഒരേ ചിന്തയുടെ വിവിധ വശങ്ങൾ. എൻറെ വണ്ടിയും അവളുടെ വണ്ടിയും ഒരേസമയത്ത് മുന്നിലും പിന്നിലും ആയി വന്നു. അവൾ അവളുടെ വണ്ടിയിലും ഞാൻ എൻറെ വണ്ടിയിലും കയറി.

ജൂണ്‍ എട്ട്  സമയം രാവിലെ 6.12 
ഇന്ന് ഞാൻ രണ്ടു മിനിട്ട് താമസിച്ചാണ് എത്തിയത്. എന്തോ രാവിലെ ജോലിക്കുപോകാൻ പതിവിലും വലിയ ഒരു മടി. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മൂന്നു ദിവസമായി ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡയെ കാണുന്നില്ല.  സ്ഥിരമായി കാണാത്തതിനാൽ ആകും അവളെപ്പറ്റി വലുതായി ചിന്തിച്ചതും ഇല്ല.

ഒരു മിനിട്ട് കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വന്നു! 'കണ്ടിട്ട് ഒത്തിരി നാൾ ആയല്ലോ കുട്ട്യേ ... എവിടെ ആയിരുന്നു?' എന്നൊന്ന് ചോദിക്കണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേണ്ട. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരിക്കലും സംസാരിച്ചിട്ടില്ല. മാത്രവുമല്ല എന്നോടവൾക്ക് ദേഷ്യമാണ്. അവൾക്കെന്നെ ഇഷ്ടമല്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസവും അവളുടെ മുഖം കാർമേഖം അതിക്രമിച്ചു കയറിയ നീലാകാശം പോലെ ആയിരുന്നു.

എങ്കിലും അവൾ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കി. ഞാനും !

ആൾക്കാർ വന്നുകൊണ്ടിരുന്നു, പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വണ്ടിവന്നു. ഞാൻ വണ്ടിക്കുള്ളിലേക്ക് കയറി.ഇടതു വശത്തെ ജനാലക്കരികെ ഉള്ള സീറ്റിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ പുറത്തേക്ക് അവളെ നോക്കി. അവൾ എന്നെത്തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്നു. നാല് കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. വണ്ടി മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. കണ്ണുകൾ തമ്മിലുള്ള ദൂരവും.

ജൂണ്‍ മുപ്പത്,  സമയം രാവിലെ 6.10 
ഇന്ന് ഒരുമാസമായി. ഒരുമാസം! ഈ ഒരു മാസത്തിലും മൌനമായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ഭാഷ. കണ്ണുകൾ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ മാധ്യമം. പക്ഷേ ഒരിക്കലും അവൾ ചിരിച്ചില്ല. അവളുടെ മുഖഭാവം കാർമേഖം മൂടിതന്നെകിടന്നു.

ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ... നീയെന്നെ പരീക്ഷിക്കുവാണോ? എന്താണ് നിൻറെ ഉള്ളിൽ? സ്നേഹമോ, ക്രോധമോ? ചാപല്യമോ? ഒന്നുമേ എനിക്ക് വെളിവാകുന്നില്ലല്ലോ. ഏതോ മലമുകളിൽ മൂടൽ മഞ്ഞിൻറെ നടുക്ക് പെട്ടുപോയപോലെ ഞാൻ ഒരു ഉത്തരം കിട്ടാതെ നിന്നു.

എന്നാലും അവൾ എന്നെ ഒളികണ്ണിട്ടു നോക്കികൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ അവളെയും.

മതി. ഇതിവിടെ നിർത്താം. അർത്ഥമില്ലാത്ത ചിന്തകൾ, അംഗവിഹീനങ്ങളായ  വികാരങ്ങൾ. ഒന്നും വേണ്ട. ഇന്ന് അവസാന ദിനം. ഇനി ഞാൻ ഈ സമയത്ത് വണ്ടി കാത്തു നിൽക്കാൻ വരില്ല.  അഞ്ചു മിനിട്ട് നേരത്തെ വരാൻ പറഞ്ഞാൽ എൻറെ  ഡ്രൈവർ വരും.

ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ, ഇനി നിന്നെ ഇവിടെ ഞാൻ കാണില്ല. നിൻറെ കരുവാളിച്ച നയങ്ങൾ എനിക്ക് കാണണ്ട.  നിൻറെ കുറുമ്പിലെ സൌന്ദര്യം എനിക്ക് നുകരണ്ടാ.

ജൂലായ്  മൂന്ന്,  സമയം രാവിലെ 6.05
മൂന്നു ദിവസമായി അവളെ കണ്ടിട്ട്. മനസ്സിന് സന്തോഷമായി. ആ കറുത്ത മുഖം ഇനി കാണണ്ടല്ലോ.

സത്യമായും എനിക്ക് സന്തോഷം ആയോ? ഞാൻ എന്നോടു തന്നെ ചോദിച്ചു.

ഇല്ല. അതായിരുന്നു സത്യം! എവിടോ ഒരു ..തേങ്ങൽ. എവിടോ ഒരു വിങ്ങൽ. കിട്ടാത്തത് നഷ്ടപെടുമ്പോൾ, കിട്ടിയത് നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കാൾ വേദന ഉണ്ടായിരിക്കും. അന്ന് ഞാൻ അതറിഞ്ഞു.

വേണ്ട. എല്ലാം മറക്കാം. ഈ മരുഭൂമിയിൽ എനിക്ക് സമിശ്ര വികാരങ്ങൾ വിധിച്ചിട്ടില്ല. ഒരേ ഒരു വികാരം. ജോലി, ധനസമ്പാധനം, പിന്നെ അതിൻറെ സംഘർഷം. ലിഫ്റ്റിലെ സുന്ദരി.. നിന്നെ ഞാൻ മറക്കട്ടെ. എന്നന്നേക്കും.

കാലം കാഴ്ചയുടെ വ്യാപ്തി മങ്ങിപ്പിക്കും. മങ്ങി മങ്ങി അത് ഇല്ലാതാവും. എല്ലാ ഓർമ്മകളും, വേദനയും അങ്ങനെയാണ് ഇല്ലാതാകുന്നത്.

ജൂലായ്  നാല് , സമയം വൈകിട്ട്  6.25
ലുലു ഹൈപ്പർ മാർക്കറ്റിൽ പോയി. ദുബായ് എയർപൊർട്ട് ഫ്രീസോണ്‍ മെട്രോ സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നും മുന്നൂറു മീറ്റർ നടന്നു ഞാൻ അൽ ബയാൻ ടവറിന്റെ  ബേസ്മെന്റിൽ എത്തി. ലിഫ്റ്റ്‌ വന്നു നിന്നു. ആരും ഇല്ല. ഞാൻ അകത്തു കയറി. ലിഫ്റ്റ്‌ ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറിൽ എത്തി നിന്നു. ഞാൻ ലിഫ്ടിനുള്ളിലെ  കണ്ണാടിയിൽ എൻറെ  ഹെയർ സ്റ്റൈൽ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. ഗ്രൌണ്ട് ഫ്ലോറിൽ നിന്ന് ആരോ കയറി. ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കാരണം ആളെ കണ്ടില്ല

പക്ഷേ ആ ഗന്ധം ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഞാൻ തലവെട്ടിച്ചു നോക്കി.

ലിഫ്റ്റിലെ ബ്രിഡ!!

അവൾ യൂനിഫോമിലല്ല. വെളുത്ത ലഗ്ഗിൻസ് കറുത്ത ടി-ഷർട്ട്‌. ഞാനാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഒരു ബന്ധവും ഇല്ലാത്തവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ മടിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് ചോദിച്ചു.

ഇന്നും ലിഫ്റ്റിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും മാത്രം. അവൾ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിലേക്കുള്ള ബട്ടണ്‍ അമർത്തി. അഞ്ചാം നിലയിലേക്കുള്ള  ബട്ടണ്‍ കത്തിക്കിടക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.

ഞാൻ ആ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ നോക്കി നിൽക്കുകയാണ്. എൻറെ നോട്ടം അവളെ ഒന്ന് ചൂളിപ്പിച്ചോ? മൂന്നു കഴിഞ്ഞു നാലിലേക്ക് ലിഫ്റ്റ്‌ പായുമ്പോൾ അവൾ അഞ്ചാം നമ്പർ ബട്ടണ്‍  അമർത്തി. ഞാൻ വേറെ ഏതോ ലോകത്തുപോലെ  അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

അഞ്ചിലെക്കുള്ള  ബട്ടണ്‍ അണഞ്ഞു. ലിഫ്റ്റ്‌ അഞ്ചിൽ നിന്നില്ല. അത് പന്ത്രണ്ടിലേക്ക് പാഞ്ഞു.

അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു! ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കാർമേഖം  മാറി മാനം തെളിഞ്ഞപോലെ.

ലിഫ്റ്റ്‌ പന്ത്രണ്ടാം നിലയിൽ എത്തി. അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഞാനും. തമ്മിൽ തമ്മിലുള്ള നിശബ്ദതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സന്ദേശം കൈമാറുന്നത്!

ലിഫ്റ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. അവൾ പുറത്തേക്കു നടന്നു. ഞാൻ ആ മുഖത്ത് തന്നെ എൻറെ മിഴിയമ്പുകൾ തൊടുത്തു നിന്നു.

ഇത് അവസാന നിലയാണ്. ഇനി ലിഫ്റ്റ്‌ മുകളിലേക്ക് പോകില്ല!

ഇറങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. മുല്ലപ്പൂമൊട്ടുകൾ അവൾ വാരി വിതറി. എന്നിട്ട് എന്നോട് പറഞ്ഞു....

അതെ,  ലിഫ്റ്റിലെ സുന്ദരി എന്നോട് പറഞ്ഞു....

"ഐ  ലൗ യു..."

ഞാൻ അത് കേട്ടോ, അതോ കേട്ടില്ലയോ....

അവളുടെ ചിരിക്കും വക്കുകൾക്കുമിടയിൽ  ലിഫ്റ്റ്‌ അടഞ്ഞു.ഞാൻ അഞ്ചാം നിലയിലേക്കുള്ള ബട്ടൻ അമർത്തി. എൻറെ കണ്മുമ്പിൽ ചുവന്ന നിറം കത്തി നിന്നു. ഞാനത് കണ്ടില്ല. താഴേക്കുള്ള ലിഫ്റ്റിന്റെ പ്രയാണത്തിൽ ആരൊക്കെയോ കയറി. എവിടെയൊക്കെയോ ലിഫ്റ്റ്‌  നിന്നു.

അഞ്ചാം നിലയിൽ  ലിഫ്റ്റിൽനിന്ന് ഞാൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

"അമ്പടി കള്ളീ...... പെരുങ്കള്ളീ ...."

---------------------------------------------------------------------------------
കടപ്പാട് : എന്നെ നോക്കി ഒരിക്കലും ചിരിക്കാത്ത പെണ്ണിന്.



2 comments: